เราชอบเค้ามาตั้งแต่ม.3 แล้วค่ะ
เหตุการณ์ตอนม.3เรามีเพื่อนในห้องแต่เราไม่สนิทมากแล้วตอนนั้นก็พึ่งเริ่มชอบเค้าใหม่ๆ ยังไม่ได้ชอบมากเราเลยบอกเพื่อนในห้องคนนั้นไป อารมณ์แบบชอบผู้ชายที่เข้ามาใหม่ๆเลยจับกลุ่มเม้ากันอะค่ะ นั้นแหละ ละปรากฏว่าพอนานๆเข้าเราก็ไม่ค่อยได้คุยกับเพื่อนคนนั้นแล้ว แล้วที่สำคัญความรู้สึกเราเปลี่ยนไปค่ะ เรามองเค้าบ่อยกว่าเดิม เราเห็นเค้าหัวเราะเราเริ่มมีความสุขแปลกๆ รู้ตัวอีกทีก็ชอบเค้ามากๆไปซะแล้ว ละเหมือนเพื่อนคนนั้นไปบอกคนที่เราชอบว่าเราชอบ คนที่เราชอบเหมือนทำตัวรังเกียจเรา แต่เวลาเราถามหรือชวนคุยเค้าก็ตอบยิ้มเหมือนปกติ
// เราคุยกับเค้าไม่เกิน5ครั้งนะ 555 คิดดูดิอยู่ห้องเดียวกันมา1ปีคุยกันไม่เกิน5ครั้งละแต่ละครั้งที่คุยกันประโยคก็โคตรจะสั่น
เพราะไม่กล้าเข้าหาเค้า
แต่โมเม้นก็จะมานานๆที พอจบม.3 เค้าก็ย้ายโรงเรียนไปเรียนที่จังหวัดขอนแก่น(เค้าเป็นนักเรียนนักกีฬาอะคะ) ละบ้านเค้าก็อยู่ที่จังหวัดขอนแก่น
ตอนปักฉิมเรารวบรวมความกล้าที่จะบอกความรู้สึกออกไปถึงเค้าจะรู้หรือไม่รู้อยู่แล้วว่าเราชอบก็เหอะ แต่เราก็ไม่กล้าวิ่งไปบอกอยู่ดีจนถึงม.4
เหตุการณ์ม.4
เราเรียนต่อที่เดิมส่วนเค้าก็ไปเรียนที่ขอแก่นเราคิดว่าเราไม่มีทางเจอเค้าแล้วแน่ๆ เราทำใจอยู่นานคิดถึงเค้าทุกวัน เราบ่นให้เพื่อนในกลุ่มฟังทุกวัน จนคนในห้องรู้ว่าเราชอบคนนี้มีบางคนที่เห็นหน้าแล้วเพราะเราเอารูปเค้าตั้งโทรศัพท์ แต่เค้าก็เห็นลางๆ
เราคิดว่าถ้านึกย้อนไปเราจะทำให้ตัวเองมีความสุขกับเขามากกว่าจะได้ไม่มานั่งเศร้าแบบนี้ เราพยายามตัดใจแต่ก็นะมันตัดไม่ได้เราชอบเขามากจริงๆเราอยากให้เค้ากลับมาเรียนต่อที่เราเรียนอยู่มากๆแต่เราก็รู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ เราอยากจนเก็บเอามาฝันว่าเค้ากลับมาเรียนต่อที่นี่อะคิดดู555
เหตุการณ์ม.5
ม.5นี่แหละทุกคนเค้ากลับมาเรียนต่อที่นี่เราจำชื่อเค้าได้เราเห็นรายชื่อห้องเรามีนร.เข้ามาใหม่1คน ตอนแรกเราก็ไม่มั่นใจอาจจะไม่ใช่เขาก็ได้ เราเลยรีบไปส่องไอจีปรากฏว่าเค้าถ่ายรูปโรงเรียนที่เราเรียนอยู่ลงสตอรี่ เราตกใจมากคือเรากรี๊ดลั่นบ้าน มันดีใจมันตื้อตันใจบอกไม่ถูก อีกไม่กี่วันเราจะเปิดเทอมแล้วเราควรทำยังไงดี เราควรอยู่เฉยๆ หรือเราควรเข้าหาเขา ( เรากลัวคนในห้องจำได้แล้วแซวเรา เรากลัวเค้าทำเหมือนเกลียดเราอีก ใครจะไปรู้ว่าเค้าจะกลับมา ) // แต่เราก็อยากเซฟโมเม้นเพราะนี่คือโอกาสสุดท้ายที่เราจะได้เจอเค้า เพราะถ้าจบไปแล้วคงไม่มีทางเจอกันอีกแน่ๆ เราควรทำไงดีทุกคน
แอบชอบมา 3 ปีค่ะ
เหตุการณ์ตอนม.3เรามีเพื่อนในห้องแต่เราไม่สนิทมากแล้วตอนนั้นก็พึ่งเริ่มชอบเค้าใหม่ๆ ยังไม่ได้ชอบมากเราเลยบอกเพื่อนในห้องคนนั้นไป อารมณ์แบบชอบผู้ชายที่เข้ามาใหม่ๆเลยจับกลุ่มเม้ากันอะค่ะ นั้นแหละ ละปรากฏว่าพอนานๆเข้าเราก็ไม่ค่อยได้คุยกับเพื่อนคนนั้นแล้ว แล้วที่สำคัญความรู้สึกเราเปลี่ยนไปค่ะ เรามองเค้าบ่อยกว่าเดิม เราเห็นเค้าหัวเราะเราเริ่มมีความสุขแปลกๆ รู้ตัวอีกทีก็ชอบเค้ามากๆไปซะแล้ว ละเหมือนเพื่อนคนนั้นไปบอกคนที่เราชอบว่าเราชอบ คนที่เราชอบเหมือนทำตัวรังเกียจเรา แต่เวลาเราถามหรือชวนคุยเค้าก็ตอบยิ้มเหมือนปกติ
// เราคุยกับเค้าไม่เกิน5ครั้งนะ 555 คิดดูดิอยู่ห้องเดียวกันมา1ปีคุยกันไม่เกิน5ครั้งละแต่ละครั้งที่คุยกันประโยคก็โคตรจะสั่น
เพราะไม่กล้าเข้าหาเค้า
แต่โมเม้นก็จะมานานๆที พอจบม.3 เค้าก็ย้ายโรงเรียนไปเรียนที่จังหวัดขอนแก่น(เค้าเป็นนักเรียนนักกีฬาอะคะ) ละบ้านเค้าก็อยู่ที่จังหวัดขอนแก่น
ตอนปักฉิมเรารวบรวมความกล้าที่จะบอกความรู้สึกออกไปถึงเค้าจะรู้หรือไม่รู้อยู่แล้วว่าเราชอบก็เหอะ แต่เราก็ไม่กล้าวิ่งไปบอกอยู่ดีจนถึงม.4
เหตุการณ์ม.4
เราเรียนต่อที่เดิมส่วนเค้าก็ไปเรียนที่ขอแก่นเราคิดว่าเราไม่มีทางเจอเค้าแล้วแน่ๆ เราทำใจอยู่นานคิดถึงเค้าทุกวัน เราบ่นให้เพื่อนในกลุ่มฟังทุกวัน จนคนในห้องรู้ว่าเราชอบคนนี้มีบางคนที่เห็นหน้าแล้วเพราะเราเอารูปเค้าตั้งโทรศัพท์ แต่เค้าก็เห็นลางๆ
เราคิดว่าถ้านึกย้อนไปเราจะทำให้ตัวเองมีความสุขกับเขามากกว่าจะได้ไม่มานั่งเศร้าแบบนี้ เราพยายามตัดใจแต่ก็นะมันตัดไม่ได้เราชอบเขามากจริงๆเราอยากให้เค้ากลับมาเรียนต่อที่เราเรียนอยู่มากๆแต่เราก็รู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ เราอยากจนเก็บเอามาฝันว่าเค้ากลับมาเรียนต่อที่นี่อะคิดดู555
เหตุการณ์ม.5
ม.5นี่แหละทุกคนเค้ากลับมาเรียนต่อที่นี่เราจำชื่อเค้าได้เราเห็นรายชื่อห้องเรามีนร.เข้ามาใหม่1คน ตอนแรกเราก็ไม่มั่นใจอาจจะไม่ใช่เขาก็ได้ เราเลยรีบไปส่องไอจีปรากฏว่าเค้าถ่ายรูปโรงเรียนที่เราเรียนอยู่ลงสตอรี่ เราตกใจมากคือเรากรี๊ดลั่นบ้าน มันดีใจมันตื้อตันใจบอกไม่ถูก อีกไม่กี่วันเราจะเปิดเทอมแล้วเราควรทำยังไงดี เราควรอยู่เฉยๆ หรือเราควรเข้าหาเขา ( เรากลัวคนในห้องจำได้แล้วแซวเรา เรากลัวเค้าทำเหมือนเกลียดเราอีก ใครจะไปรู้ว่าเค้าจะกลับมา ) // แต่เราก็อยากเซฟโมเม้นเพราะนี่คือโอกาสสุดท้ายที่เราจะได้เจอเค้า เพราะถ้าจบไปแล้วคงไม่มีทางเจอกันอีกแน่ๆ เราควรทำไงดีทุกคน