เรื่องมีอยู่ว่าเราเป็นฝ่ายไปชอบเค้าก่อน เพราะเราเพิ่งเลิกกับแฟนเก่าไปซักพักพอเริ่มจะเปิดใจให้คนใหม่ ก้อมาเจอกับคนๆนี้ แรกๆเค้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเราเลยเวลาทะเลาะกันทีไรเค้าจะพูดเสมอว่าจำเอาไว้นะที่อยู่ด้วยทุกวันนี้เพราะความสงสาร ไม่เคยรักเลย อาจจะเป็นเพราะเราป่วยเป็นโรคลมชักที่รักษาไม่หาย แถมครอบครัวเรามีพื้นฐานแตกแยก และเค้าไม่ชอบแม่เราเพราะแม่เราเป็นคนที่ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยสร้างหนี้ให้ลูกๆตลอด ตั้งแต่วันที่ทะเลาะกันครั้งนั้นคำพูดนี้มันก้องอยู่ในหัวเราตลอดเวลา ถึงแม้ตอนนี้เค้าจะยังคบอยู่กับเรา เรารักเค้ามากนะยอมรับทุกอย่างที่เป็นตัวเค้าไม่ว่าจะเป็นนิสัยที่ติดเพื่อน เต็มที่กับทุกอย่างในการกินเหล้ากินเบียร์ ดึกดื่นแค่ไหนเราก้อนั่งเฝ้าเค้ายันเลิกกินทุกครั้ง ออกรถเก๋งมาเพื่อต้องการสร้างอนาคตกับเค้า มาถึงตอนนี้ก้อยังคิดอยู่เสมอว่าเค้ารักหรือเค้าสงสารเรากันแน่ถึงยังคบกับเราอยู่ เค้าเคยบอกรักเรานะได้ยินแค่นี้ก้อดีใจจนยิ้มไม่หุบแล้ว เพื่อนๆคิดว่าเราควรเดินต่อหรือหยุดไว้แค่นี้ดีคะ
จริงเหรอที่คบใครเพราะความสงสารแล้วจะเกิดเป็นความรัก