เราเป็นลูกคนกลาง เเม่ มีลูก 3คน เรามีพ่อด้วย เราเป็น ลูกผญ คนเดียว เเม่ชอบบ่นมาก บ่นเเบบไม่รู้เลยว่าอะไรคืออะไร จนหลายครั้งเราคิดว่าเราผิดคนเดียว เพราะน้องกับพี่เเทบจะไม่ทำอะไรเท่าไหร่ อ่านเเล้วคุณอาจจะคิดว่าเราเห็นเเก่ตัว เราก็คิดเเบบนั้น จนคิดว่าคำด่าของเเม่เป็นสิ่งที่น่าสมเพสของเราคนเดียว จนเราคิดว่ามันเป็นเรื่องตลก เวลาร้องไห้ก็หัวเราะสมเพสตัวเอง ทั้งที่น้ำตายังไหล โทษตัวเองจนติดเป็นนิสัย เหมือนคนโรคจิตเลยใช่ไหมหล่ะ เราเคยคิดจะผูกคอตายด้วย พอเราทำเราก็คิดว่า ความเจ็บปวดนี้มันสนุกจัง มันทำให้เรามีความสุข เราหัวเราะทั้งน้ำตา (ไม่สนัมสนุนให้ทำนะ) เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง คุณเห็นอย่างไรบ้าง
คุณเคยคิดว่าถ้าเราหายไป เเม่ จะดีใจไหม
เราเป็นลูกคนกลาง เเม่ มีลูก 3คน เรามีพ่อด้วย เราเป็น ลูกผญ คนเดียว เเม่ชอบบ่นมาก บ่นเเบบไม่รู้เลยว่าอะไรคืออะไร จนหลายครั้งเราคิดว่าเราผิดคนเดียว เพราะน้องกับพี่เเทบจะไม่ทำอะไรเท่าไหร่ อ่านเเล้วคุณอาจจะคิดว่าเราเห็นเเก่ตัว เราก็คิดเเบบนั้น จนคิดว่าคำด่าของเเม่เป็นสิ่งที่น่าสมเพสของเราคนเดียว จนเราคิดว่ามันเป็นเรื่องตลก เวลาร้องไห้ก็หัวเราะสมเพสตัวเอง ทั้งที่น้ำตายังไหล โทษตัวเองจนติดเป็นนิสัย เหมือนคนโรคจิตเลยใช่ไหมหล่ะ เราเคยคิดจะผูกคอตายด้วย พอเราทำเราก็คิดว่า ความเจ็บปวดนี้มันสนุกจัง มันทำให้เรามีความสุข เราหัวเราะทั้งน้ำตา (ไม่สนัมสนุนให้ทำนะ) เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง คุณเห็นอย่างไรบ้าง