ปัญหาชีวิต

สวัสดีค่ะ เราจะมาเล่าเรื่องของเราเกี่ยวกับอาการ
ของเราที่ไม่รู้ว่าเรียกว่า"เป็นโรคซึมเศร้า"
ได้หรือป่าว??
พ่อเราเป็นคนที่มีหน้ามี ตาตระกูลเราบริหารจัดการเกี่ยวกับพื้นที่ในตำบลทั้งหมด ตั้งเเต่รุ่นปู่มาเเล้วถึงลุงถึงพ่อเรา
เราอยู่ในกรอบของพ่อเเม่ตลอด เรียนพิเศษตั้งเเต่อนุบาลยันเรียนจบ ด้วยความที่อยู่ในตละกูลที่มีหน้ามีตาก็ต้องทำอะไรไห้ดีไปหมดถูกกดดันไห้ทำในสิ่งที่พ่อเเม่สั่งเท่านั้น ถ้าขัดก็จะโดนตีโดนขังไว้ในบ้านโดยเเม่
จนเราโตขึ้นเรามีเเฟนคนเเรกตอนม3 เราก็เเอบคบเพราะกลัวว่าพ่อเเม่จะดุด่าเรา เเอบไปเที่ยวด้วยกัน(ที่ท่องเที่ยวใกล้บ้าน) พอกลับมาเค้าก็มาส่งหน้าบ้านเลย เเละเเม่ก็ว่าเราว่าเราไปได้กับเค้ามาเรายืนยันว่าไม่ เเกก็พูดใส่เราเเรงมากๆว่าเราเดี๋ยวก็ท้องเรียนไม่จบม3
เราเสียใจมากเราไม่อยากไห้เค้ามาซวยเพราะเรา เลยเลิกกับเค้าไป ด้วยความเสียใจอกหัก
ครั้งเเรกเเละเสียใจที่เเม่ว่าเรา
เราเสียใจจนเผลอทำไรบ้าๆ กรีดข้อมือตัวเอง
เราตั้งสติได้ก็รีบไปหาหมอเย็บไป5เข็ม  เราเลยรู้สึกว่ามีความผิดปกติกับเรา เราสั่นเเละหดหู่มากๆ
มีความตาย วนอยู่ในหัว ตั้งสติได้เราก็เก็บเรื่องนี้เงียบเเละคอยดูอาการตัวเองต่อไป มันก็เป็นเลื่อยๆเวลาเราร้องไห้เสียใจกับอะไรก็ตาม
จนปัจจุบันเราเรียน ปวส1 เรารู้สึกว่ามันเป็นเเรงขึ้นคาวนี้มีอาการหายใจไม่ออกร่วมด้วย
ถ้าเราเป็นจริง เราควรเริ่มทำอย่างไรก่อนคะ
คิดว่าเราเป็น โรคซึมเศร้าหรือป่าว
เราทนรับอะไรที่ร้ายเเรงไม่ได้เลยเราก็กลัวไปหมดไม่กล้าเเสดงออกด้วย