เราคบกันแฟนมา 3 ปีกว่าแล้ว ระยะเวลาที่อยู่ด้วยกัน เราจะพักอยู่กับเค้าแทบตลอดเวลา ประมาณ 4-5 วันต่อสัปดาห์ ช่วงปีแรกๆ ยอมรับว่าเรามีความสุขมากที่ได้อยู่กับเค้า แต่เวลามีปัญหาหรือมีเรื่องที่ทะเลาะ ตัวเค้ามักจะไม่ให้เหตุผล หรือหาคำตอบให้เราได้ว่า เพราะอะไร ทำไม ถึงเป็นแบบนี้ ( เค้าวัยทำงาน 30 กลางๆ ส่วนเราก็พึ่ง 20 ต้นๆ ) ไม่ว่ามีเรื่องทะเลาะอะไรก็ตาม เค้ามักจะเงียบใส่เราตลอด อารมณ์ประมาณให้เราพูด ให้เราหาคำตอบเองทุกอย่าง ก็คือให้เราหายเองนั้นแหละ แรกๆ พอยอมรับได้ว่าเค้าอาจจะอยากให้มันผ่านๆไป ประมาณว่าช่างมันเถอะ แต่พอนานๆไปเข้า เริ่มรู้สึกว่าเค้าเหมือนไม่ค่อยจะใส่ใจในความรู้สึกเราเท่าไหร่ เราก็แค่อยากรู้ว่าที่ทะเลาะกัน ทะเลาะกันเรื่องอะไร คุณไม่พอใจอะไรเรา และคุณอยากให้เราปรับปรุงตรงไหน ซึ่งแน่นอนเค้าให้คำตอบเราไม่ได้ เพราะอะไรก็ไม่รู้
พอเกิดเหตุการณ์แบบนี้บ่อยครั้ง มันเริ่มทำให้เรารู้สึกว่า เราทำอะไรแล้วเราผิดไปซะหมด ครั้งสองครั้งแรก พอยอมรับได้กับการปล่อยผ่านของเค้า แต่นานวันเข้ามันทำให้เรารู้สึกว่า สิ่งที่เค้ามองว่าเราทำผิด มันคืออะไร? เราผิดอะไร? ทำไมคุณให้คำตอบเราไม่ได้? จนเราถามว่า เพราะเราทำแบบนี้หรอ คุณถึงไม่ชอบ หรือเพราะเราทำแบบนั้นหรอ คุณถึงไม่โอเค ซึ่งก็ไม่ได้คำตอบอะไรกลับมา นอกจากความเงียบ จนเวลาที่เค้ามาทะเลาะกับเรา เราเลยเลือกที่จะพูดว่า " ขอโทษแล้วกัน " และหาอย่างอื่นทำแทน เพราะเราเหนื่อยกับการหาคำตอบแล้ว เค้าจะมองว่าเราผิดยังไงก็เรื่องของเค้า เพราะเราเคยอยากได้คำตอบแล้วแต่เค้าหาให้เราไม่ได้เองก็ปล่อยเค้าไป
เคยมองเห็นแต่เนิ่นๆ แล้วนะ ว่าเค้าดูเป็นคนมีอีโก้ที่สูง อารมณ์ประมาณว่าชั้นโตกว่า ยูต้องฟังความคิดเห็นของชั้นสิ ไม่ใช่ว่าเราไม่ฟังเค้าเลยนะ บางอย่างเราก็ฟัง บางอย่างเรารู้สึกว่ามันไม่ใช่ เราก็จะให้เหตุผลเค้าไปว่า เห้ย..มันไม่ใช่มั้ง เค้าก็บ่นเราบอกว่าจะไปรู้อะไร เราก็แค่เด็ก เราคิดว่าถ้านานๆไป มันอาจจะทำให้เค้าลดอีโก้ของตัวเอง แล้วพอที่จะยอมรับฟังความเห็นของเราบ้าง จนถึงตอนนี้เราก็ยังรู้สึกว่า เค้าก็ไม่ได้รับฟังอะไรเราอยู่ดี
ขอยกตัวอย่างกับสิ่งที่เราเจอนะ อาจจะนอกเรื่องในส่วนของการทะเลาะกัน แต่มันเป็นมุมมองที่เราถูกกระทำแบบนี้..
- เราทำงานกลับมาเหนื่อยมากๆ อยากพักผ่อน เค้ามาบ่นเรา ( เรียกว่าเชิงพูดมากกว่า ) ว่างานแค่นี้ทำเหนื่อย พี่ยังไม่บ่นเลย งานหนักเท่าพี่เมื่อไหร่ค่อยบ่นนะ
- เค้ากินข้าวเองคนเดียวไม่ได้ ต้องลากเราไปกินทั้งๆที่เราไม่หิว พอเราไปกินด้วยเราก็กินไม่หมด เพราะเราไม่หิว เค้าก็ด่าบอกถ้าไม่กินทีหลังก็ไม่ต้องมา
- วันไหนที่เราทำงานบ้าน เค้าเฉยๆ แต่ถ้าเราไม่ทำ 1 ครั้ง เค้าจะบอกว่าเราไม่เคยทำ ตัวเค้าตังหากที่ทำตลอด ( ซึ่งอันนี้เราชินแล้ว เพราะเถียงไปก็ไม่ได้อะไร )
- ชอบแสดงท่าทีต่อหน้าเพื่อนของเค้าให้เราดูตกต่ำและเป็นผู้ที่คอยเชื่อฟังเค้าตลอด ( อันนี้ไม่โอเคมากๆ แต่ทำอะไรมากไม่ได้เพราะนั้นเพื่อนเค้า และเราไม่ก็อยากถูกมองว่าเป็นเด็กโผงผางด้วย เลยได้แค่นั่งยิ้ม )
- เรากินส้มตำไม่ใส่พริก เรากินเผ็ดไม่ได้ / โดนหาว่าสตอ ทำให้ลำบากพ่อค้าแม่ค้าที่เค้าขายให้เรา
- เราแนะนำให้แต่งตัวดีๆหน่อย ให้เหมาะสมกับที่ๆไปหน่อย โดนพูดบ่นกลับมาว่า เรื่องของxxx ( อันนี้เราคงผิดเองที่แนะนำ )
อันนี้เราไม่ได้จะมาพูดให้เค้าเสียหายนะ ข้อดีเค้าก็มี เพราะถ้าเค้าไม่มี เราคงไม่อยู่กับเค้าจนนานขนาดนี้ ส่วนข้อเสียเรา เราคิดว่าคงเป็นเรื่องตามภาษาที่อาจจะมีงี่เง่าบ้าง มีวอแวไปหาเพื่อนบ้าง แต่นั้นมันก็แค่ช่วงแรกๆนะ เพราะหลังๆ เราไม่อยากมีปัญหากับเค้าแล้ว
เอาตรงๆเลยที่ตั้งกระทู้ อยากรู้ว่าถ้าเป็นพวกคุณ คุณยังอยากจะอยู่ต่อมั้ย
ทุกครั้งที่คุณเหนื่อย คุณอยากได้กำลังใจมั้ย คุณอยากได้คนที่คอยปรับความเข้าใจกับคุณมั้ย คุณอยากได้คนที่ไม่ยึดติดกับอีโก้ของตัวเองมั้ย เราอยากได้มาก
แต่เราไม่รู้ว่าสิ่งที่เราเล่ามา เราจะเอามาเป็นเหตุผลที่จะเลิกกับเขาได้มั้ย เราไม่รู้ว่าทุกสิ่งที่เรามักเจอ มันเป็นสิ่งที่ทุกคู่เจอจนเป็นเรื่องปกติหรือเปล่า เพราะถ้ามันเป็นเรื่องปกติ เราจะได้ยอมรับในจุดนี้ของเค้า แต่ก็ไม่รู้ว่าจะรับได้อีกนานแค่ไหน ถ้าให้เทียบกับกระดาษ A4 สีขาว ที่มีจุดสีดำมาแทนที่สิ่งที่เราเจอ พื้นที่สีขาวของเราคงเหลืออยู่แค่ 40% แล้ว..
เราอยากได้ความคิดเหตุของทุกคนจริงๆ
ปล. เราเป็น ผช และเค้าก็เป็น ผช ( ขอบคุณที่ยอมรับและขอบคุณทุกคนที่ให้คำปรึกษา
)
มีความรู้สึกกับแฟนว่า ยิ่งนานไปยิ่งไม่มีความสุข..
พอเกิดเหตุการณ์แบบนี้บ่อยครั้ง มันเริ่มทำให้เรารู้สึกว่า เราทำอะไรแล้วเราผิดไปซะหมด ครั้งสองครั้งแรก พอยอมรับได้กับการปล่อยผ่านของเค้า แต่นานวันเข้ามันทำให้เรารู้สึกว่า สิ่งที่เค้ามองว่าเราทำผิด มันคืออะไร? เราผิดอะไร? ทำไมคุณให้คำตอบเราไม่ได้? จนเราถามว่า เพราะเราทำแบบนี้หรอ คุณถึงไม่ชอบ หรือเพราะเราทำแบบนั้นหรอ คุณถึงไม่โอเค ซึ่งก็ไม่ได้คำตอบอะไรกลับมา นอกจากความเงียบ จนเวลาที่เค้ามาทะเลาะกับเรา เราเลยเลือกที่จะพูดว่า " ขอโทษแล้วกัน " และหาอย่างอื่นทำแทน เพราะเราเหนื่อยกับการหาคำตอบแล้ว เค้าจะมองว่าเราผิดยังไงก็เรื่องของเค้า เพราะเราเคยอยากได้คำตอบแล้วแต่เค้าหาให้เราไม่ได้เองก็ปล่อยเค้าไป
เคยมองเห็นแต่เนิ่นๆ แล้วนะ ว่าเค้าดูเป็นคนมีอีโก้ที่สูง อารมณ์ประมาณว่าชั้นโตกว่า ยูต้องฟังความคิดเห็นของชั้นสิ ไม่ใช่ว่าเราไม่ฟังเค้าเลยนะ บางอย่างเราก็ฟัง บางอย่างเรารู้สึกว่ามันไม่ใช่ เราก็จะให้เหตุผลเค้าไปว่า เห้ย..มันไม่ใช่มั้ง เค้าก็บ่นเราบอกว่าจะไปรู้อะไร เราก็แค่เด็ก เราคิดว่าถ้านานๆไป มันอาจจะทำให้เค้าลดอีโก้ของตัวเอง แล้วพอที่จะยอมรับฟังความเห็นของเราบ้าง จนถึงตอนนี้เราก็ยังรู้สึกว่า เค้าก็ไม่ได้รับฟังอะไรเราอยู่ดี
ขอยกตัวอย่างกับสิ่งที่เราเจอนะ อาจจะนอกเรื่องในส่วนของการทะเลาะกัน แต่มันเป็นมุมมองที่เราถูกกระทำแบบนี้..
- เราทำงานกลับมาเหนื่อยมากๆ อยากพักผ่อน เค้ามาบ่นเรา ( เรียกว่าเชิงพูดมากกว่า ) ว่างานแค่นี้ทำเหนื่อย พี่ยังไม่บ่นเลย งานหนักเท่าพี่เมื่อไหร่ค่อยบ่นนะ
- เค้ากินข้าวเองคนเดียวไม่ได้ ต้องลากเราไปกินทั้งๆที่เราไม่หิว พอเราไปกินด้วยเราก็กินไม่หมด เพราะเราไม่หิว เค้าก็ด่าบอกถ้าไม่กินทีหลังก็ไม่ต้องมา
- วันไหนที่เราทำงานบ้าน เค้าเฉยๆ แต่ถ้าเราไม่ทำ 1 ครั้ง เค้าจะบอกว่าเราไม่เคยทำ ตัวเค้าตังหากที่ทำตลอด ( ซึ่งอันนี้เราชินแล้ว เพราะเถียงไปก็ไม่ได้อะไร )
- ชอบแสดงท่าทีต่อหน้าเพื่อนของเค้าให้เราดูตกต่ำและเป็นผู้ที่คอยเชื่อฟังเค้าตลอด ( อันนี้ไม่โอเคมากๆ แต่ทำอะไรมากไม่ได้เพราะนั้นเพื่อนเค้า และเราไม่ก็อยากถูกมองว่าเป็นเด็กโผงผางด้วย เลยได้แค่นั่งยิ้ม )
- เรากินส้มตำไม่ใส่พริก เรากินเผ็ดไม่ได้ / โดนหาว่าสตอ ทำให้ลำบากพ่อค้าแม่ค้าที่เค้าขายให้เรา
- เราแนะนำให้แต่งตัวดีๆหน่อย ให้เหมาะสมกับที่ๆไปหน่อย โดนพูดบ่นกลับมาว่า เรื่องของxxx ( อันนี้เราคงผิดเองที่แนะนำ )
อันนี้เราไม่ได้จะมาพูดให้เค้าเสียหายนะ ข้อดีเค้าก็มี เพราะถ้าเค้าไม่มี เราคงไม่อยู่กับเค้าจนนานขนาดนี้ ส่วนข้อเสียเรา เราคิดว่าคงเป็นเรื่องตามภาษาที่อาจจะมีงี่เง่าบ้าง มีวอแวไปหาเพื่อนบ้าง แต่นั้นมันก็แค่ช่วงแรกๆนะ เพราะหลังๆ เราไม่อยากมีปัญหากับเค้าแล้ว
เอาตรงๆเลยที่ตั้งกระทู้ อยากรู้ว่าถ้าเป็นพวกคุณ คุณยังอยากจะอยู่ต่อมั้ย
ทุกครั้งที่คุณเหนื่อย คุณอยากได้กำลังใจมั้ย คุณอยากได้คนที่คอยปรับความเข้าใจกับคุณมั้ย คุณอยากได้คนที่ไม่ยึดติดกับอีโก้ของตัวเองมั้ย เราอยากได้มาก
แต่เราไม่รู้ว่าสิ่งที่เราเล่ามา เราจะเอามาเป็นเหตุผลที่จะเลิกกับเขาได้มั้ย เราไม่รู้ว่าทุกสิ่งที่เรามักเจอ มันเป็นสิ่งที่ทุกคู่เจอจนเป็นเรื่องปกติหรือเปล่า เพราะถ้ามันเป็นเรื่องปกติ เราจะได้ยอมรับในจุดนี้ของเค้า แต่ก็ไม่รู้ว่าจะรับได้อีกนานแค่ไหน ถ้าให้เทียบกับกระดาษ A4 สีขาว ที่มีจุดสีดำมาแทนที่สิ่งที่เราเจอ พื้นที่สีขาวของเราคงเหลืออยู่แค่ 40% แล้ว..
เราอยากได้ความคิดเหตุของทุกคนจริงๆ
ปล. เราเป็น ผช และเค้าก็เป็น ผช ( ขอบคุณที่ยอมรับและขอบคุณทุกคนที่ให้คำปรึกษา