ใครมีวิธีเยี่ยวยาตนเอง เวลาสัตว์เลี้ยงที่รักตายบ้างครับ

กระทู้คำถาม

คือเรื่องมันเกี่ยวกับแมวที่ผมเลี้ยงเพิ่งจะจากไปเมื่อวาน ซึ่งมันคือวันก่อนที่โรงเรียนผมจะเปิดเทอม เรื่องนี่มันทำให้ ผมเรียนทั้งวันไม่มีความสุขเลย จะทำอะไรก็คิดถึงแต่มัน แล้วพลอยแต่จะร้องไห้ ทั้งๆที่เพิ่งเลี้ยงมันได้แค่ 4เดือนกว่า แต่ผูกผันกับมันมาก ผมอยากที่จะเลิกคิดถึงมันแล้วร้องไห้ ให้เป็นแค่ความทรงจำดีๆ มีวิธีมั้ยครับ
จะใส่เรื่องย่อไว้ในสปอยครับ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้โดยผมเริ่มเลี้ยงมันตอนช่วงต้น ปิดเทอม ผมเจอมันที่หลังบ้าน เป็นแมวตัวเมีย ขนสีขาว ตัดด้วยสีน้ำตาลเป็นจุด เจอมันครั้งแรกมันกำลังกินเศษอาหาร ที่ผมพึ่งทิ้งไปหลังจากล้างจานเสร็จ ด้วยความสงสาร ผมเลยเอานมเทใส่ถ้วย แล้ว เอาไปให้มันกิน มันกินใหญ่จนหมดถ้วยในเวลาไม่นาน ผมเลยเริ่มตีสนิทมันและเรียกมันว่าเจ้าเหมียว จาก วัน ก็กลายเป็นสัปดาห์ 2 สัปดาห์ จากนมที่ให้มันก็กลายเป็น เศษเนื้อปลา หลังจากนั้นแม่ ก็สังเกตเห็นว่ามีเส้นขนแมวหล่นอยู่ในบ้านก็เลยรู้ว่าผมแอบเอาเจ้าเหมียว เข้ามาในบ้าน แม่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร และบอกจะเลี้ยงก็ได้ แต่ต้องให้เข้ามาแค่ในครัวนะ ผมก็โอเค และก็แม่บอกให้ตั้งชื่อให้มันสิ จะได้เรียกถูก ผมเลยเรียกมันว่า ยูกิ เพราะผมชอบ ยูกิโอ และก็มันขนสีขาว เหมือน หิมะ ที่ภาษาญี่ปุ่นเรียก ยูคิ โดยที่ในตอนนั้นผมก็เรียก สุนัขไว้ตัวนึง ตอนแรกผมคิดว่ามันจะกัดกัน แต่สุนัขของผมกับเจ้ายูกิ ก็สนิท กันได้และไม่เคยกัดกันเลย แม่และพ่อของผมเอ็นดูเจ้ายูกิมาก ผมเคยถามพวกท่านว่าท่าวันนึงยูกิหายไปจะไปตามหามั้ย พวกท่านก็บอกว่า "ไม่นะ"ไม่อยากจะไปตามหามันเพราะถือว่ามันไม่ชอบที่นี่ก็เลยไป จาก เศษปลากระป๋อง ก็เริ่มซื้ออาหารแมวมาให้ ในขณะที่สุนัขของผมยังได้กินแค่ข้าว คลุกกับกับข้าวเหลือ ผมเลยบอกไปว่า "จะเกินไปแล้วมั้งแม่" แต่ผมก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร ยูกิเป็นแมวที่ชอบอ้อน เวลาผมเดินไปไหนในบ้านมันก็ชอบเดินตามเอาตัวมาถูคลอเคลียขาของผม แล้วเวลานั่งบนเก้าอี้ มันก็ชอบกระโดขึ้นมานั่งด้วย หรือในบ้างครั้งที่ผมนอนเล่นบนโซฟา มันก็มักจะมานอนด้วยเสมอ มีหลายครั้งที่ ครอบครัวผมชอบคุยว่า ถ้าไปเที่ยวเนี่ยจะพายูกิไปด้วยดีมั้ย ไม่อยากทิ้งมันไว้นานๆคนเดียว เพราะสุนัข ของผมมักไม่ค่อยจะอยู่บ้าน ก็กลัวมันจะเหงา แต่สุดท้ายมันก็ไม่เคยเกิดขึ้นเลย
เมื่อประมาณสองเดือนก่อนช่วงนั้นพวกเราไม่ค่อยอยู่บ้าน แล้วแมวตัวผู้ บ้านข้างๆผมมันติดสัดเลยมา ทำให้ยูกิท้อง ซึ่งตอนแรกเราก็ไม่รู้จนท้องมันเริ่มโต เราเลยดีใจว่า เราจะมีแมวเพิ่มแล้ว แต่ว่าพอถึงช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ยูกิที่ใกล้คลอดก็เริ่มป่วยขึ้นมา มันดูไม่สดชื่นเหมือนแต่ก่อน จนพอถึง สองวันที่แล้วมันอาการดูแย่ขึ้น พ่อกับแม่เลยพามันไปหาสัตวแพทย์ เขาเลยให้คำแนะนำว่า ลูกในท้องมันอาจจะตายแล้วก็ได้ ถ้าอีกสองวันมันไม่คลอด ให้มาผ่าได้เลย แล้วหมอก็ฉีดยาพวกเราก็คิดว่า มันคงดีขึ้น ยูกิเริ่มเดินได้เหมือนเก่า จนตกดึกเมื่อคืน อยู่ดีๆ ยูกิ ก็น้ำคร่ำแตก เหมือนมันจะคลอด แต่มันดูทรมาณมาก ลิ้นจุกคอ แต่จอนนั้นก็5ทุ่มได้ ผมเลยต้องไปนอน ขณะที่แม่ของผมก็เริ่มร้องไห้กลัวมันจะตาย พอผมพยายามประคองอาการมัน แล้วได้แต่คิดว่า ถ้าถึงเช้าจะรีบพาไปหาหมอ จนประมาณช่วงเกือบเที่ยงคืน ผมที่นอนไปแล้ว ก็ได้ยินเสียงแม่ตะโกนร้องไห้ ชุดใหญ่ จังหวะผมได้แต่เภาวนาว่ามันจะต้องคืนนี้ไปได้แน่ แต่เมื่อผมตื่นเช้าขึ้นมา ก็เป็นเช้าที่เงียบกว่าทุกเช้า ผมออกมาจากห้องนอนแล้วถาม แม่ว่า "แม่ ยูกิเป็นไงบ้าง" แม่ผมก็ยังไม่ทันจะตอบ พ่อผมก็เดินออกมาจากห้อง ด้วยท่าทางเหมือนคนไม่ได้นอน และมีคราบน้ำตา
เลอะแก้ม และดวงตาแดงก่ำ เป็นสภาพที่ทั้งชีวิต เคยเห็นแค่ครั้งเดียว คือตอนผมติด ร และนี่เป็นครั้งที่สอง หัวใจของผมหล่นไปอยู่ตาตุ่ม ผมตัวสั่นผมกล้วในคำตอบที่แม่กำลังจะบอก แล้วแม่ก็บอกว่า "ยูกิตายแล้ว" ในตอนนั้น หลากหลายความคิดพุ่งเข้ามาในหัวผม ทั้ง"ตาย บ้าแล้ว แม่ต้องล้อเล่นแน่" และ "ตายหรอ โถ่เว้ยทำไมกัน ทำไมเราถึงทำอะไรไม่ได้เลย ถ้าตอนนั้นเราไม่เลือกนอน แล้วมาให้กำลังใจมัน ลูบตัวมันแบบที่เคยทำทุกครั้งมันจะยังอยู่จนถึงตอนนี้มั้ย" กับ "แล้วหลายๆสิ่งหลายอย่างที่เคยคิดเอาไว้ละ ถ้ากลับบ้านมาจะไม่ได้ยินเสียงร้องมันอีกแล้วหรอ ยังไม่ได้พาไปที่ต่างๆเลย ยังไม่เคยถ่ายรูปคู่กับมันเลย ยังรู้สึกอุ้มมันยังไม่พอเลย อยากกอด อยากเกาคาง อยากลูบตัวมันอีกสักครั้งก็ยังดี แต่ว่ามันคงไม่มีอะไรย้อนกลับมาได้อีกแล้ว รู้สึกเสียดายเวลาที่ไม่ได้เล่นกับมัน ให้มากพอ ถ้าย้อนเวลาได้จะไม่เล่น จะไม่นอน จะเล่นกับมันให้คุ้มเลย" แต่ว่าขีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป ผมก็ต้องไปโรงเรียน แล้วได้แต่คิดว่า ถ้ากลับบ้านไปแล้วได้ยินเสียงมัน คงจะมีความสุขมากเลย พอคิดน้ำตามันก็จะไหลให้ได้เลย พอได้ยินเสียงบานประตูในบ้านมัน เอี๊ยด ผมก็เอาแต่นึกว่ามันยังอยู่ใช่มั้ย แต่สุดท้ายก็หันไปเห็นแค่ความว่างเปล่า