เคยกลัวที่จะรักมั้ยคะ ไม่ว่าจะความสัมพันธ์ใดๆ

อดีตเคยเป็นคนโลกสวยคนหนึ่งค่ะ ไม่ว่าจะอะไรก็มองในแง่ดีตลอด แต่ทุกวันนี้ไม่ว่าจะมีใครมาบอกว่ารัก หรือเป็นห่วง แม้ว่าจะเป็นเพื่อน ครอบครัวหรือพ่อแม่ เราก็มองว่าหลอกลวงไปหมด เรารู้สึกเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้ เกลียดที่ไม่สามารถไว้วางใจหรือรักใครได้เลย แต่ก็รู้สึกปลอดภัยไปพร้อมกัน เพราะมันช่วยทำให้เราไม่แตกสลายไปมากกว่านี้ ไม่เปลี่ยนไปมากกว่านี้ คนอื่นมองมาที่เราคงไม่มีใครคิดหรอกค่ะว่าเรามีอาการแบบนี้  เพราะภายนอกที่เราแสดงออกไปมันร่าเริงจนบ้าเลย เราก็แค่อยากมีที่พึ่งพิงยามเหนื่อยและท้อ แต่...อย่างที่บอกไปว่าเราไว้ใจใครไม่ได้จริงๆ เรารู้สึกว่าคำพูดของพวกเขาไม่จริงใจ เหมือนพูดให้ความหวังเราไปงั้นๆแล้วก็เป็นคนย้อนกลับมาทำร้ายเราซะเอง จุดเปลี่ยนที่ทำให้เราเปลี่ยนไปและแตกสลายมากถึงมากที่สุด คือคำพูดทำร้ายจิตใจจากคนที่เรารักมากที่สุด มันกรีดลึกลงไปในหัวใจจนเราทรุดลงและกรี๊ดร้องอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกที่อัดอั้นมานานและหลอกตัวเองมาตลอดประทุออกมา เราถามตัวเองมาตลอดว่าทำไมคนที่พยายามอย่างเราถึงไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อเทียบกับคนที่ไม่พยายามแถมยังทำตัวเป็นภาระมากกว่าเดิมอย่างน้องเราถึงได้มีแต่คนรักและใส่ใจ แต่มันกลับมองความรักที่ควรจะเป็นของเราแต่แรกอย่างไร้ค่า ช่วงเวลาที่ผ่านมาตลอดทำให้เราค่อยๆสร้างกำแพงที่สูงจนไม่อาจก้าวข้าม การที่ได้แต่มองครอบครัวหัวเราะเฮฮาคุยกันอย่างมีความสุข แต่ตัวเองที่แม้จะก้าวขาเข้าไปยังก้าวไม่ออก มันทรมานค่ะ แม้กระทั่งความหวังสุดท้ายของเราที่วางพนันลงไป ก็ไม่เหลือค่ะ ตอนนั้นเราได้รู้จักกับความสิ้นหวังเป็นครั้งแรก รักจนสิ้นหวัง 

เราต้องทำยังไงคะ เราอยากจะรักใครสักคนได้อีกครั้ง เราต้องเปิดใจงั้นหรอคะ แต่มันยากมากค่ะ เราเคยพยายามมาแล้วหลายครั้ง ผลสุดท้ายคือเจ็บกลับมาทุกครั้ง หรือว่าเรามีชะตากรรมที่ต้องโดดเดี่ยวจนตายคะ 

ครอบครัวที่ทุกคนมองว่าอบอุ่นมันหนาวเย็นไปถึงขั้วหัวใจของเราเลยค่ะ555