สรุปคือผมหนะจบม.3แล้วผมน่ะอยากไปเรียนต่อสายอาชีพแต่พ่อแม่ไม่ยอมให้ผมเรียนสายอาชีพจผมต่อไปสายสามัญ
นี้คือเหตุการ ในวันหนึ่งที่ผมตัดสินใด้แล้วว่าใจว่าจะไปต่อที่ไหนดีระหว่างสายอาชีพกับสายสามัญผมก็บอกว่าจะไปสายอาชีพพ่อกับแม่ผมก็ทำเป็นเหมือแบบโอเคได้แล้วแต่เลยด้วยความในช่วงอาทิตย์นั้นน่ะไม่คอยมีเวลาเลยจะต่องไปสมัครหลังจากอาทิตย์แล้วพอไปเตรีอเอกสารอะไปขึ้นรถไปสมัครแต่พ่อดันจะพาไสมัครสายสามัญผมเลยบอกพ่อไปว่าผมจะไปสายอาชีพพ่ออยู่ดีๆโกรธผมขึนมาแล้วก็พูดว่าทำไมมาบอกตอนนี้วันนี้รับสมัครวันสุดท้ายแล้ว(สายสามัญ)มาบอกอะไรตอนนีเลยขับรถกับบ้านเพื่อจะมาเคลียร์กันพอถึงบ้านก็ลงรถแล้วกำลังจะเอาเอกสารลงรถแต่พ่อบอกไม่ต่องเอาลงแล้วรีบมาเคลียร์กันผมเลยเอาเอกสารไว้ในรถแล้วพ่อมาบอกแม่ว่าจะไปสายอาชีพแม่ได้ยินแบบนั้นเลยมาต่อต่าผมอีกคนแล้วพ่อผมก็บอกผมว่าไปต่อสาอาชีพมันไม่ได้อะไรเลยไปต่อปริญญาก็ไม่ได้ผมเลยพยามเถียงแต่พ่อผมก็ไม่ฟังเลยแล้วก็ยกตัวอย่างระหว่างพี่ผมญาติว่าพี่เรียนจบได้ใบปริญญแล้วญาติน่ะเรียสายอาชีพยังไม่ได้ใบปริญญาเลยแล้วพ่อกับแม่ผมพยามโน้มน้าวใจผมแต่สิ่งที่พ่อแม่ทำหรือพูดมันทำให้ผมรูสึกโกรธจนทนไม่ไหวทำใหผมพูไปว่านี้ไงชอบพูว่าให้เลือกด้วยตัวเลือกในสิ่งที่ชอบแต่พอได้เลือกจริงก็เป็นแบบนี้ตรอดทำให้แม่ผมรูสึกใจอ่อนแต่พ่อไม่ยอมในตอนแลกแต่พอได้ฟังที่แม่พูดว่าป่อยไห้มันได้สมัครเถแะทำให้พ่อพูดว่าเออไปสมัคเลยไปสมัรคคนเดียวเลยผมเลยจะไปเอาเอกสารแต่พ่อล็อครถผมเลยจะไปขอกุญแจรถแต่พ่ไอมให้แล้วพ่อกับแม่พยามโน้มน้าวผมอีกลอบแล้วโทรไปหาพี่เพื่อให้พี่ช้วยโน้มน้าวผมอีกคนแต่พีกับพูดไปมันไปในทางที่มันอยากเป็นเถอะผมเลยรูสึงเหมือนว่าได้มีคนคอยช้วยเรายู่แต่สุดท้ายความตังใจผมก็ไม่สำเสร็จอยูดีเพราะทำยังไงผมก็คัดขืนไม่ได้อยู่ดีจนต่องไปสมัครพอสมัครเสร็จผมกลับไปที่ห้องของตัวเองได้แต่ร้องไห้กับความรูสึกเก็บมานานใหมันออกมาพร้อมกับคิว่าตรอดเวลาที่ผ่านมาก็เป็นตัวตลกของแม่ทีไว้เอาไปคุยกับเพื่อนหรือเป็นตัวปัญหาของบ้านที่มีอะไรหายหรือพังก็โทษมาทางนี้ก่อนเลยทำให้รู้สึกเครียดตรอดเวลาที่เขียนมาแค่อยากระบายจะมีใครอ่านหรือไม่ก็ช่าง
ผมควรทำยังไงต่อดีกับการทีต่องไปในเส้นทางที่ผมไม่ได้เลือกเพราะพ่อแม่ไม่อยากให้ไป?
นี้คือเหตุการ ในวันหนึ่งที่ผมตัดสินใด้แล้วว่าใจว่าจะไปต่อที่ไหนดีระหว่างสายอาชีพกับสายสามัญผมก็บอกว่าจะไปสายอาชีพพ่อกับแม่ผมก็ทำเป็นเหมือแบบโอเคได้แล้วแต่เลยด้วยความในช่วงอาทิตย์นั้นน่ะไม่คอยมีเวลาเลยจะต่องไปสมัครหลังจากอาทิตย์แล้วพอไปเตรีอเอกสารอะไปขึ้นรถไปสมัครแต่พ่อดันจะพาไสมัครสายสามัญผมเลยบอกพ่อไปว่าผมจะไปสายอาชีพพ่ออยู่ดีๆโกรธผมขึนมาแล้วก็พูดว่าทำไมมาบอกตอนนี้วันนี้รับสมัครวันสุดท้ายแล้ว(สายสามัญ)มาบอกอะไรตอนนีเลยขับรถกับบ้านเพื่อจะมาเคลียร์กันพอถึงบ้านก็ลงรถแล้วกำลังจะเอาเอกสารลงรถแต่พ่อบอกไม่ต่องเอาลงแล้วรีบมาเคลียร์กันผมเลยเอาเอกสารไว้ในรถแล้วพ่อมาบอกแม่ว่าจะไปสายอาชีพแม่ได้ยินแบบนั้นเลยมาต่อต่าผมอีกคนแล้วพ่อผมก็บอกผมว่าไปต่อสาอาชีพมันไม่ได้อะไรเลยไปต่อปริญญาก็ไม่ได้ผมเลยพยามเถียงแต่พ่อผมก็ไม่ฟังเลยแล้วก็ยกตัวอย่างระหว่างพี่ผมญาติว่าพี่เรียนจบได้ใบปริญญแล้วญาติน่ะเรียสายอาชีพยังไม่ได้ใบปริญญาเลยแล้วพ่อกับแม่ผมพยามโน้มน้าวใจผมแต่สิ่งที่พ่อแม่ทำหรือพูดมันทำให้ผมรูสึกโกรธจนทนไม่ไหวทำใหผมพูไปว่านี้ไงชอบพูว่าให้เลือกด้วยตัวเลือกในสิ่งที่ชอบแต่พอได้เลือกจริงก็เป็นแบบนี้ตรอดทำให้แม่ผมรูสึกใจอ่อนแต่พ่อไม่ยอมในตอนแลกแต่พอได้ฟังที่แม่พูดว่าป่อยไห้มันได้สมัครเถแะทำให้พ่อพูดว่าเออไปสมัคเลยไปสมัรคคนเดียวเลยผมเลยจะไปเอาเอกสารแต่พ่อล็อครถผมเลยจะไปขอกุญแจรถแต่พ่ไอมให้แล้วพ่อกับแม่พยามโน้มน้าวผมอีกลอบแล้วโทรไปหาพี่เพื่อให้พี่ช้วยโน้มน้าวผมอีกคนแต่พีกับพูดไปมันไปในทางที่มันอยากเป็นเถอะผมเลยรูสึงเหมือนว่าได้มีคนคอยช้วยเรายู่แต่สุดท้ายความตังใจผมก็ไม่สำเสร็จอยูดีเพราะทำยังไงผมก็คัดขืนไม่ได้อยู่ดีจนต่องไปสมัครพอสมัครเสร็จผมกลับไปที่ห้องของตัวเองได้แต่ร้องไห้กับความรูสึกเก็บมานานใหมันออกมาพร้อมกับคิว่าตรอดเวลาที่ผ่านมาก็เป็นตัวตลกของแม่ทีไว้เอาไปคุยกับเพื่อนหรือเป็นตัวปัญหาของบ้านที่มีอะไรหายหรือพังก็โทษมาทางนี้ก่อนเลยทำให้รู้สึกเครียดตรอดเวลาที่เขียนมาแค่อยากระบายจะมีใครอ่านหรือไม่ก็ช่าง