ทำไมเราต้องเป็นคนที่คิดมากด้วย

เราเป็นคนที่โคตรจะ sensitive ต่อคำพูดคนอื่น เราเป็นคนที่ชอบเก็บคำพูดเล็กๆน้อยๆของคนอื่นมาพูดถึงแม้เขาจะพูดเล่นไแต่เราก็ยังเก็บเอามาคิด มันทำไม่ได้จริงๆ เวลาโดนด่า เช่นเค้าด่าเราเล่นๆ เราก็เก็บเอามาคิด คิดเเล้วก็ทำเหมือนไม่รู้สึก แต่ในใจคือร้องไห้เเล้วนะ บางวันตอนนอนก็เก็บเรื่องนั้นมาคิด คิดเเล้วก็ร้องไห้ เราเป็นคนที่ไม่ชอบร้องไห้ให้ใครเห็น เราจะเก็บมาร้องคนเดียว เรารู้สึกแย่ เรารู้สึกแบบนั้นมาตั้งเเต่ปอสามเเล้ว [จนทุกวันนี้เราก็เป็น(อายุ15แล้ว)]เพราะว่าช่วงนั้นแม่เราไม่อยู่เเม่เราไปทำงานต่างจังหวัดเเล้วก็อยู่กับญาติ ญาติก็เป็นคนที่เวลาด่าหรือพูดก็จะเเรงๆ แต่เหมือนกับว่าเราไม่เคยโดนแบบนี้มาก่อนเราเยเก็บคำพูดเขาเอามาคิด เราชอบแอบร้องไห้เวลานอน ไม่ชอบให้ใครรู้ว่าเราร้องไห้เรารู้สึกแย่มากเวลาเรามีความรู้สึกแย่ๆเราก็ไม่พูดกับใครเพราะว่าเค้าก็จะไม่ค่อยรับหังที่เราพูดเค้าจะบอกว่าไม่เป็นไร ช่างเหอะ เราก็เลยคิดว่าเราไม่จะไม่พูดให้มครฟังเอามาคิดคนเดียวดีกว่าเพราะเราคิดว่า พูดไปก็เท่านั้น เขาไม่เป็นเราเขาไม่รู้สึกหรอก ว่าเราจะรู้สึกยังไง เราเคลียดนะเเต่ต่อหน้าเราทำเป็นยิ้มไม่รู้สึกอะไรทำตัวปัญญาอ่อนในหมู่คน เเต่เท้จริงเเล้วเค้าไม่รู้หรอกว่าเรารู้สึกยัง เรากลายเป็นคนคิดมาก พอคิดมากเค้าเราก็คิดอยากฆ่าตัวตายเเต่เราไม่กล้าเรากลัว เเต่เราก็พยายามคิดว่าเคยโดนหนักมามากเเล้วเรื่องเเค่นี้นิดเดียวเองเเต่มันก็อดร้องไห้ไม่ได้ เราเศร้าเราท้อกับการใช้ชีวิตอยู่ต่อมากแต่เราก็พยายามหาอะไรฮิลใจให้รู้สึกดีเช่นอ่านพับทิปคนที่เค้าอยากฆ่าตัวตายเเล้วผ่านจุดนั้นมาได้ แต่ความจริงเราก็ไม่กล้าเรากลัวเจ็บกลัวตายกลัวคนข้างหลังจะเสียใจกลัวบาป ถ้ามันทำให้รู้สึกดีเราคงทำไปนานเเล้ว แต่เราทำไม่ลงจริงๆ ที่เรามาถามวันนี้ก็คืออยากรู้วิธีแก้ปัญหาสำหรับเราคนที่เก็บคำพูดเล็กๆน้อยๆของคนอื่นมาคิด วิธีแก้ทำยังไงแก้ทำยังไงดีคะ ใครที่เข้ามาตอบก็ขอขอบคุณล่วงหน้าเลยนะคะ🙏🏻 (ถ้าคำไหนพิมพ์ผิดก็ขอโทษด้วยนะคะ🙏🏻)