คนๆนึงที่อยู่ในใจตลอด

คือเราต้องนั่งรถตู้ไปเรียนทุกวัน แล้ววันนั้นเป็นวันแรกที่ไปนั่งรถตู้คันใหม่ เราได้เจอคนๆนึงในรถ รู้สึกเลยว่าชอบเค้ามากๆ โดยที่ไม่เคยคุยกันเลยซักคำ แต่ดันชอบเค้า มันมาจากความรู้สึกในใจค่ะ ต่อจากนี้ก็ได้เจอหน้าเค้าทุกวัน มีบางวันบ้างที่ไม่ได้เจอก็เซ็งๆ วันนั้นเราไปไล่ลบเพื่อนในเฟสออกเพราะเยอะ ดันเจอเค้าคนนั้นเป็นเพื่อนเราค่ะ ไม่รู้ว่าแอดเฟรนด์ไปตอนไหน แต่ก็ดีไปอีกแบบ5555 ต่อจากนั้นมาก็มีการโชว์เด๋อใส่เค้าบ้างโดยที่ไม่ได้ตั้งใจอีก ทุกๆวันที่เราได้เจอเค้ามันมีความสุขมากจริงๆ แม้ที่ผ่านมาไม่เคยได้คุยกันเลย ตอนอยู่โรงเรียนก็มีมองหน้ากันบ้างค่ะ มองแบบฟีลอิหยังวะ?555 มองทำไม ไรงี้ เค้าคนนี้เป็นคนที่เราชอบคนแรกจากใจเลยจริงๆ จนวันนึงเค้าจบม.6 เราเศร้ามากๆ เพราะเราคิดว่าเวลาตลอดมามันน้อยและเราไม่สามารถทำอะไรได้จริงๆ เราก็เฮิร์ทสิทีนี้ ถ้าไม่มีเค้ามาขึ้นรถตู้แล้วเราคงใจแป้วน่าดูTT แต่ก็นะคะ เวลาก็เดินต่อไป เราก็ไม่ได้หยุดชอบเค้า เก็บเค้าไว้ในใจ วันไหนรู้สึกว่าคิดถึงมากๆก็ไปนั่งตรงที่ๆเค้าเคยนั่ง ไม่รู้จะบังเอิญได้เจอกันอีกเหมือนครั้งแรกที่เจอพี่เค้ามั้ย แต่เรายังจำความรู้สึกวันที่ผ่านมาได้ดี ว่าเวลามีเค้ามันมีความสุขมากแค่ไหน เราต้องเจอคนอีกเยอะแยะ แต่ลืมเค้าไม่ได้เลยจริงๆ พรุ่งนี้เริ่มต้นโดยที่ไม่มีเค้าบนรถตู้แล้ว ความรู้สึกก็คงอย่างที่เราเขียนก่อนหน้านี้ ยังไงกระทู้นี้ถือว่าเป็นความทรงจำของเราแล้วกันนะคะ เค้าคือคนแรกในใจเราที่ทำให้รู้ว่าความรักมันไม่ใช่แค่คนสองคนที่คบกัน
ปล.ใครมีประสบการณ์แบบนี้มาแชร์ต่อกันได้นะคะ