ผมอายุ 22 ปี ผมรู้สึกว่าตัวเองยึดติดกับอดีต ผมขาดเป้าหมายในชีวิต ผมเป็นพี่คนโต มีน้องชาย 1 คน พ่อหายสาบสูญแต่เด็ก
พ่อผมเป็นคนเก่งทำอะไรก็เก่งไปหมดที่บ้านเขาชอบเล่าให้ฟังพ่อผมสู้ชีวิต ต่างกับผมที่ถูกเลี้ยงมาแบบสบาย
ผมเลิกเรียนตอน ม2 แล้วออกมาต่อ กศน จนตัวเองได้ วุฒิ ม.6 3-4ปี ผมอยู่บ้านไม่พบป่ะสังคม ใช้ชีวิต ไม่มีจุดหมาย ไร้ค่า
จนแฟนผมพาไปสมัครเรียน ปวส ผมเรียนห้องเดียวกับแฟน ผมก็รู้สึกโล่งอกนะที่แฟนเรียนด้วย แต่ผมรู้สึกว่าใจผมมันมีอีกอย่างที่กลัว
ผมรู่สึกว่าถ้าคนเยอะมาก ๆ ผมจะรู้สึกเหมือนผมตัวนิดเดียวรู้สึกอึดอัด ผมรู้สึกเหมือนจะเข้ากับใครไม่ได้
ผมขอคำแนะนำหน่อยครับ ผมควรทำยังไงดี ผมควรพบหมอบ้างไหมครับ เพราะผมค่อนค่างรู้สึกอารมณ์แปรปรวน ไม่เป็นตัวของตัวเอง
แต่ก่อนผมก็มีกลุ่มเพื่อนนะครับ แต่ตอนนี้ทำไมผมกลายเป็นแบบนี้ก็ไม่รู้
รบกวน เพื่อน ๆ หรือหมอ ให้คำแนะนำผมทีนะครับ ผมรู้สึกผมโตแค่อายุ ใจผมแม้งโครตอ่อนแอ