เคยคิดว่าตัวเราเองไม่เหมาะกับความรักมั้ยทุกคน?

สวัสดีค่ะทุกคนที่เข้ามาฟังเรื่องราวความรักของคนๆนึง เป็นเรื่องที่แบบควรคิดมั้ยรึควรพูดออกไปมั้ย เชื่อว่าทุกคนมีความรักมีคนรักมีความสุขทุกอย่างบลาๆ แต่ฉันคิดว่าการอยู่คนเดียวมันมีความสุขมากกว่าอยู่กับคนรักอีกนะ จะไปไหนทำอะไรสะดวกสบายมีตังค์ก็ใช้ตังเพื่อตัวเองเพื่อครอบครัว ไม่เป็นภาระใครดีและที่คิดแบบนี้เพราะทั้งเจอทั้งเห็นทั้งรับรู้มาว่าคนมีคู่เขามีปัญหากันบ้างแต่ก็เข้าใจแหละเอ่อ จนมีครั้งนึงที่เราได้เปิดใจกับการที่จะมีความรักยาวนานนนนน. แต่ไม่เลยเหมือนที่ว่าคาดหวังไว้สูงตกมายิ่งเจ็บ มันคือจริงที่สุด นั่นแหละค่ะพอฉันเปิดใจทีไรจะถามว่ามีคนเข้ามาเยอะมั้ย ?เยอะค่ะ เข้ามาคุยเยอะมั้ย?เยอะพอรำคาญค่ะแต่ก็มีบ้างแหละที่ถูกใจพอคุยไปมานานๆไปก็เริ่มเคลิ้ม(แรกๆก็ปิดใจอยู่แล้วเพราะคุยนานไปนี่แหละ)เหมือนกับว่าโดนเข้ามาโจมตีก่อนแต่หลังๆคือเราให้กลับไปคูณ2 แล้วใครที่เสียใจ (ตัวเราเอง)นับตั้งแต่นั้นมาก็เป็นแบบนี้มาตลอดจนมันเริ่มชินกับการคุยทุกรูปแบบเสียความรู้สึกครั้งแล้วครั้งเล่าบางทีกับคนเดิมบ้างคนใหม่บ้าง (มีคนเข้ามาอยู่ก็จริงไม่ใช่ว่าไม่อยากรักษานะคือเราก็ทำในแบบของเราแต่อยู่ดีๆคือเขาหายเงียบไปเลย....จนเรารู้สึกได้ว่าคงไม่เหมาะกับใครไม่เหมาะที่จะมีความรักอ่ะเอ่อ เห้ออเจ็บใจดีแท้เสียความรู้สึกจนไม่มีความรู้สึกจะเสีย) ขอบคุณที่เข้ามาอ่านรึจะคอมเม้นก็ได้ค่ะเพราะตอนนี้เราก็ไม่มีใครแล้วจริงๆ