เหมือนว่าชีวิตจริงที่เราต้องพบปะกับเพื่อนหรือคนรู้จักเราจะเป็นคนอีกบุคคลิคหนึ่ง ที่ตลก ยิ้มแย้ม เป็นกันเอง แต่พออยู่คนเดียวมันจะคิดเรื่องที่เราเคยทำมาในทางลบแบบว่า ทำไปเเล้วได้อะไร บางทีเจอคำพูดที่คนพูดอาจไม่ได้คิดว่ามันเลวร้ายแค่ไหนหรือทำร้ายจิตใจเราไหม เราก็เอากลับมาคิดกลับมานอยด์ แต่ไม่แสดงออกน่ะ บางครั้งก็แอบร้องให้ หรือเรื่องในครอบครัวคือทุกคนในครอบครัวพูดแบบเปิดเผยในเชิงที่ว่า แม่ไม่มีเงินส่งเรียนแต่ก็จะพยามยาม ถ้าไม่เรียนต่อแม่ก็ไม่ต้องลำบาก หรือน้องทำตัวให้ดีหน่อยสิอย่าทำให้แม่ผิดหวังอะไรแบบนี้ มันเป็นความรู้สึกที่อยากร้องให้แต่มันร้องไม่ออกมันจุกที่หน้าอก บางครั้งก็คิดน่ะว่าถ้าเราไม่เกิดมาก็คงไม่ทำให้ครอบครัวลำบาก เหนื่อยใจกับตัวเอง หรือที่พูดมาฉันอาจคิดไปเองว่าฉันเป็นโรคก็ได้ (ไม่รู้จะอธิบายยังไงรู้สึกว่าตัวเองไม้ควรเกิดมา หรือมาอยู่ในจุดๆนี้) ช่วยบอกที่ว่าฉันเป็นโรคไหม
ฉันไม่รู้ฉันเป็นหรือป่าว🤔🤕