สวัสดีค่ะทุกคน กระทู้นี้จะเป็นการระบายเล่าสู่กันฟังนะค่ะ

พอดีเรากับแฟนคบกันมา4ปีแล้ว เขาเป็นคนต่างชาติค่ะช่วงปีแรกที่คบกันเราวางแผนที่จะไปอยู่ที่ต่างประเทศ ทำวีซ่าคู่หมั้นแล้วตอนนี้วีซ่าก็พร้อมแล้ว แต่ไม่รู้ว่าด้วยความโชคดีหรอโชคร้าย เขาได้งานใหม่ที่สามารถทำที่ไหนก็ได้ค่ะ เราเลยตัดสินใจอยู่ที่ไทย เพราะเราเองก็อยากอยู่ไทยมากกว่า ส่วนวีซ่าเราก็พักไว้ก่อนค่ะ และเรื่องราวยุ่งเยิงก็เกิดขึ้นหลังจากที่เขามาิยู่เมืองไทยค่ะ เขาเคยรักเรามากกก แต่พอมาอยู่ที่นี่เขาก็เปลี่ยน เริ่มมีผญไทยคนอื่น เริ่มมีนิสัยเห็นแก่ตัว แต่เราก็ทนมาเรื่อยๆค่ะ จนหลังๆเขาก็เริ่มดีขึ้นเริ่มไม่มีคนอื่น แต่เรื่องที่ทำให้คิดหนักก็เป็นเรื่องวีซ่าของเขาค่ะ เขาอยู่โดยวีซ่าท่องเที่ยว แล้วเหมือนว่ามันจะไม่สามารถอยู่ที่นี้ได้แล่ว เขาต้องเปลี่ยนเป็นวีซ่าอื่น ซึ่ง มีไม่กี่อย่างค่ะ
1. นักเรียนที่เรียนภาษา (ซึ่งไม่น่าจะทำได้เพราะเขาทำงาน)
2.วีซ่าที่อยู่อาศัยแต่ต้องจ่ายเงินเป็นล้านค่ะ
3. วีซ่าแต่งงานค่ะ

เมื่อปีที่ที่แล้วเขาไปต่อวีซ่าท่องเที่ยวแล้วเขาโดนปฏิเสธ ซึ่งเขาต้องออกจากไทยภายใน7วัน เราเตรียมตัวไม่ถูกเลย มันเร็วไปหมด และเจาก็ต้องไปค่ะ แต่เขาไปใกล้ๆ และเขาก็บอกกับเราว่าเขาจะแต่งงานกับเราเขาอยู่แบบไม่มีเราไม่ได้ค่ะ เราก็ทำหนังสือส่งให้เขาไปยื่นที่สถานทูตประเทศนั้นค่ะ เจาก็ได้วีกลับมาอยู่ที่ไทยแล้วเราก็เหมือนจะทำเรื่องแต่งงานกันแต่เขาก็บ่ายเบี่ยงไปเรื่อยๆจนวีซ่าหมดอีกครั้งค่ะ เราก็ทำใจแล้วว่าครั้งนี้เขาต้องไปจริงๆ แล้วเขาก็ไปค่ะ เขากลับไปประเทศของเขา เขาอยู่ได้ไม่ถึง10วันเขาก็คิดถึงเราเหมือนเดิม แล้วก็ไปขอวีซ่าที่สถานทูต ได้มา6เดือนค่ะ แล้วก็กลับมาอยู่เหมือนเดิม อยู่ไปเรื่อยๆ แล้วปัญหาใหม่ก็เกิดค่ะ เขาต้องทำงานเวลาบ้านเขา ซึ่งเป็นเวลากลางคืนแล้วเหมือนเขาก็ไม่อยากทำงานกลางคืนแล้ว อยากใช้ชีวิตปกติ เขาก็หาประเทศที่จะไปค่ะ ประเทศที่ใกล้เคียงเวลาบ้านเขา ซึ่งเราดูเขาทุกวันเราเจ็บมาก เราเลยตัดสินใจถามว่า”แล้วฉันละ”แรกๆเขาก็พูดหาทางออกว่าจะให้เราไปกับเขาแต่เราเองไม่อยากไปเพราะเรากลัวว่าจะไม่มีงานทำแล้วไปเป็นคนไร้ค่าค่ะ แต่ยอมรับว่าอีกใจคืออยากตามเขาไปเพราะรักเขามาก ยอมทิ้งทุกอย่างได้ ความคิดก็กลับไปกลับมาค่ะ ตัวเขาเองเขาก็คิดไปมาเหมือนกัน เหมือนเขาก็อยากให้ไปแต่ก็ไม่อยากรับผิดชอบชีวิตคนอีกคนเพิ่ม เพราะเราจะไม่ได้ทำงาน เราก็เลยคุยกันว่าจะไปเยี่ยมบ้านพ่อแม่เขาแล้วหลังจจากนั้นค่อยว่ากัน เราก็ไปขอวีซ่าค่ะ ได้วีซ่ามาแล้วเป็นท่องเที่ยว แต่ปัญหาใหญ่ก็ตามมาค่ะ โควิดมาเราก็ยกเลิกทุกอย่าง เขาไปไหนไม่ได้ก็ต้องอยู่ที่นี่ต่อไป ช่วงแรกเขาก็เครียดค่ะ แต่พอหลังๆก็ดีขึ้นเพราะประเทศเราคือควบคุมดีมาก ไม่น่ากลัวเท่าประเทศเขา  เขาก็เลยรู้สึกดีที่ได้อยู่ที่นี่และก็เลยอยากอยู่ต่อ แต่ถ้าเปิดประเทศเขาต้องกลับทันที เราก็คิดเสมอว่าวันนึงเขาจะไป มันทรมานแต่ก็ตัดใจจากเขาไม่ได้ คิดแค่ว่าถ้าเขาไปคงทำได้แหละ แล้วเราสองคนก็ได้เจอเพื่อนใหม่ ที่เปนคนต่างชาติมาอยู่ไทยมีแฟนไทยค่ะ เราก็ถามเรื่องราวปกติ แบ้วเขาก็เล่าว่าเขาไปเยี่ยมพ่อแม่แฟนมา2ครั้วแล้ว แล้วเธอละ คำถามนั้นเราเจ็บมาก เราคบกันมา4ปี เขาไม่เคยที่จะพาเราไปหาพ่อแม่ แต่มีน้องสาวเขาที่มาเยี่ยมที่นี่ค่ะ พอกลับบ้านมาเราก็รู้สึกแย่ เราก็ถามเขา เขาก็บอกว่าเข้าใจแต่เรากำลังจะไป มันเกิดโควิดก่อน จะให้ชั้นทำยังไง แต่เราคิดว่าเวลาตั้ง4ปี  ถ้าเขาอยากพาเราไปมันคงไม่มาถึงจนโควิดหรอก และแล้วเราก็ระเบิดค่ะ เราพูดทุกอย่างที่เราคิด รู้สึก เรารู้ว่าเขาไม่ได้จิงจังกับเราแล้ว เรารู้ว่าวันนึงเขาจะทิ้งเรา แต่เราขอมีแค่ความสุขวันต่อวัน ซึ่งทุกครั้งที่เราพูดอะไรแบบนี้ เจาจะขอเลิก เจาพูดแค่ว่าเราดี เราควรไปเจอคนที่ดี เขายังไม่พร้อม เขากลัวที่จะมีชีวิตคู่ เขาไม่เคยเห็นชีวิตคู่ที่ประสบความสำเร็จเลย แล้วหนึ่งอย่างที่เขาพูดมาแล้วเราเสียใจมากคือ เขาบอกว่าเขาอยากมีเซ็กกับคนไปทั่ว เขาไม่อยากให้เราต้องมาเสียใจ เรารู้เลยว่าการมาอยู่ที่นี่มันทำให้เขาเปลี่ยนไป เพราะอะไรๆก็ง่ายสะดวกไปหมด รวมถึงผญด้วย เราไม่ได้เหยียดนะคะ แต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆ ฝรั่งเกือบทุกคนที่อยู่ที่นี่เขาคิดแบบนี้จริงๆ ฉนั้น สาวๆต้องระวังและถนอมตัวบ้างนะค่ะ และสุดท้ายนี้คือ เราอยากเข็มแข็ง เราพยายามมาหลายครั้งมาก แต่สุดท้ายก็ทิ้งเขาไม่ได้ เราเป็นคนอ่อนแอค่ะ เหมือนขาดความรักจากครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก พอเรารักใครเราก็รักมากค่ะ มากแบบบอกไม่ถูก เรารู้ทุกอย่างค่ะว่าอะไรเป็นอะไร แต่เราเองที่ทำอะไรไม่ได้ ซึ่งมันทำให้รู้สึกแย่กัยตัวเองมากค่ะ มีใครที่เจออะไรแบบนี้แล้วออกมาได้แล้วบ้างคะ ? ขอบคุณทุกคนที่อ่านนะค่ะ