ผมเคยมีแมวที่ผูกพันธ์มากครับ อยู่ด้วยกันมาประมาณเก้าปีตั้งแต่ผมอายุสิบห้าปี ตอนนี้ผมจะอายุยี่สิบห้าแล้ว เขาเป็นแมวสีส้มขาว พี่สาวเอามาให้ผมเพราะเคยมีแมวอีกตัวโดนรถชนตาย พี่สาวเอาเขามาจากบ้านรับเลี้ยวแมวจรจัดที่ใครอยากเลี้ยงก็ไปรับได้เลย ตอนเจอเขาครั้งแรกเขาอายุประมาณ4เดือน พี่ขังไว้ในห้องน้ำเพราะกลัวเขาหนี ผมเปิดเข้าไป เขาก็วิ่งมาหาผมเลย ผมกอดเขาแล้วก็ตั้งชื่อให้เขา
มาถึงช่วงหนึ่งของชีวิตที่ผมต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียวกับแมว ช่วงนั้นเพิ่งเรียนจบ ม.6 ใหม่ๆ พี่สาวก็ย้ายไปอยู่ที่อื่น ผมไม่ได้เรียนต่อ ตอนนั้นผมก็ไม่มีเงิน ขอพี่สาวบ้างนิดหน่อย ผมพยายามหางานทำ แต่ก็นานพอตัวกว่าจะได้งาน ระหว่างนั้นผมก็ไม่ค่อยมีเงินซื้ออาหารแมว จำได้ว่าผมเคยซื้อปลากระป๋องมาแบ่งกินกับเขา ซื้อปลาทุกเข่งจากตลาด ให้เขากินสดๆ ส่วนผมก็เอาไปทอดกิน
ผมย้ายเข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ คิดว่าจะเข้ามาเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย ผมก็เอาแมวมาด้วย ผมกับแมวก็มีความสุข เขาก็ดูสดใส แข็งแรง ถึงแม้ว่าจะอยู่ในห้องคอนโดฯเล็กๆ ผมก็เหมือนเดิม เงินพอบ้าง ไม่พอบ้าง เดือนชนเดือน
มีวันหนึ่งเขาป่วย ไม่กินอาหาร ตัวผอมลง ผมสังเกตุได้เกือบสองอาทิตย์ ใจอยากจะพาไปหาหมอใจจะขาด แต่ก็ไม่มีเงิน ตอนนั้นมีเงินแค่ไม่กี่ร้อยบาท อีกสองอาทิตย์เงินจะออก ยืมใครก็หาไม่ได้ ผมตัดสินใจทำบัตรกดเงินสด แต่ก็ต้องรออนุมัติ ผมหวังว่าจะได้บัตรเร็วๆ เพราะมีบางที่ที่อนุมัติได้ในไม่กี่วัน แต่ก็ไม่ได้สักที ผ่านไปหลายวัน อาการเขาก็เหมือนเดิม ยังโชคดีหายืมเงินได้พันกว่าบาท ผมพาเขาไปหาหมอในสภาพที่เขาดูอิดโรย หมอฉีดยา ให้น้ำเกลือ หมอบอกว่าน่าจะเป็นลูคิเมีย ตอนนั้นผมกลัวเสียเขาไปมาก ได้แต่จับที่ตัวเขา หมอนัดว่าอีกสองสามวันให้มาดูอาการ แต่ผมก็ยังมีเงินไม่พอเลยรอไปก่อน หมอให้ยามาป้อน ผมก็มาป้อนเขาทุกวันในช่วงกลางคืน ผมเสียใจที่เห็นเขาในสภาพที่แย่และกำลังจะจากผมไป
ในอีกหนึ่งอาทิตย์ต่อมาผมเห็นเขานอนนิ่ง ตาเหลือก ถ้าจำไม่ผิด ผมอุ้มเขาใส่ตะกร้าเตรียมไปหาหมอ ระหว่างนั้นโชคดีที่หายืมเงินได้เกือบสองพันบาท ผมนั่งวินมอไซค์ไปคลินิกเดิมที่เคยพาเขาไปแต่หมอไม่อยู่ เลยพาไปอีกที่หนึ่ง พอไปถึงหมอก็ให้น้ำเกลือ ฉีดยา ตอนนั้นเหมือนว่าเขาตื่นแล้วก็ยังมีสติดี ผมจบตัวเขาไว้ตลอดเวลาที่หมอรักษาเขา เขาไม่ดิ้น ไม่ร้องเลย
หมอบอกว่าต้องให้เขาอยู่ที่คลินิกหนึ่งคืน หลังจากนั้นผมก็วางเงินมัดจำน่าจะเกือบๆสองพันบาทเป็นค่ายา ค่ารักษา ถ้าหักลบเหลือเท่าไหร่ก็จะได้คืน นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้เจอกับเขา
วันรุ่งขึ้นหมอโทรมาบอกว่าเขาเสียชีวิตแล้ว ผมงงไปหมด ผมทำอะไรไม่ถูกเลย ผมพยายามตั้งสติหาที่ที่รับจัดการศพสัตว์เลี้ยง เพราะอยู่คอนโดฯไม่มีที่ฝังศพ ผมโทรไปเขาบอกว่าค่าดำเนินการ1500บาท ผมก็กังวลว่าจะหาเงินมาจากไหน แต่ผมก็ต้องไปคุยที่คลินิกก่อนว่าจะฝากแมวไว้ก่อน แล้วจะให้คนมารับไปฝัง ตอนไปถึงคลินิกหมอคืนเงินมัดจำที่เหลือจากค่ารักษา 1500 บาท ผมขอหมอดูแมวของผม แต่หมอบอกว่าหมอห่อร่างไว้ ผมก็เศร้าใจแต่ก็เข้าใจอาจจะเกี่ยวกับเรื่องเชื้อโรคอาจจะไปติดสัตว์ตัวอื่น
ผมลางานครึ่งวันเพื่อจะไปส่งแมวที่รักผมเป็นครั้งสุดท้าย พี่ผู้หญิงร่างท้วมเป็นคนมารับเขาไปขึ้นรถแวนสีเทา ผมมองกล่องรูปโถส้วมที่หมอใช้บรรจุร่างเขาแล้วพูดกับเขาเป็นครั้งสุดท้ายว่า 'บ๊ายบายนะ" ผมมองรถคันนั้นขับจากไป ในมือผมถือตะกร้าอันว่างเปล่าที่ครั้งหนึ่งเคยมีชีวิตของผมอยู่ ผมยังจำวันแรกที่เจอกันได้และวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ได้เจอกัน เขาคือเพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุข ในวันที่ไม่มีอะไรจะกินมีเพียงเขาคนเดียวที่อยู่เคียงข้าง ผมอยากขอโทษที่ผมดูแลเขาไม่ดีพอ ไม่มีเงินที่จะพาเขาไปรักษาให้ทัน ถ้าไปทันเขาก็คงไม่ตาย
ในอีกมุมผมก็คิดว่าอาจจะถึงเวลาของเขาจริงๆ เพราะในตอนแรกผมไม่มีทางหาเงินได้เลย เงินมัดจำที่เหลือจากคลินิกก็เหลือพอดีจ่ายค่าทำศพ แล้วยิ่งตลกร้ายกว่านั้นก็คือบัตรกดเงินสดดันมาอนุมัติผ่านในอีกสามวันที่เขาจากไป พระเจ้าแมวคงเรียกเขาไปจริงๆ
ใครมีเรื่องราวผูกพันธ์กับสัตว์เลี้ยงของตัวเอง มาแชร์กันครับ
ขอบคุณครับ
ผมกับแมว ใครมีเรื่องราวผูกพันธ์กับสัตว์เลี้ยงมาแชร์กันครับ
มาถึงช่วงหนึ่งของชีวิตที่ผมต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียวกับแมว ช่วงนั้นเพิ่งเรียนจบ ม.6 ใหม่ๆ พี่สาวก็ย้ายไปอยู่ที่อื่น ผมไม่ได้เรียนต่อ ตอนนั้นผมก็ไม่มีเงิน ขอพี่สาวบ้างนิดหน่อย ผมพยายามหางานทำ แต่ก็นานพอตัวกว่าจะได้งาน ระหว่างนั้นผมก็ไม่ค่อยมีเงินซื้ออาหารแมว จำได้ว่าผมเคยซื้อปลากระป๋องมาแบ่งกินกับเขา ซื้อปลาทุกเข่งจากตลาด ให้เขากินสดๆ ส่วนผมก็เอาไปทอดกิน
ผมย้ายเข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ คิดว่าจะเข้ามาเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย ผมก็เอาแมวมาด้วย ผมกับแมวก็มีความสุข เขาก็ดูสดใส แข็งแรง ถึงแม้ว่าจะอยู่ในห้องคอนโดฯเล็กๆ ผมก็เหมือนเดิม เงินพอบ้าง ไม่พอบ้าง เดือนชนเดือน
มีวันหนึ่งเขาป่วย ไม่กินอาหาร ตัวผอมลง ผมสังเกตุได้เกือบสองอาทิตย์ ใจอยากจะพาไปหาหมอใจจะขาด แต่ก็ไม่มีเงิน ตอนนั้นมีเงินแค่ไม่กี่ร้อยบาท อีกสองอาทิตย์เงินจะออก ยืมใครก็หาไม่ได้ ผมตัดสินใจทำบัตรกดเงินสด แต่ก็ต้องรออนุมัติ ผมหวังว่าจะได้บัตรเร็วๆ เพราะมีบางที่ที่อนุมัติได้ในไม่กี่วัน แต่ก็ไม่ได้สักที ผ่านไปหลายวัน อาการเขาก็เหมือนเดิม ยังโชคดีหายืมเงินได้พันกว่าบาท ผมพาเขาไปหาหมอในสภาพที่เขาดูอิดโรย หมอฉีดยา ให้น้ำเกลือ หมอบอกว่าน่าจะเป็นลูคิเมีย ตอนนั้นผมกลัวเสียเขาไปมาก ได้แต่จับที่ตัวเขา หมอนัดว่าอีกสองสามวันให้มาดูอาการ แต่ผมก็ยังมีเงินไม่พอเลยรอไปก่อน หมอให้ยามาป้อน ผมก็มาป้อนเขาทุกวันในช่วงกลางคืน ผมเสียใจที่เห็นเขาในสภาพที่แย่และกำลังจะจากผมไป
ในอีกหนึ่งอาทิตย์ต่อมาผมเห็นเขานอนนิ่ง ตาเหลือก ถ้าจำไม่ผิด ผมอุ้มเขาใส่ตะกร้าเตรียมไปหาหมอ ระหว่างนั้นโชคดีที่หายืมเงินได้เกือบสองพันบาท ผมนั่งวินมอไซค์ไปคลินิกเดิมที่เคยพาเขาไปแต่หมอไม่อยู่ เลยพาไปอีกที่หนึ่ง พอไปถึงหมอก็ให้น้ำเกลือ ฉีดยา ตอนนั้นเหมือนว่าเขาตื่นแล้วก็ยังมีสติดี ผมจบตัวเขาไว้ตลอดเวลาที่หมอรักษาเขา เขาไม่ดิ้น ไม่ร้องเลย
หมอบอกว่าต้องให้เขาอยู่ที่คลินิกหนึ่งคืน หลังจากนั้นผมก็วางเงินมัดจำน่าจะเกือบๆสองพันบาทเป็นค่ายา ค่ารักษา ถ้าหักลบเหลือเท่าไหร่ก็จะได้คืน นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้เจอกับเขา
วันรุ่งขึ้นหมอโทรมาบอกว่าเขาเสียชีวิตแล้ว ผมงงไปหมด ผมทำอะไรไม่ถูกเลย ผมพยายามตั้งสติหาที่ที่รับจัดการศพสัตว์เลี้ยง เพราะอยู่คอนโดฯไม่มีที่ฝังศพ ผมโทรไปเขาบอกว่าค่าดำเนินการ1500บาท ผมก็กังวลว่าจะหาเงินมาจากไหน แต่ผมก็ต้องไปคุยที่คลินิกก่อนว่าจะฝากแมวไว้ก่อน แล้วจะให้คนมารับไปฝัง ตอนไปถึงคลินิกหมอคืนเงินมัดจำที่เหลือจากค่ารักษา 1500 บาท ผมขอหมอดูแมวของผม แต่หมอบอกว่าหมอห่อร่างไว้ ผมก็เศร้าใจแต่ก็เข้าใจอาจจะเกี่ยวกับเรื่องเชื้อโรคอาจจะไปติดสัตว์ตัวอื่น
ผมลางานครึ่งวันเพื่อจะไปส่งแมวที่รักผมเป็นครั้งสุดท้าย พี่ผู้หญิงร่างท้วมเป็นคนมารับเขาไปขึ้นรถแวนสีเทา ผมมองกล่องรูปโถส้วมที่หมอใช้บรรจุร่างเขาแล้วพูดกับเขาเป็นครั้งสุดท้ายว่า 'บ๊ายบายนะ" ผมมองรถคันนั้นขับจากไป ในมือผมถือตะกร้าอันว่างเปล่าที่ครั้งหนึ่งเคยมีชีวิตของผมอยู่ ผมยังจำวันแรกที่เจอกันได้และวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ได้เจอกัน เขาคือเพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุข ในวันที่ไม่มีอะไรจะกินมีเพียงเขาคนเดียวที่อยู่เคียงข้าง ผมอยากขอโทษที่ผมดูแลเขาไม่ดีพอ ไม่มีเงินที่จะพาเขาไปรักษาให้ทัน ถ้าไปทันเขาก็คงไม่ตาย
ในอีกมุมผมก็คิดว่าอาจจะถึงเวลาของเขาจริงๆ เพราะในตอนแรกผมไม่มีทางหาเงินได้เลย เงินมัดจำที่เหลือจากคลินิกก็เหลือพอดีจ่ายค่าทำศพ แล้วยิ่งตลกร้ายกว่านั้นก็คือบัตรกดเงินสดดันมาอนุมัติผ่านในอีกสามวันที่เขาจากไป พระเจ้าแมวคงเรียกเขาไปจริงๆ
ใครมีเรื่องราวผูกพันธ์กับสัตว์เลี้ยงของตัวเอง มาแชร์กันครับ
ขอบคุณครับ