ควรทนหรือควรตาย ?

เราเป็นเด็กคนนึงที่โตมากับภาวะการเลี้ยงดูเเบบซิ้งเกิลมัม เเม่เราเลี้ยงดูเรามาตั้งเเต่เด็กๆ เรามีพี่น้องทั้งหมด5 คนเราคือคนกลาง มีพี่สาวสองคนที่โตมากับย่าเเละยายเป็นคนเลี้ยงดู ส่วนเเม่ก็ดูเเลเรากับน้องชายอีกสองคน คือเราเหมือนเป็นพี่คนโตเลยอ่ะ เราเเบกรับคว่มเจ็บปวด เราถูกเเม่กดดัน เมื่อไหร่ก็ตามที่เราทำอะไรไม่ได้ดั่งใจเเม่อ่ะ เเม่จะโกรธเราเเบบเหมือนเราไปฆ่าใครตายมาอ่ะ เหมือนอย่างตอนสอบเข้ามหาลัยฯเเม่เราอยากให้เราเรียนสายสุขภาพเเบบพวกพยาบาล สาสุข เภสัช ไรงี้ พอเราไม่เรียนเเม่ไล่เราออกจากบ้าน บอกเราไม่เคยทำอะไรดีได้สักอย่างเลย ชีวิตเราที่โดนเเม่ด่ามาตลอด เราพยายามเรียนให้ได้ที่1 ตั้งใจเรียน เชื่อทุกอย่างที่เเม่สอน ตอนมัธยมอ่ะเเม่กระทั่งไปทำรายงานบ้านเพื่อนเเม่เรายังไม่ให้เราไปเลย เราเหมือนเด็กเก็บกดอ่ะ ใช้ชีวิตเเบบคนที่ไม่เคยเขเาสังคม ความทรงจำที่เลวร้ายท่สุดของเราคือตอนที่เเม่ด่าเรา เเต่เราไม่ร้องไห้ตอนนั้นเเม่ปอกอะไรก็ไม่เเน่ใจเเต่เเม่ถือมีดอยู่ พอเเม่เราด่าเเล้วเห็นว่าเราไม่ร้อง เเม่เราปามีดมาปาดขาเราเเล้วด่าว่า "ด้านนักน่ะ ด่าเเล้วยังทำหน้าตาเฉยอีก" ตอนนั้นเลือดอาบขาเราอ่ะเเต่ไม่ไม่ความห่วงใยเราสักนิด พอเราร้องก็ลุกมาตีเราทั้งๆที่เลือดยังอาบขาอ่ะ  เราทนมาจนตอนนี้เราอายุจะยี่สิบ เเม่ยังไล่เราออกจากบ้านทุกวัน เราไร้ค่าขนาดนั้นเลยเหรอ ขนาดเเม่ตัวเองยังเกียจอ่ะ เราสมควรตายๆไปป่ะ เหนื่อยน่ะชีวิตเเเบบนี้อ่ะ  เราต้อวจัดการกับขีวิตยังไง ให้เราทิ้งเเกไปเราก็ทำไม่ลงอ่ะ ตอนนี้เเม่ก็50กว่าปีล่ะ เราต้องทนเป็นลูกห่วยๆอยากนี้ต่อไปใช่ป่ะ หรือควรตายไปดี อย่างไหนดีกว่าน่ะ ?