หาทางออกไม่เจอ

ผมแอบชอบผู้หญิงคนนึงมาสิบกว่าปี เรารู้จักกัน แต่ผมก็ไม่เคยบอกรัก จนห้าปีก่อนหน้า ผมก็เข้าไปหา ไปช่วยแม่เขาขายของ ไปช่วยเข็นรถ ไปเพราะรักเขา แต่ก็ไม่เคยบอก เพราะรู้ตัวว่าเขาคงไม่ชอบเรา และเราก็ออกมา จนผมก็ไปมีแฟนของผม อยู่กับแฟนห้าปี และเขาก็ไปมีแฟน ก็อยู่ด้วยกันนาน แต่ผมไม่รู้ว่าเขามีแฟน จนผมกับแฟนก็เลิกกันด้วยปัญหาส่วนตัว ผมก็อยู่คนเดียวมาเกือบปี จนผมได้รู้ข่าวว่า คนที่ผมแอบชอบเขามาสิบกว่าปี เขาประสบอุบัติเหต รถล้ม ขาหัก และระหว่างที่พักรักษาตัวที่โรงพยาบาล เขาก็หกล้ม และทำให้ก้อนเนื้อที่แพทตรวจไม่พบใต้หัวใจแตกและกระจายสู่เส้นเลือด จนหมอตัดสินแล้วว่าเธอจะเป็นเจ้าหญิงนิทรา แต่ตอนนั้นผมยังไม่รู้ ผมเพิ่งได้ยินมา แต่ปาฏิหารเกิดขึ้น เธออาการดีขึ้นทุกวัน จนเกือบจะเดินได้ปกติ แต่แขนขายังอ่อนแรก การกระทำบางอย่างคล้ายเด็ก มือซ้ายหงิก นิ้วโป้งขวางอ น้ำลายออกปากและที่สำคัญ เธอพูดไม่ได้ จากปกติที่เธอเหมือนคนอื่นทั่วไปปกติ เมื่อรู้ข่าวผมตัดสินใจเข้าไปเยี่ยม หลังจากไม่ได้เจอกันนาน แต่เธอร้องไห้ เหมือนเด็ก อาจจะเป็นเพราะอายหรือเหตุผลไหนผมไม่รู้ แต่ผมก็กลับไปก่อน จนวันนึงที่ผมตัดสินใจจะกลับไปอยู่ที่ต่างจังหวัด เพราะผมเบื่อ ผมหมดไฟ ผมเห็นเฟสเธอ ผมก็เลยขอเป็นเพื่อน เธอตอบรับและคืนนั้นเราก็คุยกัน ก่อนที่รุ่งเช้าผมจะเดินทางกลับต่างจังหวัด เราคุยกัน ผมรู้สึกกับเธอเหมือนเดิมทุกอย่าง เพราะผมแอบชอบ และผมก็ยังชอบ ต่อให้เธอจะเป็นแบบนี้ เราตกลงที่จะรักกัน เธอรักผม ผมบอกทุกเรื่องเกี่ยวกับปัญหาที่ผมมี แต่เธอก็ตัดสินใจที่จะรัก ผมเข้าไปหาเธออีกครั้งตอนเช้าเพราะเธออยู่ที่ศาลเจ้า พ่อแม่ขายของ ไม่มีใครห้าม ผมไปหาเธอก่อนที่ผมจะกลับต่างจังหวัด เธอพูดไม่ได้ ผมจับมือเธอมานวด และผมก็รู้สึกได้ว่าผมอยากดูแลเธอ แต่ผมบอกจะกลับต่างจังหวัดแล้วและน้าเจ้าของรถก็รอ ผมก็เลยกลับ เราคุยกันตลอดหนึ่งอาทิตผ่านทางข้อความ เธอเป็นคนที่เจ้ากี้เจ้าการนิดหน่อยคือ อยากให้ผมกลับไป ถามผมว่ารักไหมตลอด ผมก็ตอบไปว่ารัก แต่บางครั้งผมไม่ว่าง เพราะผมกลับต่างจังหวัดก็มีแต่เรื่องเหมือนกัน มีเรื่องเรื่องให้ทำ ตอนนั้นเราก็ไม่ได้สนิทกันมากอะไร เพราะผมเพิ่งได้โอกาศเจอเธอ ในแบบที่เธอไม่ปกติ เพราะในวันที่ปกติผมไม่เคยได้รับโอกาส ก็เหมือนคนไม่รู้จักคนนึง แต่ผมแค่ไม่ลืมว่าแอบรักเธอ ในช่วงความคิดนึงผมก็เคยคิดว่ามันจะดีรึป่าวเพราะเขาก็เป็นแบบนี้ มันผุดขึ้นมาในตอนที่เรายังไม่ได้ผูกพันอะไรกันมาก แต่เธอก็ส่งข้อความมาหาผมทุกวัน แต่ผมก็ไม่เคยปฏิเสธ ผมอยู่ต่างจังหวัดได้หนึ่งอาทิตผมก็ตัดสินใจกลับกรุงเทพเพื่อมาหาเธอ ผมมาหาเธอผมก็ช่วยพ่อแม่เขาขายของ เพราะผมไม่อยากแค่มาหา ผมมาหาผมก็ต้องช่วย พ่อแม่เขาก็ไม่ว่าอะไร แถมยังดีกับผม ให้เงินผมทั้งที่ผมก็บอกว่าผมมาหาเกด ที่ผมช่วยเพราะผมมาหาเกด แต่แกก็ให้ตลอด และผมก็เกรงใจ เงินมันเหมือนเป็นตัวบังคับว่าถ้าผมมาหาผมก็ต้องทำ แต่ผมไม่ได้ปฏิเสธอะไร ผมทำได้ทุกอย่าง แต่บางครั้งผมก็อาจจะมีเกเรบ้างแอบไปกินเหล้ากินเบียตอนเย็น เพราะผมก็เป็นคนกิน และผมเคยบอกไปแล้วว่าผมมาหาเธอ ผมบอกครอบครัวเธอไปแล้วว่าไม่ต้องให้อะไรผม ผมบอกผมรักเธอ ช่วยอะไรได้ผมก็ช่วย เขาเปิดประตูให้เราได้คบกัน และผมก็ช่วยงานอย่างเต็มที่ ทำกับข้าวให้เธอกินบ้าง นวดมือเธอบ้าง ทำแบบนี้ทุกวัน แต่เราไม่สามารถแสดงออกทางความรู้กได้มากนัก เพราะเธอก็ยังไม่ปกติดี แม่ก็ยังห่วงๆลูกอยู่ แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไร ก็ทำงานไป และยิ่งสัมผัสผมก็ยิ่งรู้ว่าผมรักเธอ เธอรักผม เราคุยกันผ่านข้อความมือถือ แต่แล้ววันนึงเธอกับกับผมรู้สึกเบื่อที่จะอยู่แบบนี้ เพราะผมไม่สามารถพาเธอออกไปไหนได้ เพราะแม่เธอเป็นห่วง เธออยากให้ผมพาหนี ผมก็เลยพาเธอออกไปแบบไม่คิดอะไร เธอเก็บเสื้อผ้าและยาใส่กระเป๋าเล็กๆ ผมถามเธอว่าจะดีเหรอ เพราะผมก็ไม่รู้เบื้องลึกอะไรมาก กับเรื่องภายในครอบครัว ผมพาเธอขับรถออกไปหยุดคุยกันอยู่ไกล้ๆ เธออยากให้ผมพาหนี เธอร้องไห้ตลอด ที่ผมบอกจะพากลับ เพราะผมคิดว่าเราจะหนีไม่รอด เพราะผมก็ไม่มีทางไป และอีกอย่างเธอยังต้องพบหมอทุกวันอังคาร แต่เธอบอกเธออยากหนี ลำบากกับผมเธอก็จะทน และแล้วแม่เธอก็โทรมาตามบอกให้เอาเธอไปส่ง ผมก็เลยพาเธอกลับไป พ่อแม่เธอรู้ว่าเธอเก็บเสื้อผ้าขนยาออกมา แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร จนตอนเย็นผมก็ไปนั่งอยู่ไกล้ๆร้านขายผักข้างหลังศาลเจ้า ผมดื่มเบียเพราะเครียดกับสิ่งที่ทำลงไป เธอเดินมาหาผมปกติ แต่แม่เธอตามมาและพาเธอกลับไปไม่คุยกับผม สักพักผมได้ยินเธอร้องไห้ ผมเลยเดินไปถามพ่อเขาว่าเธอเป็นอะไร พ่อเขาบอกว่าเธอหลงผม และห้ามให้ผมเข้าเพราะอยากให้เธอหายดีก่อน ผมงงมากและผมก็ถามตัวเองว่าผมผิดอะไร ผมบอกอะไรไปทุกอย่างที่ผมเป็น ผมช่วยทุกอย่าว ผมรักลูกเขาได้ในวันที่ลูกเขาเป็นแบบนี้ และอยู่ๆมาห้ามคนสองคนไม่ให้รักกัน ทั้งที่มันรักไปแล้ว ด้วยเหตุที่ที่บอกว่าเป็นห่วง เลยให้ห่างๆกันก่อน และหลังจากนั้นเราก็คุยกันทางข้อความตลอด เธอบอกเธอร้องไห้ทุกวันเพราะคิดถึงผม ผมก็คิดถึงเธอ เธอบอกว่าอยากหนี เธอแอบออกมาหาผมบ่อยๆ แต่ผมก็ไม่กล้าที่จะพาเธอไปไหน มีวันนึงเธอพิมมาว่าเธออยากตาย ผมก็เลยพิมกลับไปแต่เธอไม่ตอบ ผมก็เลยโทรไปแต่เธอไม่รับ ผมเลยโทรไปเบอแม่เธอ ก็ไม่มีใครรับ ผมเลยขับรถเข้าไปหาที่หน้าศาลเจ้า และถามว่าเธอเป็นอะไร พ่อเธอเห็นผมเขาเลยบอกผมว่าบอกแล้วไงว่าอย่าเพิ่งมา พ่อเขารู้ว่าเราแอบคุยกันเขาเลยยึดโทรศัพลูกสาวไม่ให้คุยกับผม เขาบอกให้ผมกลับ ถ้าไม่กลับจะมีคนตายและติดคุก แต่ผมไม่กลัว เขาเดินไปเอาไม้มาคนแถวนั้นก็บอกให้ผมกลับแต่ผมไม่กลัว เขาเลยเข้าไปห้าม ผมสงสารแฟนมากแต่ผมทำอะไรไม่ได้เลยเพราะพ่อแม่ไม่เข้าใจ เขาพูดไม่ได้ และพ่อแม่ก็เข้าไม่ถึงความรู้สึกส่วนลึกและก็ตัดสินให้เขาเป็นเด็กจากท่าทางที่ลูกเขาแสดงออก แฟนผมจะทำอะไรก็โดนด่า จะหนีมาก็โดนตาม เขาอยากอยู่กับผม คนที่เข้าใจเขาที่สุดแต่พ่อแม่ไม่ฟัง ไม่ยอมรับรู้เหตุผลคิดแค่เพียงว่าอยากให้ลูกหายก่อน และไม่สนใจความรู้สึกลูก พ่อแม่คิดว่าลูกพิการและให้มานั่งรอหน้าศาลเจ้าเพื่อให้คนอื่นเห็นใจและบริจาคเงิน โดยหวังว่าจะเอาไปรักษาลูกหรือด้วยเหตุผลอื่นโดยไม่สนใจความรู้สึกของลูกสาวตัวเองว่าเต็มใจรึป่าว พ่อแม่เหนี่ยวรั้งเขาด้วยการบังคับใจจากความที่เขามองว่าไม่ปกติ ทั้งที่เขาปกติ แต่แค่เขาพูดไม่ได้ เขาสื่อสารออกมาให้คนอื่นเข้าใจไม่ได้ แต่ผมรู้เพราะผมคุยกับเขาแบบแฟน แบบเพื่อนคุยผ่านข้อความ และผมรู้ว่าเขาปกติ เขาฝืนทนทรมาณมาก จากสิ่งที่พ่อแม่ไม่ยอมเปิดใจ เขาร้องไห้ทุกวัน เขาบ่นอยากตาย แต่เขาทำอะไรไม่ได้ และผมก็ช่วยเหลืออะไรเขาไท่ได้เลย ผมพาหนี ผมก็ผิด และเขาก็มาหาผมไม่ได้ ติดต่อไม่ได้ เพราะพ่อแม่ยึดโทรศัพ ไม่มีใครช่วยอะไรได้เลย ผมรักแฟนผมห่วงแฟนมากๆ ผมสงสาร ผมไม่ได้สงสารที่เขาท่าทางไม่ปกติหรือพูดไม่ได้ แต่ผมสงสารเพราะสิ่งที่คนบอกว่าตัวเองเป็นพ่อแม่ทำกับเขาแบบนี้