ผมรู้ตัวเองว่าเป็นซึมเศร้าแต่ผมยังไม่สามารถเอาชนะมันได้
เนื่องจากความจำระยะสั้นต่ำและมักจะลืมอะไรต่างๆได้ง่าย ผมไม่ได้ทำไดอารี่ แค่อยากสรุปสิ่งที่คิดว่าเป็นอยู่ตอนนี้
ภาวผมมี 2 ช่วงคือ
1.ช่วงซึมเศร้าแบบทุกวันๆ เป็นช่วงที่ทรมานยาวนานมีความวิตกังวล ต่อสู้กับสิ่งที่ไม่รู้ว่าคืออะไร มารั้งความคิด ดูดพลังชีวิตไปมากกว่า ครึ่งของที่เคยมี
2 ช่วงเครียดหนัก มักจะเกิดเมื่อมีปัญหาชีวิตในทุกเรื่อง จากเรื่องเล็ก จะถูกชักนำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ และจุดนี้เป็นจุดที่ ครอบครัวคนใกล้ชิดจะรู้
ความรู้สึกตอนนี้
1.อยากเลิกกับภรรยา เพราะกลัวจะทะเลาะให้ลูกรู้เห็นและทำให้ลูกเห็นสิ่งที่ไม่ดีไม่ดี และคิดสั้น รู้สึกตัวเองรับเรื่องแย่ๆแบบนี้ไม่ไหวแล้ว
2.คนที่บ้านไม่สามารถดูแลได้ ไม่มีคนเข้าใจตรงนี้ ต่างก็เอาตัวเองเป็นที่ตั้ง
ตอนนี้คาดหวังว่าถ้าไม่หายคงต้องออกจากไปหาที่เงียบสงบอยู่ ห่างหนีกับปัญหาในครอบครัว
สิ่งที่เป็น อาการ
ไม่อยากตื่น รู้สึกไม่มีแรง ไม่อยากทำอะไร
-รู้สึกตัวเองทำอะไรช้า คิดไม่ทัน คิดไม่ออก เหมือนสมองอายุเยอะแล้ว พอขอความช่วยเหลือที่บ้าน ไม่มีคนสามารถช่วยเหลือได้
จำอะไรไม่ได้ หลงลืม ความทรงจำระยะสั้นหายไป สมาธิทดถอย
มีความเครียดสูง ****
ความเครียดขึ้นมาเอง จากเรื่องที่มีปัญหา ภรรยา พ่อแม่ งาน ลูก และความเครียดเกิดขึ้นจากเรื่องเล็ก แต่มีความเครียดมาก รอการระเบิด เพราะความคิดในการแก้ไขปัญหา การยับยั้งมันหายไปหมด
พยามรักษาเอง 2-3 ปีที่รู้ว่าเริ่มเป็น
สิ่งที่ลองมาแล้วงระงับความเครียดได้ดีมาก
1 ความเข้าใจ เห็นอกเห็นใจ ช่วยด้วยคำพูดให้ผ่อนคลาย หรือใช้คำพูดในทางแก้ไขปัญหา ไม่กล่าวโทษซ่ำๆ วนหาเหตุเรื่องเดิมซ่ำๆไปมา ทำไม่สามารถหลุดพ้นได้
2. กินยาผ่อนคลายระงับอารมณ์ ไม่ค่อยได้ผล
จุดที่รู้สึก เศร้าแล้วทนไม่ไหวคือ
รู้สึกโดดเดี่ยว ไร้คนดูแลสนใจ ถูกเพิกเฉย เดินหนี ปล่อยให้ต้องมาทรมารกับความเครียดของตัวเองไม่มีคนใกล้ชิดช่วยเหลือ
สิ่งที่ควบคุมไม่ได้จะทำเวลาเกิดแบบนั้นแบบอารมกำเริบหนัก
1 ระงับความเครียดตัวเองไม่ได้
2 พยามหาที่พึ่งให้หลุดจากความเครียด โดยเฉพาะภรรยา แต่สุดท้ายส่วนใหญ่ก็หนักกว่าเดิม จบลงด้วย เรื่องที่เลวร้าย
3. เมื่อหาที่พึ่งไม่ได้ไม่สามารถหลุดพ้นได้จะทำเรื่องแบบนี้
- ทำลายข้าวของ เพื่อหยุดความเครียด
- ทำร้ายตัวเอง
- พยามคิดสั้น เป็นต้น
ผมกำลังจะไปพบหมอ จิตแพทย์
เนื่องจากความจำระยะสั้นต่ำและมักจะลืมอะไรต่างๆได้ง่าย ผมไม่ได้ทำไดอารี่ แค่อยากสรุปสิ่งที่คิดว่าเป็นอยู่ตอนนี้
ภาวผมมี 2 ช่วงคือ
1.ช่วงซึมเศร้าแบบทุกวันๆ เป็นช่วงที่ทรมานยาวนานมีความวิตกังวล ต่อสู้กับสิ่งที่ไม่รู้ว่าคืออะไร มารั้งความคิด ดูดพลังชีวิตไปมากกว่า ครึ่งของที่เคยมี
2 ช่วงเครียดหนัก มักจะเกิดเมื่อมีปัญหาชีวิตในทุกเรื่อง จากเรื่องเล็ก จะถูกชักนำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ และจุดนี้เป็นจุดที่ ครอบครัวคนใกล้ชิดจะรู้
ความรู้สึกตอนนี้
1.อยากเลิกกับภรรยา เพราะกลัวจะทะเลาะให้ลูกรู้เห็นและทำให้ลูกเห็นสิ่งที่ไม่ดีไม่ดี และคิดสั้น รู้สึกตัวเองรับเรื่องแย่ๆแบบนี้ไม่ไหวแล้ว
2.คนที่บ้านไม่สามารถดูแลได้ ไม่มีคนเข้าใจตรงนี้ ต่างก็เอาตัวเองเป็นที่ตั้ง
ตอนนี้คาดหวังว่าถ้าไม่หายคงต้องออกจากไปหาที่เงียบสงบอยู่ ห่างหนีกับปัญหาในครอบครัว
สิ่งที่เป็น อาการ
ไม่อยากตื่น รู้สึกไม่มีแรง ไม่อยากทำอะไร
-รู้สึกตัวเองทำอะไรช้า คิดไม่ทัน คิดไม่ออก เหมือนสมองอายุเยอะแล้ว พอขอความช่วยเหลือที่บ้าน ไม่มีคนสามารถช่วยเหลือได้
จำอะไรไม่ได้ หลงลืม ความทรงจำระยะสั้นหายไป สมาธิทดถอย
มีความเครียดสูง ****
ความเครียดขึ้นมาเอง จากเรื่องที่มีปัญหา ภรรยา พ่อแม่ งาน ลูก และความเครียดเกิดขึ้นจากเรื่องเล็ก แต่มีความเครียดมาก รอการระเบิด เพราะความคิดในการแก้ไขปัญหา การยับยั้งมันหายไปหมด
พยามรักษาเอง 2-3 ปีที่รู้ว่าเริ่มเป็น
สิ่งที่ลองมาแล้วงระงับความเครียดได้ดีมาก
1 ความเข้าใจ เห็นอกเห็นใจ ช่วยด้วยคำพูดให้ผ่อนคลาย หรือใช้คำพูดในทางแก้ไขปัญหา ไม่กล่าวโทษซ่ำๆ วนหาเหตุเรื่องเดิมซ่ำๆไปมา ทำไม่สามารถหลุดพ้นได้
2. กินยาผ่อนคลายระงับอารมณ์ ไม่ค่อยได้ผล
จุดที่รู้สึก เศร้าแล้วทนไม่ไหวคือ
รู้สึกโดดเดี่ยว ไร้คนดูแลสนใจ ถูกเพิกเฉย เดินหนี ปล่อยให้ต้องมาทรมารกับความเครียดของตัวเองไม่มีคนใกล้ชิดช่วยเหลือ
สิ่งที่ควบคุมไม่ได้จะทำเวลาเกิดแบบนั้นแบบอารมกำเริบหนัก
1 ระงับความเครียดตัวเองไม่ได้
2 พยามหาที่พึ่งให้หลุดจากความเครียด โดยเฉพาะภรรยา แต่สุดท้ายส่วนใหญ่ก็หนักกว่าเดิม จบลงด้วย เรื่องที่เลวร้าย
3. เมื่อหาที่พึ่งไม่ได้ไม่สามารถหลุดพ้นได้จะทำเรื่องแบบนี้
- ทำลายข้าวของ เพื่อหยุดความเครียด
- ทำร้ายตัวเอง
- พยามคิดสั้น เป็นต้น