อาการนี้เสี่ยงเป็นโรคซึมเศร้ารึปล่าวคะ

คือเราก็นอนหานิยายอ่านเป็นปกติแต่พี่สาวเราที่อาบน้ำเสร็จก็เข้าห้องมาป้าเราที่อยู่ในห้องก็ถามว่านอนใหนพี่เราเลยตอบว่านอนนี้ป้าก็ถามอีกว่าแม่ให้นอนหรอพี่สาวเราก็ตอบว่าใช้เราที่ได้ยินเลยพูดเล่ยๆไปว่าไม่ใช้ฉันอยากนอนก็ต้องได้นอนหรอป้าเราเลยพูดประมาณว่าปากหมานะจากทีเรายิ้มก็หุบเลยแล้วคิดเป็นตุเป็นตะว่าเราไม่ควรอยู่ว่าเราไม่ควรพูดแล้วเหมือนเราดิ้งจนน้ำตาไหลแต่อยู่ดีๆเราก็นึกถึงยายเลยรีบเช็ดน้ำตาออกเพราะเรากลัวเขาเห็น

แต่จริงๆคือเราเป็นมาหลายรอบมากชอบคิดว่าตัวเองทำให้เขาลำบากเราปรึกษาหลายคนมากแต่เขามักพูดว่าแค่คำนี้เองเก็บมาคิดทำไมคือมันทำให้เราคิดว่าเราเป็นตัวปัญหาสำหรับเขารึเปล่าเราควรทำไงหลายครั้งที้เราตบหน้าตัวเองแรงๆแล้วพยามยิ้มหน้ากระจกแต่ก็ทำไม่ได้แต่พอเวลาผ่านไปเราก็เดินออกจากห้องทำเหมือนไม่เคยเป็นอะไรคือเราอยากรู้จริงๆเรากลัวว่าถ้าเราตายไปมันจะเป็นปัญหาของคนอื่นอีกเราไม่อยากเห็นคนที่เรารักร้องให้แต่ในใจเราคิดว่าเขาคงไม่ร้องหรอกมีแต่สาปแช่งแต่พอเรานึกถึงตอนโทรคุยกับยายเขาบอกคิดถึงเราเสียงสั่นทุกครั้งเราไม่เข้าใจความคิดตัวเองเลย