อึดอัด รู้สึกไม่มีความสุขเลยที่อยู่กับครอบครัว

ตั้งแต่เกิดมาจำความได้ 10 กว่าปี ที่บ้านก็มี ปู่ ย่า พ่อแม่ อยู่กันหลายคนค่ะ แต่เราไม่เคยมีความสุขเลยค่ะ ที่ไม่มีความสุขคือพ่อเป็นคนที่อารมแปรปรวนสุดๆค่ะ นิสัยอารมร้อน พูดเพ้อไปเลยค่ะ ชอบด่า ชอบดุ ชอบใส่สายตาดุดันตลอดค่ะ ขนาดคุณย่าแม่แท้ๆ พ่อก็ไม่เคยยอมใครเลยค่ะ  ส่วนคุณแม่เป็นคนเงียบและแม่ก็ชอบเข้าข้างพ่อ เวลาเราโดนด่าทั้งที่ไม่ผิด บางที่แม่รู้แต่แม่ก็ไม่เคยช่วยค่ะ เราก็ไม่อยากเถียงน่ะค่ะ เพราะเขาคือพ่อ เขาจะบอกเสมอว่า เค้าเลี้ยงลูกทุกคนห้ามเถียงค่ะ เค้าจะชอบพูดเวลาที่เค้ากินเหล้าเสมอ เราก็ก้มหน้าไม่เถียงค่ะ บางที่เราทำการบ้านคือเรานอนดึกค่ะ ช่วงนั้นใกล้ปิดเทอมงานเยอะเราตื่นสาย เค้าก็ว่าเราสารพัดค่ะว่านอนดึกเล่นแต่โทสัพ เราก็ไม่เถียงน่ะค่ะ เถียงไปก็มีแต่ทะเลาะแน่ ท่องไว้แต่คำว่าอดทนค่ะ บางที่เราก็เครียดเรื่องเรียน ทำหน้าเครียดเข้าบ้าน เขาก็ถามเรื่องการเรียนเราค่ะเราตอบความจริงไป เราจำขึ้นใจเลยคำนี้ กูส่งไปเรียนต้องตั้งใจเรียน เรียนสบาย ถ้าไม่อยากเรียนก็ลาออกไปเป็นกรรมกร เราแค่เครียดอ่ะ ผิดตรงไหนค่ะ ตอนนั้นเราคิดว่าเขาคงจะเปิดใจถามเรื่องการเรียนเรา เราก็อยากปรึกษาระบายเพื่อจะสบายใจ แต่สิ่งที่ได้มาคือ เสียใจค่ะ นอนร้องไห้ทั้งคืนเลย  เรื่องงานบ้านเราทำทุกอย่างน่ะค่ะ เวลาเขาจะใช้ให้ทำอะไรต้องดั้งใจเขาทุกอย่างค่ะ ถ้าไม่ดั้งใจเรื่องงานบ้านเขาก็ด่า บ่น ทั้งวันค่ะ เรื่องกับข้าวส่วนใหญ่คุนย่าจะทำทุกวันเช้าเย็น เวลากินกับข้าวเมื่อไรเขาจะบาน ทุกครั้งว่า เค็ม หวาน ไม่อร่อยทุกครั้งที่กินค่ะ แต่ก็หมดทุกครั้งน่ะค่ะ  เราก็สงสารคุณย่าน่ะค่ะทำให้กินตลอด เวลากินข้าวเมื่อไรพ่อมักจะคุยเยอะเวลากินข้าวเสมอค่ะ กินคำพูดเยอะมากๆ แล้วมักจะหาเรื่องมาว่าเสมอ มันทำให้กินข้าวเมื่อไรเราไม่เคยกินแบบสบายใจ อึดอัด เรากินเร็วเลยค่ะ พอเราเข้ามัธยมตอนต้น เรามีกิจกรรม รร.เราเป็นนางรำประจำ โรงเรียนค่ะ มีกิจกรรมเยอะ เวลาซ่อมรำจะต้องกลับดึก ต้องโทรให้เค้ามารับ เวลามารับที่เขาจะหงุดหงิดใส่เราค่ะ เหมือนเราไปรบกวนเขา เพราะว่าเขากินเหล้า กับเพื่อนค่ะ บางทีมารับเราแล้วขับรถเร็วมากเรานี้กลัวค่ะ  เราทำไรไม่ได้ได้แต่เงียบค่ะ ตอนเราอยู่ม.3 น่ะค่ะวัยรุ่นเนาะเราก็เริ่มคบแฟนค่ะ เรากับแฟนคุยแค่โทรสัพ เจอกันแค่ รร .เท่านั้นค่ะ  เราไปไหนไม่ได้ค่ะ ไป รร. และกลับบ้านแค่นั้น กลับบ้านดึกไม่ได้ค่ะ  เขาจะมักตีกรอบขอบเขตให้เสมอ ตอนนั้นเราคุยโทรศัพท์เขาก็ถามว่าคุยกะใคร เราก็ตอบเค้าไปว่าแฟน เขาว่าเราไม่ต้องเรียนเอาผัวสะ เราได้แต่คิดในใจน่ะค่ะเราแค่คุยเฉยๆ ไม่เคยคิดจะทำให้เขาเสียหายหรอกคะ พ่อก็มีซ้ำเติมเราทุกครั้ง ไม่ว่าเราจะทำผิดเรื่องเล็กเรื่องน้อย ซ้ำเติมเราก็โดนว่าทั้งบ้านล่ะคะ ทำไงได้เนาะ เราเป็นลูก  พอเราจบม.3 เราก็เข้า  รร.อาชีวะ เขาก็จะเริ่มบ่นๆในการใช้เงินเรา เราได้วันละ100 น่ะคะเราประหยัดสุดๆ เราเข้าใจเขาเงินมันหาอยากมากๆบางทีค่ากิจกรรมแต่ละอย่างถ้าไม่จำเป็นจริงๆเราจะไม่ขอเขาคะ ใช้เงินที่เก็บเหลือกินแต่ละวันค่ะ คิดเสมอว่าเป็นเงินของเขา เราก็อดทนค่ะ พออยู่ปวช 3 บ้านกับ รร.ต้องใช้เวลา 30 กว่านาที ยิ่งใกล้จบเราต้องฝึกงานเรียนหนักและเลิกเย็นค่ะ เราอยากอยู่หอมากๆ เรารู้สึกเราไม่ค่อยมีเวลาทำการบ้านไหนจะต้องขึ้นรถโดยสารกว่าจถึงบ้านเกือบ 3 ทุ่ม กว่าจะทำอะไรเสร็จ กว่าจะทำการบ้านอีกค่ะ เราก็ขอเขาและอธิบายเขาไม่ฟังค่ะเราเลยค่ะ เขาบอกไม่ให้อยู่คำเดียวค่ะ จบ ช่วงนั้นคือสุดไปค่ะ ร่างกายแย่สุดๆตอนนั้น 7 เดือนค่ะ เราต้องอดทนมากๆ จิงตอนนี้เราจบ ปวส.แล้ว เราพิมไปไม่หมดหรอกค่ะ บางเรื่องเราลืมไปบางแล้ว ตอนนี้เราก็ทำงานใกล้ๆบ้านรอโควิดหาย เราจะหางานใหม่ค่ะ ตอนนี้เขาก็เหมือเดิมไม่เคยเปลี่ยน เห้อได้แต่ทำใจจริงๆค่ะ ใครมีครอบครัวที่รักและเข้าใจคือโชคดีที่สุดแล้วค่ะ คุณพ่อใครเป็นแบบนี้ไหมค่ะ