สวัสดีครับ ผมมีเรื่องอยากเล่าหน่อยครับ
คือผมรู้สึกน้อยใจเวลา ที่ขอพ่อกับแม่ไม่เคยซื้อของให้ผมเลย จนบางครั้งเราชอบหามุมดีๆ
มานั่งคิดแล้วให้ตัวเองร้องไห้ คนเดียวอยู่บ่อยๆ ชอบคิดมาก ขออะไรก็ไม่ได้เลย
คือบ้านผม ฐานะปลานกลางครับ ไม่รวย และไม่จนครับ หนี้สิน มีเหมือนคนถั่วไป แม่เงินเดือน 4 หมื่น ครับ พ่อ 2หมื่น
ต่อครับ แล้วผมลองมาเปรียบเทียบกับเพื่อนดูว่า ทำไม มันต่างกับเราจัง เพื่อนขออะไรพ่อกับก็ให้หมดเขาซัพพอดลูกเขาได้ดีมากเท่าที่ผมไปบ้านเขามา อยากได้ บิ๊กไบค์ก็ซื้อให้ อยากได้มือถือ Iphone 11 ก็ซื้อให้อยากได้ รองเท้าคู่ใหม่ๆก็ซื้อมาให้ คือผมไม่ได้อยากได้เหมือนเพื่อนขนาดนี้นะครับ ผมแค่รู้สึกว่าบางครั้งเราขออะไรก็ไม่ได้ให้เราเลย โทรศัพมือถือ ผมก็เก็บซื้อเองตลอดเลย
ไม่ดราม่านะครับ ขอคำตอบหน่อยครับ ขอบคุณครับ
น้อยใจพ่อแม่ที่เขาไม่เคยซื้อของอะไรให้เลย
คือผมรู้สึกน้อยใจเวลา ที่ขอพ่อกับแม่ไม่เคยซื้อของให้ผมเลย จนบางครั้งเราชอบหามุมดีๆ
มานั่งคิดแล้วให้ตัวเองร้องไห้ คนเดียวอยู่บ่อยๆ ชอบคิดมาก ขออะไรก็ไม่ได้เลย
คือบ้านผม ฐานะปลานกลางครับ ไม่รวย และไม่จนครับ หนี้สิน มีเหมือนคนถั่วไป แม่เงินเดือน 4 หมื่น ครับ พ่อ 2หมื่น
ต่อครับ แล้วผมลองมาเปรียบเทียบกับเพื่อนดูว่า ทำไม มันต่างกับเราจัง เพื่อนขออะไรพ่อกับก็ให้หมดเขาซัพพอดลูกเขาได้ดีมากเท่าที่ผมไปบ้านเขามา อยากได้ บิ๊กไบค์ก็ซื้อให้ อยากได้มือถือ Iphone 11 ก็ซื้อให้อยากได้ รองเท้าคู่ใหม่ๆก็ซื้อมาให้ คือผมไม่ได้อยากได้เหมือนเพื่อนขนาดนี้นะครับ ผมแค่รู้สึกว่าบางครั้งเราขออะไรก็ไม่ได้ให้เราเลย โทรศัพมือถือ ผมก็เก็บซื้อเองตลอดเลย
ไม่ดราม่านะครับ ขอคำตอบหน่อยครับ ขอบคุณครับ