เราขอเล่าเหตุการณ์ย่อๆนะ เราจะไม่พูดถึงว่าเราดีกว่าหรืออะไร แต่จะเล่าแค่เรื่องที่เกิดขึ้นค่ะ
เรามีแฟน คบกันมา 3 ปี อยู่ไกลกัน เมื่อปีก่อนตัดสินใจไปเที่ยวด้วยกัน
- กลับมา 2 เดือนให้หลัง เขาย้ายที่ทำงาน บอกว่ายุ่งตลอด และเดือนถัดมา เขาบอกว่าเขาคุยกับเพื่อนเรื่องใครอึดบนเตียงมากกว่ากัน เขาเลยอยากพิสูจน์
โดยขอเราไปนอนกับผู้หญิงขายบริการ เราไม่ว่าอะไร แต่เราขอเลิก เขาเลยบอกว่าไม่ไปแล้ว ไม่ต้องกังวล
- ถัดมากลางปี ทะเลาะกันบ่อย เพราะเขาบอกว่าคิดถึงเรา มันทรมาน เลยอยากขอเลิกกับเรา เรายอมบินไปหาเพื่อจะได้เจอหน้า
แต่เขากลับสารภาพว่าเขาไปนอนกับ ผู้หญิงอื่นมาแล้ว ตั้งแต่ตอนย้ายไปใหม่ๆ แปลว่าโกหกเรามาตลอด
เขาขอโอกาสเราอีกครั้ง เราก็ยอม
-เขามาสารภาพกับเราอีกตอนต้นปี 63 ว่า เขาเคยมีอะไรกับ ผู้หญิงอื่น 3 ครั้ง และบอกเราว่า จะไม่ทำอีกและขอดูแลเราตลอดไป เราก็โง่ให้อภัยอีกครั้ง
-แต่หลังจากนั้น ผ่านไปได้เดือนเดียว แพลนงานแต่งก็เริ่มมีปัญหา เขาโมโหเราทุกเรื่อง ออกไปเที่ยวกับเพื่อน พอเราโทรหาก็บอกให้เรารอ เรารอ 5 ชั่วโมงมากที่สุด แต่ก็ยังบอกให้รอต่อไป
- เราทนจนไม่ไหว เขาก็บอกว่า"ก็เลิกซิ ถ้ามีศักดิ์ศรี เธอคงไปตั้งนานแล้ว"แต่เรายังรักเขามาก เราแทบจะก้มกราบเพื่อขอให้เขาอย่าเลิกกับเรา อย่าทิ้งเรา
เขาบอกว่าเขาไม่มีความสุขอีกแล้ว เขาไม่รักเราเท่าเดิมแล้ว เราก็ไม่ยอมแพ้ เราทำทุกอย่าง แต่เขาก็ทำเหมือนรำคาญ บอกว่าขอเวลาอยู่คนเดียว จากวัน เลื่อนเป็น อาทิตย์ จากอาทิตย์ เขาขอ เป็น 3 เดือน ที่ไม่คุยกันเลย เราทำใจไม่ได้ เราเลยขอให้เขาส่งข้อความมาวันละข้อความก็ยังดี แต่เขาก็ไม่ยอม
เราร้องไห้ทุกคืน ไม่กินไม่นอน
จนฟางเส้นสุดท้ายมาถึง เขาบอกว่าจะโทรหาเราในเย็นวันเสาร์ ของเดือน มีนาคม เรารอจนกระทั่ง 5 โมงเย็น เลยทักไปถาม เขาบอกว่าจะออกไปปั่นจักรยานกับเพื่อนผู้หญิงที่ออฟฟิศ เราเลยไม่ได้ว่าอะไร คิดว่า หกโมงคงโทรมาหลังจากปั่นจักรยานเสร็จ แต่ก็ไม่มีวี่แวว
จนเราบอกเขาว่าเรารอโทรศัพท์ เขาโมโหและบอกว่าเราทำลายวันดีๆ ของเขา เขาเครียด เขาเหนื่อย เขาคุยกับเรามีแต่ความทุกข์ และท้ายที่สุดเขาบอกว่าเราลืมโทรหาเรา และ เราก็ไม่ยอมบอกเขาเองว่าจะให้โทรตอนกี่โมง
จากตรงนั้น มันมากพอแล้ว สองวันให้หลัง เราตัดสินใจเดินออกมา เราร้องไห้มาพอแล้ว
เช้าวันที่ 26 มีนาคม เราคุยกัน และเขาก็บอกแบบเดิมว่า ค่อยคุยตอนเลิกงาน
ฉันบอกเขาว่า โอเค แต่ฉันขอเลิกกับคุณ และเขาก็เริ่มร้องไห้ออกมา พูดพรรณนาว่าเขารักเรามาก เราเลยบอกว่า เราไม่ไหวแล้ว เราบอกเขาไปทั้งหมด ว่าเรารู้สึกว่า มันไม่มีที่ให้เรายืนในชีวิตเขาอีกแล้ว และเราก็ไม่ชอบตัวเองตอนอยู่กับเขาเลยพักหลังๆมานี้ เราลบทุกอย่าง คืนทุกอย่าง และบอกเขาว่า เรารักเขาและเขาจะมีที่ในใจเราเสมอ
ตอนนั้นเขาพยายามโทรหาเราทุกวัน เราก็คุยบ้างไม่คุยบ้าง ไปทำอย่างอื่น รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก จากคนที่คอยวิ่งตาม วันนี้เขากลับมาขอคืนดี เราก็ให้โอกาส แต่เรามีข้อแม้ว่า ถ้าเรารู้สึกไม่โอเค เราก็ไม่ทน
ตอนหลัง
-เราวางสายทันทีที่เขาทำให้เรารู้สึกแย่
-เราจะเย็นชาเป็นพิเศษกับเรื่องที่เขาทำแล้วมันทำให้เรานึกถึงสิ่งที่เขาเคยทำ
- เราบอกเขาว่า "เราจำได้ เธอเคยบอกเราแบบนี้" "ถ้าทนไม่ไหวก็เลิก เราไม่แคร์แล้ว เราผ่านจุดที่เสียใจที่สุดมาแล้ว"
เหมือนเราเอาคืนเขา เรารักเขานะ แต่เราไม่อยากให้เหตุการณ์แบบนั้นมันเกิดขึ้นอีก เราเจ็บ เราจำ
วันนั้นเรารักเขาอย่างไร้ข้อแม้ เหมือนหมารอเศษอาหาร วันนี้ฉันยอมเป็นหมาที่หิวโซแต่จะไม่รอข้าวจากเขาอีกแล้ว ถ้าเขาให้ก็รับ ถ้าไม่ให้กินก็จะไปหาข้างหน้า เราผิดหรอที่เราจะไม่เชื่อคำพูดที่เคยได้ยินมาหมดแล้ว จากคนเดิมๆ
เราผิดมากหรอที่เจ็บแล้วจำ และถ้าจะรักกันต่อไป เราก็แค่อยากจะมั่นใจว่าเขาทนได้เหมือนที่เราทน หรือวันนึงเขาจะทิ้งเราให้จมทุกข์อีก เราไม่อยากเป็น
ที่ให้โอกาสคนเข้ามาทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำอีก
ถ้าวันนึงเขาทำให้เรากลับไปรักเขาได้ เราจะตอบแทนด้วยการทำให้เขาเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลก
เรารัก ความภักดีของเรามีค่า เราจะไม่ยอมยกมันให้ใครที่เห็นว่ามันเป็นของราคาถูกอีกแล้ว
ถ้าเพื่อนๆอ่านมาถึงตรงนี้ รบกวนช่วยชี้แนะเราได้มั้ยคะ? เราจะรอกำลังใจจากเพื่อนๆนะ
และขอเป็นกำลังใจให้ใครก็ตามที่คิดว่าตัวเองเป็นทาสความรัก เราคู่ควรจะได้ความรักดีๆ เราทุกคนคู่ควร
เราผิดหรอที่จะใจร้าย เมื่อก่อนหน้านี้แฟนเราทำร้ายจิตใจเราสารพัด?
เรามีแฟน คบกันมา 3 ปี อยู่ไกลกัน เมื่อปีก่อนตัดสินใจไปเที่ยวด้วยกัน
- กลับมา 2 เดือนให้หลัง เขาย้ายที่ทำงาน บอกว่ายุ่งตลอด และเดือนถัดมา เขาบอกว่าเขาคุยกับเพื่อนเรื่องใครอึดบนเตียงมากกว่ากัน เขาเลยอยากพิสูจน์
โดยขอเราไปนอนกับผู้หญิงขายบริการ เราไม่ว่าอะไร แต่เราขอเลิก เขาเลยบอกว่าไม่ไปแล้ว ไม่ต้องกังวล
- ถัดมากลางปี ทะเลาะกันบ่อย เพราะเขาบอกว่าคิดถึงเรา มันทรมาน เลยอยากขอเลิกกับเรา เรายอมบินไปหาเพื่อจะได้เจอหน้า
แต่เขากลับสารภาพว่าเขาไปนอนกับ ผู้หญิงอื่นมาแล้ว ตั้งแต่ตอนย้ายไปใหม่ๆ แปลว่าโกหกเรามาตลอด
เขาขอโอกาสเราอีกครั้ง เราก็ยอม
-เขามาสารภาพกับเราอีกตอนต้นปี 63 ว่า เขาเคยมีอะไรกับ ผู้หญิงอื่น 3 ครั้ง และบอกเราว่า จะไม่ทำอีกและขอดูแลเราตลอดไป เราก็โง่ให้อภัยอีกครั้ง
-แต่หลังจากนั้น ผ่านไปได้เดือนเดียว แพลนงานแต่งก็เริ่มมีปัญหา เขาโมโหเราทุกเรื่อง ออกไปเที่ยวกับเพื่อน พอเราโทรหาก็บอกให้เรารอ เรารอ 5 ชั่วโมงมากที่สุด แต่ก็ยังบอกให้รอต่อไป
- เราทนจนไม่ไหว เขาก็บอกว่า"ก็เลิกซิ ถ้ามีศักดิ์ศรี เธอคงไปตั้งนานแล้ว"แต่เรายังรักเขามาก เราแทบจะก้มกราบเพื่อขอให้เขาอย่าเลิกกับเรา อย่าทิ้งเรา
เขาบอกว่าเขาไม่มีความสุขอีกแล้ว เขาไม่รักเราเท่าเดิมแล้ว เราก็ไม่ยอมแพ้ เราทำทุกอย่าง แต่เขาก็ทำเหมือนรำคาญ บอกว่าขอเวลาอยู่คนเดียว จากวัน เลื่อนเป็น อาทิตย์ จากอาทิตย์ เขาขอ เป็น 3 เดือน ที่ไม่คุยกันเลย เราทำใจไม่ได้ เราเลยขอให้เขาส่งข้อความมาวันละข้อความก็ยังดี แต่เขาก็ไม่ยอม
เราร้องไห้ทุกคืน ไม่กินไม่นอน
จนฟางเส้นสุดท้ายมาถึง เขาบอกว่าจะโทรหาเราในเย็นวันเสาร์ ของเดือน มีนาคม เรารอจนกระทั่ง 5 โมงเย็น เลยทักไปถาม เขาบอกว่าจะออกไปปั่นจักรยานกับเพื่อนผู้หญิงที่ออฟฟิศ เราเลยไม่ได้ว่าอะไร คิดว่า หกโมงคงโทรมาหลังจากปั่นจักรยานเสร็จ แต่ก็ไม่มีวี่แวว
จนเราบอกเขาว่าเรารอโทรศัพท์ เขาโมโหและบอกว่าเราทำลายวันดีๆ ของเขา เขาเครียด เขาเหนื่อย เขาคุยกับเรามีแต่ความทุกข์ และท้ายที่สุดเขาบอกว่าเราลืมโทรหาเรา และ เราก็ไม่ยอมบอกเขาเองว่าจะให้โทรตอนกี่โมง
จากตรงนั้น มันมากพอแล้ว สองวันให้หลัง เราตัดสินใจเดินออกมา เราร้องไห้มาพอแล้ว
เช้าวันที่ 26 มีนาคม เราคุยกัน และเขาก็บอกแบบเดิมว่า ค่อยคุยตอนเลิกงาน
ฉันบอกเขาว่า โอเค แต่ฉันขอเลิกกับคุณ และเขาก็เริ่มร้องไห้ออกมา พูดพรรณนาว่าเขารักเรามาก เราเลยบอกว่า เราไม่ไหวแล้ว เราบอกเขาไปทั้งหมด ว่าเรารู้สึกว่า มันไม่มีที่ให้เรายืนในชีวิตเขาอีกแล้ว และเราก็ไม่ชอบตัวเองตอนอยู่กับเขาเลยพักหลังๆมานี้ เราลบทุกอย่าง คืนทุกอย่าง และบอกเขาว่า เรารักเขาและเขาจะมีที่ในใจเราเสมอ
ตอนนั้นเขาพยายามโทรหาเราทุกวัน เราก็คุยบ้างไม่คุยบ้าง ไปทำอย่างอื่น รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก จากคนที่คอยวิ่งตาม วันนี้เขากลับมาขอคืนดี เราก็ให้โอกาส แต่เรามีข้อแม้ว่า ถ้าเรารู้สึกไม่โอเค เราก็ไม่ทน
ตอนหลัง
-เราวางสายทันทีที่เขาทำให้เรารู้สึกแย่
-เราจะเย็นชาเป็นพิเศษกับเรื่องที่เขาทำแล้วมันทำให้เรานึกถึงสิ่งที่เขาเคยทำ
- เราบอกเขาว่า "เราจำได้ เธอเคยบอกเราแบบนี้" "ถ้าทนไม่ไหวก็เลิก เราไม่แคร์แล้ว เราผ่านจุดที่เสียใจที่สุดมาแล้ว"
เหมือนเราเอาคืนเขา เรารักเขานะ แต่เราไม่อยากให้เหตุการณ์แบบนั้นมันเกิดขึ้นอีก เราเจ็บ เราจำ
วันนั้นเรารักเขาอย่างไร้ข้อแม้ เหมือนหมารอเศษอาหาร วันนี้ฉันยอมเป็นหมาที่หิวโซแต่จะไม่รอข้าวจากเขาอีกแล้ว ถ้าเขาให้ก็รับ ถ้าไม่ให้กินก็จะไปหาข้างหน้า เราผิดหรอที่เราจะไม่เชื่อคำพูดที่เคยได้ยินมาหมดแล้ว จากคนเดิมๆ
เราผิดมากหรอที่เจ็บแล้วจำ และถ้าจะรักกันต่อไป เราก็แค่อยากจะมั่นใจว่าเขาทนได้เหมือนที่เราทน หรือวันนึงเขาจะทิ้งเราให้จมทุกข์อีก เราไม่อยากเป็น
ถ้าวันนึงเขาทำให้เรากลับไปรักเขาได้ เราจะตอบแทนด้วยการทำให้เขาเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลก
เรารัก ความภักดีของเรามีค่า เราจะไม่ยอมยกมันให้ใครที่เห็นว่ามันเป็นของราคาถูกอีกแล้ว
ถ้าเพื่อนๆอ่านมาถึงตรงนี้ รบกวนช่วยชี้แนะเราได้มั้ยคะ? เราจะรอกำลังใจจากเพื่อนๆนะ
และขอเป็นกำลังใจให้ใครก็ตามที่คิดว่าตัวเองเป็นทาสความรัก เราคู่ควรจะได้ความรักดีๆ เราทุกคนคู่ควร