เราเป็นคนถอยออกมาเองเพราะเราทนอะไรหลายๆ อย่างไม่ไหว  เราออกมาเรารู้สึกว่าตัวเองคิดได้บ้างว่าเราทำไรผิดมั๊ย  เราพลาดตรงไหนหรือเปล่าอะไรประมานนี้ค่ะ เลยอยากรู้ว่า ช่วงที่ห่างกันผู้ชายจะมีเวลาคิดแบบนี้บ้างไหมคะ **เรื่องผู้หญิงคือประเด็นหลักเราเคยจับได้ว่าแฟนมีคนอื่น(เพื่อนของเพื่อน) ทำให้รถโดนยึดไป 1 คัน เรื่องนี้จบไปแต่ความรู้สึกเราคือเปลี่ยนไปมากๆ ค่ะ ตัวเราก็เช่นกัน  เราระแวงไปหมดทุกย่างตึงไปหมด (กละบไป ตจว. ครึ่งเดือนก็ยังมีผญ.อีกค่ะ) แต่ค้าก็บอกว่ารักเรา  ที่ทำไปก็ตามเพื่อนบ้างประมานนั้น  แต่ก็เลิกไปหมด
- พอตกช่วงโควิด เค้าก็งานไม่มีทำค่ะ หมดทุกอย่าง ก็มาอยู่กับเรา(ห้องเรา) เราซัพทุกอย่าง รับผิดชอบทุกอย่าง ตอนนั้นเราคนเดียวที่ทำงานอยู่เพราะ บ.เราไม่ได้ปิด ถึงช่วงที่เค้าได้กลับไปทำงาน เราเดือดร้อนค่ะ เราก็ใช้เงินเค้า 3-4 วัน วันละแค่หลักร้อยต้นๆ ค่ะ จนมีวันนึงเรากลับมานอนที่ห้องเราเพราะเค้ามีธุระ แล้วเค้าตอบกลับมาว่า  คงไม่ได้โอนเงินให้นะมีเรื่องต้องใช้(ซึ่งเรารู้อยู่แล้วว่าไม่ได้จำเป็นขนาดนั้น)  แล้วตอนนั้นคือเราก็ไม่มีค่ะ ตรงนี้จุดตัดเลย ที่เรารู้สึกว่า เห้ย!!  ตอนเรา เราซัพทุกอย่างเลยนะและคิดอีกเยอะมากๆ (แต่เราไม่ได้พูดกับเค้า) เราเลยตัดสินใจ  ออกมาค่ะ(ไม่ได้บอกเลิก) เราบล๊อกทุกอย่างเลยค่ะ 
********ขอลงดีเทลตอนอยู่ด้วยกันนิดนึงค่ะ 
-ไม่ช่วยกันทำงานบ้าน 
-ใช้เงินเก่งมาก 
-ติดเพื่อนระดับนึง 
-ทำอะไรตรงไหนคือทิ้งตรงนั้น 
-เล่นเกมจนเกือบเช้า 
-ไม่ช่วยกันเซฟอะไรหลายๆ อย่าง
-ชอบโวยวายเวลาทะเลาะค่ะ พูดไม่ดี(ตอนโมโห)หยาบคาย  
ทุกอย่างมันสะสมหมดเลยค่ะแต่เราไม่ค่อยอะไรเท่าไรเรื่องงานบ้าน แต่หนักๆ  เลยก็คือเรื่องมีคนอืน 

คำถามคือ
: เราคิดถูกใช่มั๊ยคะที่ออกมา 
: เราทำถูกหรือเปล่า 
: แล้วเค้าจะคิดอะไรได้บ้างมั๊ยคะ 
: แล้วเค้าจะกลับมามั๊ย 
:เค้าจะเปลี่ยนตัวเองได้มั๊ย
เรารู้สึกว่าตัวเราออกมาหาจุดยืนค่ะ เราคิดว่า หรือเราผิดตรงไหนไป  เราพลาดอะไรไปบ้าง หรือเราไม่ดีตรงไหนเค้าจะคิดได้บ้างมั๊ยคะ 

ปล.ขอเม้นรักษาน้ำใจนิดนึงนะคะ เราเซนซิทีฟมากๆ  ตอนนี้ อะไรไม่รุ้เต็มหัวไปหมด