ขอกำลังใจหน่อยได้ไหมคะ รู้สึกว่าตัวคนเดียวบนโลกยังไงยังงั้นเลย

เราแค่รู้สึกว่าพ่อเป็นคนที่ฉุดเราขึ้นจากหลุมเน่าๆที่โครตจะทำให้เราดำดิ่งอ้างว้างหลุมนั้น แต่มาวันนี้เหมือนว่าเค้าผลักเราตกลงไปอีกครั้งด้วยมือของเขาเอง เราโครตรู้สึกแย่ เราเคยคิดว่าต่อให้ทั้งโลกหรือคนในครอบครัวจะไม่เข้าใจเราก็ช่างแต่แค่เขาคนเดียวที่เข้ามันก็พอแล้วสำหรับเรา แต่มาวันนี้เค้าก็ไม่ต่างไปจากคนอื่นๆเลย เราเคยคิดอยากให้อภัยตัวเองในสิ่งที่พลาด แต่วันนี้เราจระหนักได้ว่าเราไม่ควรให้แภัยตัวเองด้วยซ้ำ เราเหมือนคนมีตราบาป เหมือนคนแพ้เลย ทุกเรื่องที่เราวามารถทักไปคุยกับเพื่อนกับเขาได้ แต่เรื่องเรากลับไม่รู้จะคุยกับใคร ไม่รู้ว่าเพราะเราไม่รู้จะทักไปหาใครได้บ้าง หรือเราแค่ไม่มีใครตั้งแต่แรก ไม่รู้สิเราไม่อยากเป็นแบบนี้