มีความรู้สึกเศร้าอยากร้องไห้ตลอดเวลาเลยค่ะ แล้วก็นอนหลับยากถึงยากมาก บางช่วงกินเยอะมากแต่บางช่วงก็น้อยจนแทบไม่มีอะไรให้ย่อย อยากอยู่คนเดียวแบบเงียบๆ ส่วนตัวไม่ค่อยมีเพื่อนคบค่ะเพราะค่อนข้างprivateสูงมากค่ะ) และบุคลิกภาพ เป็นคนที่ไม่ค่อยร่าเริง ไม่ชอบยิ้ม หน้าตาค่อนข้างโหด หรือไม่ส่วนใหญ่ที่เพื่อนบอกคือหน้าตาดูหยิ่งมากๆอ่ะค่ะ😅 ส่วนนิสัยคือ เก็บตัว ติดบ้าน เข้าสังคมยาก พูดน้อย คิดลบ คิดมาก มีอะไรไม่ค่อยชอบบอกใครเพราะไม่อยากให้ใครมาคิดมากกับเรื่องของเราค่ะ😊
เวลาอยู่ในที่มืดๆก็รู้สึกเหงาเศร้าคิดเรื่องต่างๆแล้วจู่ๆก็ร้องไห้ ไม่รู้ว่าชีวิตต้องการอะไรแต่เป็นแบบนี้มาตลอด2ปี กินยาแก้เครียดกินยาช่วยนอนหลับแต่ไม่มีอะไรดีขึ้นเลยค่ะ นอนไม่หลับพยายามหลับตั้งแต่5ทุ่มแต่สุดท้ายพลิกตัวไปพลิคตัวมาเวลาก็ไปจบที่ตี3-4ทุกที เวลาที่พยายามหลับจะปวดตาและปวดหัวมากๆเลยค่ะ ความรู้สึกก็ไม่หายไปทุกอย่างเหมือนเดิม มีความรู้สึกมันวนลูป ทั้งๆที่ชีวิตเรามีอะไรให้ทำมามายกว่าคนอื่นเค้ามีโอกาสได้เรียนที่ดีๆทำโอกาสได้ทำหลายๆสิ่งหลายๆอย่างแล้วสุดท้ายเราก็ทำพัง 1เราได้เรียนรร.เอกชนที่หนึ่งที่การแข่งขันค่อนข้างสูงมากๆเรียนมาตรฐานสากล(ขอไม่ระบุที่) เราถูกเพื่อนที่รร.บลูลี่โดยการไม่คุยด้วยไม่ช่วยเหลือทำอะไรก็ต้องทำคนเดียว เด็กรร.นั้นมักมีนิสัย หัวแข็งเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ ทำอะไรไม่เคยปรึกษาหรือถามใคร อยากทำอะไรก็จะทำเลย ห้องที่เรียนเป็นห้องอิ้งค์ เพื่อนในห้องก็จะเก่งต่างจากห้องธรรมดาคูณ2 แล้วที่เค้าบลูลี่เราเพราะเราหน้าตาธรรมดาไม่ได้เก่งมากมาย เราเลยไม่ค่อยมีประโยชน์หรืออะไรที่สำคัญต่อชีวิตใครเค้าสักเท่าใหร่แล้วสุดท้ายเราก็ทนไม่ไหว เพราะเราต้องอยู่ในสังคมที่ไม่มีใครคุยด้วย ไม่มีใครคบ อยู่ห่างใกลพ่อแม่ เพราะไปเรียนที่ปราจีนอยู่กับคุณย่า ส่วนใหญ่เราไม่ค่อยสนิท+กับเป็นคนไม่ค่อยพูดเราจึงไม่กล้าปรึกษากับท่าน แล้วสุดท้ายเราก็ต้องลาออกแล้วหาต่อที่ใหญ่โดยเร็ว 2เรียนว่ายนํ้า ช่วงแรกมันดีมากทุกอย่างโอเคแล้วเราก็ชอบเรียน แต่สุดท้ายก็ต้องเลิกเพรสะคุณหมอบอกว่าเป็นปอดบวม+กับป่วยค่อนข้างบ่อยจึงทำให้ต้องหยุดเรียน 3บัลเลย์กับแดนซ์เราเรียนได้สักพักเรารู้สึกเหนื่อยมาก ช่วงนั้นที่เรียนยังเด็กเลยมีความรู้สึกเบื่ออยากเล่นอย่างอื่นไม่อยากเรียนสุดท้ายก็ต้องเลิก 4เทควันโดเราเรียนได้นานมากกว่าอันอื่นๆแต่ก็อย่างที่บอกด้วยความที่ร่างกายไม่แข็งแรง(โรคประจำตัวคือ หอบ ภูมิแพ้ ไซนัส)+กับเรียนที่รร.เรียนเหนื่อยมากการบ้านค่อนข้างเยอะเราเลยหยุดบ่อยพี่ๆเพื่อนๆที่เข้ามาเรียนพร้อมเราทุกคนใจ่อันดับไปไกลมาก อย่างเช่นเราพึ่งเริ่มเก่ง แต่คนอื่นเก่งมาก เราเก่งมาก คนอื่นได้ไปแข่ง เราได้ไปแข่งแมตซ์แรก คนอื่นเริ่มได้ฝึกกับทีมเก่งๆแล้วก็ไปคัดตัวเป็นทีมชาติ แต่เรากลับมานั่งเสียใจร้องไห้แล้วคิดซํ้ากับตัวเองว่าทำไมถึงทำให้มันดีเหมือนคนอื่นเค้าไม่ได้ สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นมันทำให้เราคิดว่ามันเป็นเพราะ(เราไม่เก่งพอที่จะแข่งกับคนอื่น เราไม่มีควาใอดทนที่มากพอ เราไม่แข็งแรง/แข็งเกร่งเหมือนคนอื่น หรือ เป็นเพราะโลกนี้มันโหดร้ายเลยทำให้เราต้องเจอกับความผิดหวังเพราะตัวเองอยู่ซํ้าๆจนมันบั่นทอนใจหมดความสิ้นหวังไร้ความสุขกันนะ) ถึงแม้พ่อ แม่จะคอยซับพอร์ตแต่มันก็ทำให้เรารู้สึกดีแค่ชั่วขณะแล้วสุดท้ายความผิดพลาดและคงามสิ้นหวังมันก็ไม่หายไปจากใจเราสักทีสุดท้ายเราก็ต้องมานั่งร้องไห้ทุกๆครั้งที่นึกถึงมัน แล้วก็มีคำถามขึ้นมาในหัวว่าทุกวันนี้ไม่รู้อยู่เพื่ออะไรเพราะว่ารู้สึกเหมือนชีวิตไร้จุดมุ่งหมายไม่มีอะไรที่อยากจะทำไม่มีอะไรให้โฟกัสแทบจะไม่มีแรงที่จะทำอะไร เพราะความผิดพลาดในหลายๆครั้งมันทำให้เราไม่กล้าที่จะตัดสินใจทำอะไรหรือเลือกอะไร เพราะเราไม่อยากให้พ่อแม่ ต้องมาเสียเงินเกี่ยวกับเราแล้วสุดท้ายเราก็ไม่ได้อะไรไม่ประสบความสำเร็จและก็ต้องมานั่งปลอบใจเราเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เราควรจะทำยังไงดีคะ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ใส่ข้อความ 
มีความรู้สึกเหงา เศร้า อยากร้องไห้ตลอดเวลา
เวลาอยู่ในที่มืดๆก็รู้สึกเหงาเศร้าคิดเรื่องต่างๆแล้วจู่ๆก็ร้องไห้ ไม่รู้ว่าชีวิตต้องการอะไรแต่เป็นแบบนี้มาตลอด2ปี กินยาแก้เครียดกินยาช่วยนอนหลับแต่ไม่มีอะไรดีขึ้นเลยค่ะ นอนไม่หลับพยายามหลับตั้งแต่5ทุ่มแต่สุดท้ายพลิกตัวไปพลิคตัวมาเวลาก็ไปจบที่ตี3-4ทุกที เวลาที่พยายามหลับจะปวดตาและปวดหัวมากๆเลยค่ะ ความรู้สึกก็ไม่หายไปทุกอย่างเหมือนเดิม มีความรู้สึกมันวนลูป ทั้งๆที่ชีวิตเรามีอะไรให้ทำมามายกว่าคนอื่นเค้ามีโอกาสได้เรียนที่ดีๆทำโอกาสได้ทำหลายๆสิ่งหลายๆอย่างแล้วสุดท้ายเราก็ทำพัง 1เราได้เรียนรร.เอกชนที่หนึ่งที่การแข่งขันค่อนข้างสูงมากๆเรียนมาตรฐานสากล(ขอไม่ระบุที่) เราถูกเพื่อนที่รร.บลูลี่โดยการไม่คุยด้วยไม่ช่วยเหลือทำอะไรก็ต้องทำคนเดียว เด็กรร.นั้นมักมีนิสัย หัวแข็งเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ ทำอะไรไม่เคยปรึกษาหรือถามใคร อยากทำอะไรก็จะทำเลย ห้องที่เรียนเป็นห้องอิ้งค์ เพื่อนในห้องก็จะเก่งต่างจากห้องธรรมดาคูณ2 แล้วที่เค้าบลูลี่เราเพราะเราหน้าตาธรรมดาไม่ได้เก่งมากมาย เราเลยไม่ค่อยมีประโยชน์หรืออะไรที่สำคัญต่อชีวิตใครเค้าสักเท่าใหร่แล้วสุดท้ายเราก็ทนไม่ไหว เพราะเราต้องอยู่ในสังคมที่ไม่มีใครคุยด้วย ไม่มีใครคบ อยู่ห่างใกลพ่อแม่ เพราะไปเรียนที่ปราจีนอยู่กับคุณย่า ส่วนใหญ่เราไม่ค่อยสนิท+กับเป็นคนไม่ค่อยพูดเราจึงไม่กล้าปรึกษากับท่าน แล้วสุดท้ายเราก็ต้องลาออกแล้วหาต่อที่ใหญ่โดยเร็ว 2เรียนว่ายนํ้า ช่วงแรกมันดีมากทุกอย่างโอเคแล้วเราก็ชอบเรียน แต่สุดท้ายก็ต้องเลิกเพรสะคุณหมอบอกว่าเป็นปอดบวม+กับป่วยค่อนข้างบ่อยจึงทำให้ต้องหยุดเรียน 3บัลเลย์กับแดนซ์เราเรียนได้สักพักเรารู้สึกเหนื่อยมาก ช่วงนั้นที่เรียนยังเด็กเลยมีความรู้สึกเบื่ออยากเล่นอย่างอื่นไม่อยากเรียนสุดท้ายก็ต้องเลิก 4เทควันโดเราเรียนได้นานมากกว่าอันอื่นๆแต่ก็อย่างที่บอกด้วยความที่ร่างกายไม่แข็งแรง(โรคประจำตัวคือ หอบ ภูมิแพ้ ไซนัส)+กับเรียนที่รร.เรียนเหนื่อยมากการบ้านค่อนข้างเยอะเราเลยหยุดบ่อยพี่ๆเพื่อนๆที่เข้ามาเรียนพร้อมเราทุกคนใจ่อันดับไปไกลมาก อย่างเช่นเราพึ่งเริ่มเก่ง แต่คนอื่นเก่งมาก เราเก่งมาก คนอื่นได้ไปแข่ง เราได้ไปแข่งแมตซ์แรก คนอื่นเริ่มได้ฝึกกับทีมเก่งๆแล้วก็ไปคัดตัวเป็นทีมชาติ แต่เรากลับมานั่งเสียใจร้องไห้แล้วคิดซํ้ากับตัวเองว่าทำไมถึงทำให้มันดีเหมือนคนอื่นเค้าไม่ได้ สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นมันทำให้เราคิดว่ามันเป็นเพราะ(เราไม่เก่งพอที่จะแข่งกับคนอื่น เราไม่มีควาใอดทนที่มากพอ เราไม่แข็งแรง/แข็งเกร่งเหมือนคนอื่น หรือ เป็นเพราะโลกนี้มันโหดร้ายเลยทำให้เราต้องเจอกับความผิดหวังเพราะตัวเองอยู่ซํ้าๆจนมันบั่นทอนใจหมดความสิ้นหวังไร้ความสุขกันนะ) ถึงแม้พ่อ แม่จะคอยซับพอร์ตแต่มันก็ทำให้เรารู้สึกดีแค่ชั่วขณะแล้วสุดท้ายความผิดพลาดและคงามสิ้นหวังมันก็ไม่หายไปจากใจเราสักทีสุดท้ายเราก็ต้องมานั่งร้องไห้ทุกๆครั้งที่นึกถึงมัน แล้วก็มีคำถามขึ้นมาในหัวว่าทุกวันนี้ไม่รู้อยู่เพื่ออะไรเพราะว่ารู้สึกเหมือนชีวิตไร้จุดมุ่งหมายไม่มีอะไรที่อยากจะทำไม่มีอะไรให้โฟกัสแทบจะไม่มีแรงที่จะทำอะไร เพราะความผิดพลาดในหลายๆครั้งมันทำให้เราไม่กล้าที่จะตัดสินใจทำอะไรหรือเลือกอะไร เพราะเราไม่อยากให้พ่อแม่ ต้องมาเสียเงินเกี่ยวกับเราแล้วสุดท้ายเราก็ไม่ได้อะไรไม่ประสบความสำเร็จและก็ต้องมานั่งปลอบใจเราเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เราควรจะทำยังไงดีคะ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้