เคยรู้สึกน้อยใจจากคนในครอบครัวบ้างมั้ยคะ?

สวัสดีค่ะนี่เป็นกระทู้แรกผิดพลาดยังไงต้องขอโทษผู้อ่านด้วยนะคะเราแค่อยากระบายเรื่องที่เราพูดกับใครไม่ได้แค่นั้นค่ะคือเราเป็นพี่คนโต มีน้องชายหนึ่งคน ซึ่งพ่อแม่เราค่อยข้างตามใจน้องมาก แต่กับเราอยากได้อะไรต้องโดนดุโดนว่าก่อนเสมอได้สิ่งที่ต้องการบ้างหรือไม่ก็โดนดุฟรีและพ่อแม่จะเปรียบเทียบเรากับน้องเสมอ ขนาดเรื่องเรียนยังบังคับเข้าเข้ามหาวิทยาลัยและสาขาที่เราไม่ชอบด้วย ซึ่งเราอึดอัดมากเพราะโดนบังคับมาตลอดตั้งแต่ม.1พร้อมยังวางแผนชีวิตไว้ทุกอย่าง ซึ่งหลายคนมองว่าอิจฉาที่พ่อแม่ซับพอต แต่ความจริง(หรือเราอาจจะคิดมากไป)คือ เวลาเรามีปัญหาอะไรหรือทำอะไรผิดพ่อแม่จะอารมณ์เสียใส่ตลอดไม่เคยพูดดีด้วยและยังชอบเปรียบเทียบเรากับคนอื่นอยู่เสมอ พอวันหนึ่งเราทนไม่ไหวสติแตกมากๆคือเราหลุดเลยระเบิดลงด่าน้องชายหยาบคายมากพ่อแม่ได้ยินช่วงที่เราด่าน้องพอดีเค้าก็ติเราสารพัดพร้อมตัดแม่ตัดลูกติเราว่าเรานิสัยแย่เป็นพี่สาวที่นิสัยไม่ดี เราเครียดมากเลยหนีออกมาแต่มาอยู่กับแฟนเค้าก็ไม่สนใจเราหรอกแต่ให้ที่อยู่เราก็ขอบคุณเค้าที่ช่วยถึงเค้าจะไม่สนใจเราเลยก็ตาม แต่ประเด็นหลักๆไม่ได้อยู่ตรงนั่นเราเเค่เครียดที่พ่อแม่ไม่เคยเห็นสิ่งที่ดีๆที่เราทำเลย พอพลาดมาเค้ากลับไม่สนใจ ไม่เคยถามว่าไหวไหม กินอิ่มนอนหลับหรือป่าว ไม่เคยแสดงความห่วงใยพอเราโทรหาก็จะตัดสายใส่และไม่ค่อยรับสายแต่พอน้องหายไม่กลับบ้านเท่านั้นแหละโทรมาหาเราสายแทบไหม้ ส่วนเราหรอคะไม่เลยค่ะไม่คิดจะโทรหาไม่เคยห่วง ชีวิตเราตอนนี้ไม่เหลือใครเลยค่ะ อีกอย่างเราก็ใกล้เรียนจบแล้วแต่ดันมามีปัญหาสะก่อน เงินจ่ายค่าเทอมก็ไม่มีเงินกินข้าวก็แทบไม่เหลือ ตอนนี้เครียดมากเพราะที่บ้านตัดขาดแล้ว ตอนนี้ไม่รู้เลยจะเดินไปทางไหนแต่เราไม่ยอมแพ้ค่ะหางานทำสมัครงานไปเรื่อยๆ แต่ไม่รู้ว่าจะพอจ่ายค่าเทอมไหม เราแค่อยากเรียนให้จบ อ้อลืมเล่าพ่อแม่ชอบเอาเงินมาประชดเราเพราะเค้ารู้ว่าเดียวเราก็ต้องกลับไปแต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วค่ะแค่อยากระบายความรู้สึกเล็กๆน้อยๆ เพราะจริงๆมันค่อยซับซ้อนมาก ปัญหาครอบครัวคือเป็นเรื่องที่ทำให้เราไร้ค่ามากกที่สุด ถ้าเทียบกับปัญหาอื่นๆ