เรื่องที่ทุกคนง่ายที่จะสินใจ แต่สำหรับฉันมันยากที่จะตัดสินใจ

สวัสดีค่ะ ก่อนอื่นเลยฉันสมัครพันทิปขึ้นมา เพื่ออยากระบายความในใจที่เก็บมานาน ไม่กล้าที่จะพูดกับใคร 
ก่อนอื่นต้องขออธิบายก่อนนะคะ ฉันกับแฟนที่ตกลงคบกันอายุห่างกัน 30 ปี  แฟนฉันอายุมากกว่า ด้วยความที่ชอบคนมีอายุอยู่แล้ว ทำให้เวลาจะคบใครต้องศึกษาดูให้ดีก่อนว่าเขามีแฟน หรือเมีย หรือเปล่า ชอบคนอายุเยอะแบบนี้ มันมีสิทธิที่เขาจะมีเมียอยู่แล้ว แล้วแอบมาคบกับเรา  คือเรากับแฟนเจอกันที่งานปั่นจักรยาน ฉันไปปั่นจักรยานกับทางชมรม แล้วพอถึงเวลาปล่อยตัวนักปั่นฉันนึกได้ว่าตอนไปเอาของในรถบวกกับเวลาที่ใกล้จะปล่อยตัวนั่งปั่น ทำให้รีบวิ่งไปล็อกรถแล้วรีบวิ่งกลับมา จุ่ๆก็มีผู้ชายคนหนึ่งยืนขวางทางฉันอยู่ ฉันเกือบจะวิ่งชน เขาก็หันหน้ามาพอดี ช่วงเวลานั้นคือเหมือนโลกทั้งโลกเวลาหยุดอยู่ตรงนั้นใจเต้นแรงมากๆเหมือนหัวใจจะทะลุออกมา พอตั้งสติได้ก็รีบกลับไปหาจักรยานของฉันเพื่อที่จะปั่นไปตามเส้นทสงที่เขากำหนดไว้ พอปั่นไปได้สักพักใหญ่ๆเราก็มองหาเขา คนที่เราเกือบจะชนเขาเมื่อกี้ ก็พูดขึ้นมาว่า เหนื่อยไมครับ สู้ๆนะครับ ใจฉันเริ่มเต้นแรงอีกครั้งฉันได้เเต่เงียบ ไม่กล้าที่จะคุยกับเขา สุดท้ายฉันเองที่อยากจะคุยกับเขา จะคุยกับเขาได้ยังไง ฉันจะเจอเขาอีกไหม พอใกล้ถึงจึดหมายที่กำหนด ฉันพักดื่มน้ำ ในใจก็อยากให้ไปถึงจุดหมายอีกใจก็อยากจะรอเจอเขาตรงนี้ สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจที่จะรอเขาอยู่ตรงนั้น เพื่อเจอเขา ขอแค่เห็นหน้าก็พอใจแล้ว  เมื่องานปั่นจักรยานได้จบลง ฉันได้แต่คิดว่าทำไมไม่ไปทักเขาก่อน เพื่อที่จะได้คุย แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าพอ ผ่านไป 1 วัน เฟสเเจ้งเตือนว่ามีคน แอดเฟสฉันมาใครกันน่ะ ฉันก็รีบเปิดดู เขาก้คือคนที่ฉันวิ่งแล้วเกือบไปชนเขานั้นเอง ฉันดีใจมาก หัวใจเต้นแรง รีบรับแอดอย่างเร็วไว ตั้งแต่วันนั้นเราก้คุยกันมา ฉันถามทุกอย่างว่าเขามีครอบครัวหรือเปล่า มีเมียหรือไม่ เขาบอกฉันว่าเคยมีครอบครัวแต่ตอนนี้เลิกกันแล้ว คุยไปคุยมาได้สักระยะหนึ่งเขาต้องกลับไปเรียนเสริมที่ต่างจังหวัด 1 ปี ตลอดระยะเวลา1ปี ฉันไว้เขา เช้าโทรมา ว่างโทรมา โทรมาติดๆจนไม่มีอะไรน่าสงสัย แล้วจู่ๆวันหนึ่งเขาก็หายไป หายไปไม่โทรมาเหมือนทุกๆวัน เราเป็นคนที่เวลาใครหายจะไม่กล้าโทรตาม มันไม่กล้าที่จะโทรไปกลัวเขาอยุ่กับคนอื่นแล้วตัดสายเราทิ้ง แบบนี้เรารู้สึกว่ามันจะเสียความรู้สึกมากกว่าที่เขาไม่โทรมา พอผ่านไปทั้งวันที่เขาไม่โทรมา เขาก็โทรมาอีกครั้ง เราทั้งดีใจและเสียใจในเวลาเดียวกันว่าทำไมเขาไปไหนไม่บอกเราสักนิด เขาเป้นคนที่พูดหวาดล้อมได้เก่งมาก ได้ฟังแล้วก้หายงอล ตลอดเวลา1ปีที่เขาอยู่ต่างจังหวัด  เขาก็ให้เราขึ้นไปหาอยู่บ่อยๆแต่ไม่ได้ไปหาที่พักเขาน่ะ. เขาจะออกมาหาที่นอกตัวเมือง เราก็อดที่จะไม่คิดไม่ได้ว่าทำไมถึงไปที่พักเขาไม่ได้ ด้วยความที่เขาเป็นผู้ใหญ่  เขาอาจจะกลัวคนอื่นนินททว่าเขาพาเด็กมาทำไรไม่ดีหรือเปล่า พอครบเวลา1ปีเขากลับมาทำงานที่จังหวัดเดียวกัน เขาทำงานอยู่อีกอำเภอหนึ่ง ห่างจากที่เราเรียนประมาณ 70โล ทำให้เจอกันอาทิตล่ะ1-2ครั้ง ถ้าอาทิตไหนที่เขาได้มาทำธุระอำเภอเดียวกับที่เราอยู่ก็จะทำให้เราเจอกันบ่อยขึ้น ด้วยความที่เราเจอกันบ่อยๆทำให้ความรู้สึก ความสัมพันธ์มันมากขึ้น จากร็สึกดีกลายเป็นรัก ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไปกลับต่างจังหวัดบ่อยมาก เดือนล่ะอาทิตหนึ่ง กลับต่างจังหวัดทีไรเขาต้องหายไปโดยที่ไม่บอกเราบ่อยมาก แล้วเขาก็บอกเราเหมือนเดิมว่างานด่วน ตอนนั้นไม่มีหลักฐานอะไรมี่จะจับผิดเขาได้เลย มันมีช่วงหนึ่งที่เขาไปทะเลเขาบอกเราว่าตามนายมา ต้องมาดูแลนาย ด้วยเซ้นส์ของผู้หญิงอ่ะเนาะ เราพยายามที่จะหลอกถามว่าคนไหนคือน้องสาว เพราะเขาไม่เคยลงูปคู่กับน้องสาวเขาเลยหรือเขาจะปิดเราไม่ให้เราเห็นสุดท้ายก็หาเจอเฟสน้องสาวเขา ที่น่าตกใจคือไปเจอเฟสเมียเขามีรูปคู่เขากับเมียเขามีรูปครอบครัวที่พร้อมหน้าพร้อมตา ณ ตอนนั้นใจเราเหมือนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ จะร้องไห้ก็ร้องไม่ได้มันแน่นอกไปหมด เราก็แคปรูปส่งไปให้เขา แล้วก็บล็อกทุกทางไม่ให้เขาติดต่อเราได้  เบอร์เพื่อน ตู้โทรศัพท์ เขาเอาโทรมาหาบอกให้มาเคลียกันก่อนได้ไม หลังจากนั้นจะไม่รบกวนเราอีก เราก็คิดเอาไงดีว่ะไหนก็จะเจอเป็นครั้งสุดท้ายแล้วไปเจอหน่อยล่ะกันไปฟังมันแถ พอเจอกันเราไม่พูดสักคำ ได้เเต่ร้องไห้เสียใจ เขาก็กอดเราได้แต่พุดคำว่าขอโทษ แล้วบอกให้เราไม่ทิ้งเขาไปได้ไหม  แล้วเขาก็ร้องไห้ออกมา ขอร้องให้เราอยู่ คือตลอดเวลาที่ผ่านมา  เวลาที่เขาหายไป  คือเวลาที่เขาไปอยู่กับเมียเขา เขาสัญญาว่าเขาจะไม่ทำอีก เเทนที่เราควรจะออกมาตั้งแต่รู้ความจริงแต่เรากลับไม่ทำ พยายามที่จะอยู่แบบเจ็บๆ
 
เล่าถึงตอนนี้ก่อนนะคะ มันยังไม่ถึงจุดที่พีทที่สุด กระทู้นี้เป็นกระทู้แรก ทำขึ้นมาเพื่ออยากรุ้ถึงความคิดเห็นของทุกๆคนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ว่าถ้าเกิดขึ้นกับคุณ คุณจะทำอย่างไร
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่