สวัสดีครับ ^_^
...ก่อนอื่นเลยเราขอเกริ่นก่อนนะครับว่าเรื่องนี้เราอยากได้คำตอบในมุมมองของเพื่อนๆที่ได้อ่านว่า ถ้าคุณกำลังเจอสถานการณ์ที่ผมกำลังเจออยู่ตอนนี้คุณจะติดสินใจยังไง ผมอยากได้คำตอบที่มันมาจากมุมของเพื่อนๆจริงๆครับ อยากแลกเปลี่ยนกัน คิดซะว่ากำลังมาเล่าให้เพื่อนคนนึงฟังก็ได้ครับ
...เรื่องมีอยู่ว่าตอนนี้ผมทำงานแล้ว แล้วก็พอมีเงินเก็บพอที่จะเรียนต่อปริญญาโทในมหาลัยแห่งหนึ่งที่ผมเคยฝันว่าอยากเรียนตอนปริญญาตรี แต่ตอนนั้นมีเหตุผลที่ไม่ได้เรียน คือ
1. เพราะผมเองสอบเข้าไม่ได้ (จริงๆคืออยากซิ่วไปเรียนครับแต่มีเหตุผลในข้อ 2 ครับ)
2. เพราะทางบ้านอยากให้เรียนอีกมหาลัยที่ใกล้บ้าน(น่าจะประหยัดค่าใช้จ่ายได้มากกว่า)
...ซึ่งตอนนั้นผมเสียใจมาก ร้องให้อยู่เป็นอาทิตย์เลยครับ ถึงขนาดบอกกับตัวเองว่า ถ้าวันนึ่งที่ผมพร้อมผมจะต้องเรียนในมหาลัยนี้ให้ได้ ต้องได้ชื่อว่าเราคือนิสิตของมหาลัยนี้
...และวันนี้ก็มาถึงแล้วจริงๆครับหลังจากผ่านไปเกือบ 8 ปี วันนี้วันที่ผมมายืนอยู่ในจุดที่ผมก็พร้อมจะเรียนต่อเพื่อเป็นนิสิตมหาลัยนี้ได้แล้ว...แต่ผมดันไม่มีความรู้สึกที่อยากจะเรียนต่อมากขนาดนั้นน่ะสิครับ...แต่ถ้าตัดสินใจไม่เรียนแล้วเก็บความฝันนี้ไว้ผมก็รู้สึกสงสารเด็กน้อยคนนึงในตัวผมที่เคยร้องให้...และนี่คือสิ่งที่ผมอยากจะถามเพื่อนๆครับ
"ถ้าเป็นเพื่อนจะติดสินใจยังไง ถ้าการเรียนต่อครั้งนี้มันเป็นการเรียนเพียงเพราะอยากสนองความฝันในวัยเด็กของตัวเองว่าอยากเป็นนิสิตมหาลัยนี้"
1. ถ้าตัดสินใจเรียน มีเหตุผลอะไรอื่นนอกจากแค่สนองความฝันไหม ?
2. ถ้าติดสินใจไม่เรียน มีอะไรที่อยากจะบอกตัวเองให้เข้าใจเกี่ยวกับความฝันครั้งนี้ไหม ?
ปล.ผมแค่หวังว่าจะมีเพื่อนๆที่ได้อ่านแล้วตอบกระทู้ผมบ้าง
...ขอบคุณที่อ่านครับ และจะขอบคุณมากๆที่ตอบครับ
ถ้าเป็นคุณคุณจะตัดสินใจยังไง ?
...ก่อนอื่นเลยเราขอเกริ่นก่อนนะครับว่าเรื่องนี้เราอยากได้คำตอบในมุมมองของเพื่อนๆที่ได้อ่านว่า ถ้าคุณกำลังเจอสถานการณ์ที่ผมกำลังเจออยู่ตอนนี้คุณจะติดสินใจยังไง ผมอยากได้คำตอบที่มันมาจากมุมของเพื่อนๆจริงๆครับ อยากแลกเปลี่ยนกัน คิดซะว่ากำลังมาเล่าให้เพื่อนคนนึงฟังก็ได้ครับ
...เรื่องมีอยู่ว่าตอนนี้ผมทำงานแล้ว แล้วก็พอมีเงินเก็บพอที่จะเรียนต่อปริญญาโทในมหาลัยแห่งหนึ่งที่ผมเคยฝันว่าอยากเรียนตอนปริญญาตรี แต่ตอนนั้นมีเหตุผลที่ไม่ได้เรียน คือ
1. เพราะผมเองสอบเข้าไม่ได้ (จริงๆคืออยากซิ่วไปเรียนครับแต่มีเหตุผลในข้อ 2 ครับ)
2. เพราะทางบ้านอยากให้เรียนอีกมหาลัยที่ใกล้บ้าน(น่าจะประหยัดค่าใช้จ่ายได้มากกว่า)
...ซึ่งตอนนั้นผมเสียใจมาก ร้องให้อยู่เป็นอาทิตย์เลยครับ ถึงขนาดบอกกับตัวเองว่า ถ้าวันนึ่งที่ผมพร้อมผมจะต้องเรียนในมหาลัยนี้ให้ได้ ต้องได้ชื่อว่าเราคือนิสิตของมหาลัยนี้
...และวันนี้ก็มาถึงแล้วจริงๆครับหลังจากผ่านไปเกือบ 8 ปี วันนี้วันที่ผมมายืนอยู่ในจุดที่ผมก็พร้อมจะเรียนต่อเพื่อเป็นนิสิตมหาลัยนี้ได้แล้ว...แต่ผมดันไม่มีความรู้สึกที่อยากจะเรียนต่อมากขนาดนั้นน่ะสิครับ...แต่ถ้าตัดสินใจไม่เรียนแล้วเก็บความฝันนี้ไว้ผมก็รู้สึกสงสารเด็กน้อยคนนึงในตัวผมที่เคยร้องให้...และนี่คือสิ่งที่ผมอยากจะถามเพื่อนๆครับ
"ถ้าเป็นเพื่อนจะติดสินใจยังไง ถ้าการเรียนต่อครั้งนี้มันเป็นการเรียนเพียงเพราะอยากสนองความฝันในวัยเด็กของตัวเองว่าอยากเป็นนิสิตมหาลัยนี้"
1. ถ้าตัดสินใจเรียน มีเหตุผลอะไรอื่นนอกจากแค่สนองความฝันไหม ?
2. ถ้าติดสินใจไม่เรียน มีอะไรที่อยากจะบอกตัวเองให้เข้าใจเกี่ยวกับความฝันครั้งนี้ไหม ?
ปล.ผมแค่หวังว่าจะมีเพื่อนๆที่ได้อ่านแล้วตอบกระทู้ผมบ้าง
...ขอบคุณที่อ่านครับ และจะขอบคุณมากๆที่ตอบครับ