คือบ้านเรามีพี่น้องแล้วพี่ของเราเขาเป็นคนเก่ง แบบที่ไปในทิศทางของพ่อเขาอ่ะค่ะ แต่เราดันชอบทางนิเทศเขาก็ชอบมาด่าว่าพวกเต้นกินรำกิน แล้วก็มาใช้เราทำงานเหมือนคนงาน แต่ให้พี่เราอยู่สบายๆไม่ต้องทำ เวลาเขาหรือพี่เราทำอะไรผิดก็จะเอามาลงที่เราตลอด ยิ่งเวลาเราทำผิดนิดๆหน่อยๆอย่างลืมปิดไฟห้องน้ำไรเเบบนี้ พ่อเขาก็ด่าเราเหมือนเราไม่ใช่คนเลยค่ะ ประมาณว่า แค่นี้ยังทำไม่ได้ โตไปจะทำไรแด* คนเหี้*ๆอย่างมึ* ไม่น่าให้เกิดมาเลยอีควา* แบบนี้เลยค่ะ เราคิดมาตลอดว่าเราเรียนได้ดี เกรดเฉลี่ยเราไม่เคยต่ำกว่า3.8 แต่เขาจะคอยบอกเสมอว่าเราโง่ เราพยายามจนช่วงม.5-ม.6 เราได้เกรดเฉลี่ย4.00ทุกเทอม เราเอาให้เขาดู เขาก็บอกว่ารร.ปล่อยเกรด เราเสียใจมาก แล้วก็เหนื่อยกับอะไรแบบนี้มากๆ เราพยายามจะคิดว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป จนเราสอบเข้ามหาลัยได้ แล้วมหาลัยนี้ก็ทีชื่อเสียงพอๆกับพี่เราเลยค่ะ แต่เขาก็มาถากถางเราอีก ว่าคณะที่เราเรียนมันไม่ดี แต่เราพยายามแทบตายให้ได้เข้าคณะนี้ เราคิดเสมอเลยว่าถ้าเราตายๆไปเขาคงมีความสุขกว่านี้ แต่เราไม่ใช่คนไม่มีเหตุผลพอที่จะจบชีวิตตัวเองด้วยเรื่องแค่นี้ เราพยายามอดทนตลอด ฟังแต่คำที่หยาบคาย โดนชี้หน้าด่า เราอึดอัดมาก แต่ที่ไม่กล้าจะสู้หรือจะเถียงเพราะเขาใช้ความรุนแรงทุกครั้งที่เราพยายามจะพูดเหตุผลของเรา เขาจะตบหน้า ทุบหลัง มันเป็นแบบนี้มานานมาก ตอนเราอยู่ม.2 พ่อเขาเครียดกับงานแล้วก็มาลงกับเรา เราจำได้ขึ้นใจเลย เขาเข้ามาหาเรื่องเรา แล้วก็ใช้มือตบเข้าที่หน้าเราจนเรารู้สึกชา แล้วเขาก็ใช้เท้าของเขาเตะที่ลำตัวเรา แล้วเหยียบศีรษะเรา จนพี่เราต้องพาไปหาหมอ เราเหนื่อยมากเลยค่ะ ท้อไปหมด แค่อยากมาระบายกับใครซักคน ไม่ว่ายังไงเราก็จะสู้ต่อไป สำหรับใครที่ท้อแท้เหมือนเราอยู่ตอนนี้ เรามาสู้ไปด้วยกันนะคะ ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้ค่ะ.
*ขออภัยที่มีคำหยาบคายนะคะ
เราควรให้ความเคารพกับพ่อที่ด่าและเหยียดหยามเราด้วยคำหยาบคายมั้ยคะ
คือบ้านเรามีพี่น้องแล้วพี่ของเราเขาเป็นคนเก่ง แบบที่ไปในทิศทางของพ่อเขาอ่ะค่ะ แต่เราดันชอบทางนิเทศเขาก็ชอบมาด่าว่าพวกเต้นกินรำกิน แล้วก็มาใช้เราทำงานเหมือนคนงาน แต่ให้พี่เราอยู่สบายๆไม่ต้องทำ เวลาเขาหรือพี่เราทำอะไรผิดก็จะเอามาลงที่เราตลอด ยิ่งเวลาเราทำผิดนิดๆหน่อยๆอย่างลืมปิดไฟห้องน้ำไรเเบบนี้ พ่อเขาก็ด่าเราเหมือนเราไม่ใช่คนเลยค่ะ ประมาณว่า แค่นี้ยังทำไม่ได้ โตไปจะทำไรแด* คนเหี้*ๆอย่างมึ* ไม่น่าให้เกิดมาเลยอีควา* แบบนี้เลยค่ะ เราคิดมาตลอดว่าเราเรียนได้ดี เกรดเฉลี่ยเราไม่เคยต่ำกว่า3.8 แต่เขาจะคอยบอกเสมอว่าเราโง่ เราพยายามจนช่วงม.5-ม.6 เราได้เกรดเฉลี่ย4.00ทุกเทอม เราเอาให้เขาดู เขาก็บอกว่ารร.ปล่อยเกรด เราเสียใจมาก แล้วก็เหนื่อยกับอะไรแบบนี้มากๆ เราพยายามจะคิดว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป จนเราสอบเข้ามหาลัยได้ แล้วมหาลัยนี้ก็ทีชื่อเสียงพอๆกับพี่เราเลยค่ะ แต่เขาก็มาถากถางเราอีก ว่าคณะที่เราเรียนมันไม่ดี แต่เราพยายามแทบตายให้ได้เข้าคณะนี้ เราคิดเสมอเลยว่าถ้าเราตายๆไปเขาคงมีความสุขกว่านี้ แต่เราไม่ใช่คนไม่มีเหตุผลพอที่จะจบชีวิตตัวเองด้วยเรื่องแค่นี้ เราพยายามอดทนตลอด ฟังแต่คำที่หยาบคาย โดนชี้หน้าด่า เราอึดอัดมาก แต่ที่ไม่กล้าจะสู้หรือจะเถียงเพราะเขาใช้ความรุนแรงทุกครั้งที่เราพยายามจะพูดเหตุผลของเรา เขาจะตบหน้า ทุบหลัง มันเป็นแบบนี้มานานมาก ตอนเราอยู่ม.2 พ่อเขาเครียดกับงานแล้วก็มาลงกับเรา เราจำได้ขึ้นใจเลย เขาเข้ามาหาเรื่องเรา แล้วก็ใช้มือตบเข้าที่หน้าเราจนเรารู้สึกชา แล้วเขาก็ใช้เท้าของเขาเตะที่ลำตัวเรา แล้วเหยียบศีรษะเรา จนพี่เราต้องพาไปหาหมอ เราเหนื่อยมากเลยค่ะ ท้อไปหมด แค่อยากมาระบายกับใครซักคน ไม่ว่ายังไงเราก็จะสู้ต่อไป สำหรับใครที่ท้อแท้เหมือนเราอยู่ตอนนี้ เรามาสู้ไปด้วยกันนะคะ ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้ค่ะ.
*ขออภัยที่มีคำหยาบคายนะคะ