เครียดมากกับบุคคลที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อ

สวัสดีคับ ผมมีปัญหาเกี่ยวกับคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อครับ คือตัวผมเป็นลูกคนเดียวแล้วพ่อกับแม่ผมเลิกกัน(พ่อไปมีครอบครัวใหม่) ทำให้ผมต้องอยู่กับอาและย่าตั้งแต่เด็กๆ(4-5เดือน) ซึ่งมันทำให้ผมไม่ค่อยสนิทกับพ่อและแม่มากเท่าไหร่แต่พวกเขาก็ติดต่อกับผม(แต่ไม่บ่อย ส่วนมากเขาจะเลี้ยงดูครอบครัวใหม่ไม่ค่อยสนใจผม) จนพอมาถึงเมื่อ 1-2 ปี ที่ผ่านมา ผมได้เข้าเรียนมหาลัย พ่อผมก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่กับผมที่บ้าน(พ่อผมเขาอยู่ต่างจังหวัด แต่ตัวผมอยู่กับย่าที่กรุงเทพ) พ่อผมเหมือนเขาเป็นบุคคลล้มละลายเลยครับไม่มีอะไรติดตัวมาเลย เงินยังต้องมาขอย่าผม(ย่าอายุ70กว่าๆ ทำงานเป็นช่างตัดผ้า)  ผมก็คอยช่วยเหลือเขาในทุกๆเรื่อง เขามาอยู่ได้สักพักเขาก็เริ่มหางานไปเป็นกรรมกรบ้างแต่ก็ทำไม่ไหวลาออก ไปเป็นคนขับรถเขาบอกสบายเขาชอบขับรถแต่เขาก็ลาออกด้วยเหตุอะไรเขาก็ไม่ยอมบอก แต่ผมกับย่าก็ไม่เคยว่าด่าเขาเลย อาผมรับภาระคนเดียว ทั้งส่งผมเรียน+ค่ากินอยู่ ส่งค่าเช่าบ้าน โดยที่พ่อผมไม่ต้องออกอะไรเลยสักนิด เหมือนแบบมาอาศัยอยู่แต่แบบไม่คิดจะช่วยอะไรเลยครับ จนเขามีงานทำใหม่แต่เขาก็ลาออกอีก ตอนที่โควิดกำลังระบาดเขาให้เหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นเลยครับ ผมสงสารอาผมมากเขารับภาระอยู่คนเดียวเพราะไม่มีใครช่วยแบ่งเบาภาระเขา ผมเลยทำงานPartTime ช่วยที่เขาแบ่งเบาภาระ ทั้งเรียนไปด้วย+ทำงานไปด้วย ผมรู้สึกเหนื่อยมากครับแต่ผมว่าอาผมเหนื่อยกว่าเยอะเลยต้องสู้!! แต่พ่อผมเขากลับนั่งๆนอนๆ ไม่สนใจอะไร ไม่ออกไปหางานทำเลย จนย่าผมแบบเอือมมากแต่พูดอะไรไม่ได้ย่าบอกว่ายังไงเขาก็เป็นลูกพูดไปก็เท่านั้น (เวลาย่าพูดพ่อจะชอบด่าย่ากลับครับ ชอบบอกว่าจะออกไปอยู่ข้างนอกที่อื่น ย่าผมเขาก็เป็นห่วงยังไม่มีงานทำเขาเลยยอมทน) ผมพยายามซัพพอร์ตพ่อ ในแบบที่ผมทำได้ ช่วยเขาหางานต่างๆ แม้ว่าพ่อจะทำกับผมแสบมากครับ ทั้งเอาของที่ผมซื้อชิ้นแรกไปจำนำ(กล้องถ่ายรูป) แล้วก็ไม่มีเงินถ่ายคืนจนของหลุดจำนำ ,ทั้งขโมยเงินเก็บผมที่หยอดกระปุกไว้ , ทั้งด่าผม (ลูกเห้... ลูกกะห.. กูไม่น่าเอามาเลี้ยงเลย ลูกที่ไม่อยากให้เกิดมา เด็กเห้... ขอให้ตายๆ ขอให้ชีวิตไม่เจริญ) เขาทั้งด่าทั้งแช่งผมบ่อยมากครับเวลาที่เขาไม่ได้ดั่งใจทั้งๆที่ผมก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลยผมอยู่ของผมดีดี แต่ผมไม่เคยโต้ตอบเขา ผมเลือกที่จะเงียบครับ แต่ผมเสียใจมาก ตั้งแต่มีเขาเข้ามาอยู่ด้วย ชีวิตผมอึดอัดมาก ต้องคอยมาเครียด มากังวลว่าวันนี้เขาจะอารมณ์เสียแล้วมาด่าผมอีกไหม ผมบอกให้ย่าให้ไล่เขาให้ออกไปอยู่ข้างนอกสักที ย่าก็ไม่กล้าพูดครับ ย่าได้แต่บอกปล่อยไปๆเขาเป็นพ่อเรานะ! มันทำให้ผมทำอะไรไม่ได้ ผมต้องมาทนเครียดกับเขาทั้งๆที่เมื่อก่อนผมมีความสุขมากในตอนที่ไม่มีเขา ผมไม่รู้จะหาวิธียังไงให้ความรู้สึก เครียด+กลัว หายไปเลยครับทั้งอายคนข้างๆบ้าน(พ่อผมเสียงดังมาก) ผมพยายามรีแลคซ์ ไปหาเพื่อนๆ ไปเตะฟุตบอลกับเพื่อนมันทำให้ผมหายคิดไป 2-3 ชม. แต่พอกลับบ้านผมก็ต้องกลับมาเครียดเหมือนเดิม มันจึงทำให้ผมรู้สึกว่าบ้านผมไม่ใช่บ้านเลยครับ มันรู้สึกไม่ปลอดภัย ไม่อยากกลับบ้าน ไม่สบายใจ แต่ผมเป็นห่วงย่าเลยต้องกลับครับ    ผมควรทำยังไงดีครับ วิธีรับมือกับคนแบบนี้ จะไม่ให้เครียดก็คงไม่ได้แต่อยากได้ให้มันเครียดน้อยลงครับ(ผมพยายามปล่อยวางแล้วแต่ทำไม่ได้ ผมเป็นคนคิดมาก ชอบเก็บคำพูดมาคิดๆแล้วก็น้ำตาไหลเองครับ) จนผมจะเป็นโรคซึมเศร้าแล้วครับ 😌😢