มองย้อนกลับไปเมื่อ3ปีที่แล้ว..
เรามีเพื่อนคนนึงพี่มันอายุใกล้ๆกับเรา ห่างกันแค่ปีเดียวผู้ชายนะ ตัวเตี้ยกว่าเรา ดำ ฟันเหยิน จมูกเหมือนเพื่อนเราเลย55(ก็เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกันนี่หว่า)แต่น่ารักนะนึกภาพออกมั้ย.. เราไม่เรียกพี่ เราคุยกันแบบเค้าแก ตอนนั้นเราม.2เอง แต่เราสูงมาก เราสนิทกับเพื่อนเรามาก(เราอยู่/1 เพื่อนเรา/6) พี่มันโทรหาเราทุกวันคลอหาเราทุกคืน ไม่อยู่ติดบ้านมันเลยมันอยู่บ้านเพื่อนเราตลอดทั้งๆบ้านมันก็อยู่แค่ข้างหลัง20ก้าว จริงๆตอนนั้นเราไม่ได้ชอบมัน แต่พอนานไปความคิดเด็กๆคนนึงก็แบบมันน่ารักสำหรับเรา มันทักหาเราตลอดทั้งๆที่เราไม่เคยสนใจมันเลย เราก็ชอบมันแหละ แต่อยู่ดีๆมันก็หายไป คือเราไม่รู้จะทำไงอะ เราเลยไม่ถามไม่ทัก จนไม่กี่เดิอนผ่านไป มันกลับมาเว้ย เพื่อนเราบอกว่าพี่มันกลับมา ใจเราแบบตื่นเต้นมากตอนนั้น อยู่ดีๆมันก็เดินเข้าห้องมา มันจัดฟันแล้ว สีชมพูด้วย ปิ๊งเลยตอนนั้น มันยังชอบเราเหมือนเดิม เราก็ชอบมัน เราอยู่ด้วยกันตลอดติดกันมากเพราะยังเด็กละมั้ง แต่มันไม่เคยขอเราคบหรอกนะ แต่เราก็อยู่ด้วยกันตลอดจนโทรศัพท์ไม่ต้องมีเลย เราเคยไปเที่ยวเขื่อนดินด้วยกัน(พระจันทร์เต็มดวงสวยมาก)ไปกับญาติพี่น้องของเพื่อนเรารวมมันด้วยพ่อแม่มันอีกเราสนิทกับป้าๆของเพื่อนเราเพราะเขาขายก๋วยเตี๋ยวที่รรเรา (อร่อยที่สุดในรรนะบอกเลย) ตอนนั้นมันมีความสุขจริงๆนะ มันเทคแคร์เราทุกเรื่อง อยู่กับเรามันไม่มีใคร เวลามันดีดกีต้าร์มันน่ารักมากยิ่งโตมันยิ่งหล่อยิ่งขาว แต่ใครจะไปรู้ว่าอยู่ด้วยกัน วันนึงมันต้องย้ายบ้านไปอยู่อุบล เราไม่เสียใจนะ เพราะเราสัญญากันว่าเราจะติดต่อกันตลอด มันจะไม่มีคนอื่น เรียนจบมันจะกลับมาหาเรา เราขึ้นม.3 มันก็ขึ้นม.4 แต่มันไม่ได้เป็นแบบที่คิดเลย พอสัก3-4เดือนมันเงียบหายไป ด้วยความที่เป็นเราอะเนอะ เราไม่ง้อใคร เราเลยไม่ทักมันอีกเลย มันก็ไม่ทักเราอีกเลยเหมือนกัน อยู่ไกลกันก็สมควรแล้ว ไม่นานมันก็ขึ้นสถานะคบกับคนที่นู้น เราไม่เสียใจหรอก เราแค่รู้สึกเจ็บมั้ง เสียความรู้สึกอะ พอเราจะขึ้นม.4 มันกลับมา (มันเรียนไม่จบเกเรสะก่อน)มันกลับมาเรียนที่นี่ เราเจอกันตั้งแต่วันแรกที่มันกลับมา มันนั่งดีดกีต้าร์คลอคุยกับแฟนมันที่อยู่นู้น เราไม่ได้ทักมันนะ มันคุยกับเราก่อนเอง เราก็อือๆออๆกับมัน ตอนนั้นมันหล่อแล้ว กลับมานี่เป็นคนฮ๊อตของที่นี่เลย แต่เรียนซ้ำปวส ปีหนึ่งใหม่ มันขาว สูงกว่าเราแล้ว ผมมันยังตรงกว่าผมเราอีกอะ ขาวมาก ไม่รู้ว่าอยู่นู้นกินอะไร ด้วยความที่หล่ออะเนอะ ธรรมชาติผู้ชายมันก็ต้องมีบ้าง มันมีแฟนที่นี่2-3คนแล้วมั้ง แต่ที่เล่ามา แฟนคนต่อไปของมันคือเพื่อนเราเอง แต่เป็นเพื่อนไม่สนิท แฟนมันสนิทกับเพื่อนเราอีกทีอะ (เพื่อนสนิทเรา/6เรียนปวส ส่วนเราเรียน กพ)จนปัจจุบันนี้มันคบกันอยู่ จะครบปีแล้วมั้ง จริงๆเนอะ อยู่ใกล้กันทำอะไรมันก็รู้ก็เห็น เป็นเพราะความใกล้แหละมันถึงคบใครนาน เราก็ยินดีนะถึงเพื่อนเราจะคอยบอกเสมอว่าไม่เป็นไรนะยังมีกู เราไม่เสียใจให้มันหรอก แต่เราแค่รู้สึกว่าถ้าตอนนี้ที่ตรงนั้นมันเป็นเราคงดีเนอะ พ่อแม่มันรู้นะเรื่องมันกับเพื่อนเรา จนเพื่อนเรามานอนบ้านมันแล้ว เรารู้สึกอยากพูดกับใครสักคนจัง แต่เราไม่รู้จะพูดกับใคร เรารู้สึก แต่เราไม่รู้ว่าเราควรรู้สึกอะไร ดูมันรักกันมากมากสะจนเราอยากร้องไห้ออกมาตรงนั้นเลย มันมองเราด้วยแววตาที่มันเคยมองเรา มันพูดทุกคำที่มันเคยพูดกับเรา แต่มันไม่ได้สนใจในสิ่งที่มันพูดออกมาเลย ก่อนหน้าของวันนี้ เราพึ่งบล็อกมันไป เราไม่อยากเห็นไม่อยากเจอมันอีกแม้แต่ตัวอักษรเราก็ไม่อยากรู้ มันคอยทักเรา บางวันฝันร้าย บางวันทักมาถามถึงน้องมันที่เป็นเพื่อนเรา เราไม่ได้ชอบมัน เพราะเราก็มีแฟน ที่ผ่านมาที่มันหายไป แต่เราไม่คิดว่ามันจะกลับมาในวันที่เราไม่มีใคร ไม่อยากพูดหรอกว่าชอบ แต่เราทำได้แค่ชอบจริงๆ เราทำได้แค่นี้ ถ้าหากว่าย้อนเวลากลับไปได้เราไม่ควรรู้จักกันหรอก เราน่าจะมารู้จักกันตอนที่โตกว่านี้ ตอนนี้เราอยู่ม.5 ละนะ ت︎
เราไม่มีคำถาม
เรามีเพื่อนคนนึงพี่มันอายุใกล้ๆกับเรา ห่างกันแค่ปีเดียวผู้ชายนะ ตัวเตี้ยกว่าเรา ดำ ฟันเหยิน จมูกเหมือนเพื่อนเราเลย55(ก็เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกันนี่หว่า)แต่น่ารักนะนึกภาพออกมั้ย.. เราไม่เรียกพี่ เราคุยกันแบบเค้าแก ตอนนั้นเราม.2เอง แต่เราสูงมาก เราสนิทกับเพื่อนเรามาก(เราอยู่/1 เพื่อนเรา/6) พี่มันโทรหาเราทุกวันคลอหาเราทุกคืน ไม่อยู่ติดบ้านมันเลยมันอยู่บ้านเพื่อนเราตลอดทั้งๆบ้านมันก็อยู่แค่ข้างหลัง20ก้าว จริงๆตอนนั้นเราไม่ได้ชอบมัน แต่พอนานไปความคิดเด็กๆคนนึงก็แบบมันน่ารักสำหรับเรา มันทักหาเราตลอดทั้งๆที่เราไม่เคยสนใจมันเลย เราก็ชอบมันแหละ แต่อยู่ดีๆมันก็หายไป คือเราไม่รู้จะทำไงอะ เราเลยไม่ถามไม่ทัก จนไม่กี่เดิอนผ่านไป มันกลับมาเว้ย เพื่อนเราบอกว่าพี่มันกลับมา ใจเราแบบตื่นเต้นมากตอนนั้น อยู่ดีๆมันก็เดินเข้าห้องมา มันจัดฟันแล้ว สีชมพูด้วย ปิ๊งเลยตอนนั้น มันยังชอบเราเหมือนเดิม เราก็ชอบมัน เราอยู่ด้วยกันตลอดติดกันมากเพราะยังเด็กละมั้ง แต่มันไม่เคยขอเราคบหรอกนะ แต่เราก็อยู่ด้วยกันตลอดจนโทรศัพท์ไม่ต้องมีเลย เราเคยไปเที่ยวเขื่อนดินด้วยกัน(พระจันทร์เต็มดวงสวยมาก)ไปกับญาติพี่น้องของเพื่อนเรารวมมันด้วยพ่อแม่มันอีกเราสนิทกับป้าๆของเพื่อนเราเพราะเขาขายก๋วยเตี๋ยวที่รรเรา (อร่อยที่สุดในรรนะบอกเลย) ตอนนั้นมันมีความสุขจริงๆนะ มันเทคแคร์เราทุกเรื่อง อยู่กับเรามันไม่มีใคร เวลามันดีดกีต้าร์มันน่ารักมากยิ่งโตมันยิ่งหล่อยิ่งขาว แต่ใครจะไปรู้ว่าอยู่ด้วยกัน วันนึงมันต้องย้ายบ้านไปอยู่อุบล เราไม่เสียใจนะ เพราะเราสัญญากันว่าเราจะติดต่อกันตลอด มันจะไม่มีคนอื่น เรียนจบมันจะกลับมาหาเรา เราขึ้นม.3 มันก็ขึ้นม.4 แต่มันไม่ได้เป็นแบบที่คิดเลย พอสัก3-4เดือนมันเงียบหายไป ด้วยความที่เป็นเราอะเนอะ เราไม่ง้อใคร เราเลยไม่ทักมันอีกเลย มันก็ไม่ทักเราอีกเลยเหมือนกัน อยู่ไกลกันก็สมควรแล้ว ไม่นานมันก็ขึ้นสถานะคบกับคนที่นู้น เราไม่เสียใจหรอก เราแค่รู้สึกเจ็บมั้ง เสียความรู้สึกอะ พอเราจะขึ้นม.4 มันกลับมา (มันเรียนไม่จบเกเรสะก่อน)มันกลับมาเรียนที่นี่ เราเจอกันตั้งแต่วันแรกที่มันกลับมา มันนั่งดีดกีต้าร์คลอคุยกับแฟนมันที่อยู่นู้น เราไม่ได้ทักมันนะ มันคุยกับเราก่อนเอง เราก็อือๆออๆกับมัน ตอนนั้นมันหล่อแล้ว กลับมานี่เป็นคนฮ๊อตของที่นี่เลย แต่เรียนซ้ำปวส ปีหนึ่งใหม่ มันขาว สูงกว่าเราแล้ว ผมมันยังตรงกว่าผมเราอีกอะ ขาวมาก ไม่รู้ว่าอยู่นู้นกินอะไร ด้วยความที่หล่ออะเนอะ ธรรมชาติผู้ชายมันก็ต้องมีบ้าง มันมีแฟนที่นี่2-3คนแล้วมั้ง แต่ที่เล่ามา แฟนคนต่อไปของมันคือเพื่อนเราเอง แต่เป็นเพื่อนไม่สนิท แฟนมันสนิทกับเพื่อนเราอีกทีอะ (เพื่อนสนิทเรา/6เรียนปวส ส่วนเราเรียน กพ)จนปัจจุบันนี้มันคบกันอยู่ จะครบปีแล้วมั้ง จริงๆเนอะ อยู่ใกล้กันทำอะไรมันก็รู้ก็เห็น เป็นเพราะความใกล้แหละมันถึงคบใครนาน เราก็ยินดีนะถึงเพื่อนเราจะคอยบอกเสมอว่าไม่เป็นไรนะยังมีกู เราไม่เสียใจให้มันหรอก แต่เราแค่รู้สึกว่าถ้าตอนนี้ที่ตรงนั้นมันเป็นเราคงดีเนอะ พ่อแม่มันรู้นะเรื่องมันกับเพื่อนเรา จนเพื่อนเรามานอนบ้านมันแล้ว เรารู้สึกอยากพูดกับใครสักคนจัง แต่เราไม่รู้จะพูดกับใคร เรารู้สึก แต่เราไม่รู้ว่าเราควรรู้สึกอะไร ดูมันรักกันมากมากสะจนเราอยากร้องไห้ออกมาตรงนั้นเลย มันมองเราด้วยแววตาที่มันเคยมองเรา มันพูดทุกคำที่มันเคยพูดกับเรา แต่มันไม่ได้สนใจในสิ่งที่มันพูดออกมาเลย ก่อนหน้าของวันนี้ เราพึ่งบล็อกมันไป เราไม่อยากเห็นไม่อยากเจอมันอีกแม้แต่ตัวอักษรเราก็ไม่อยากรู้ มันคอยทักเรา บางวันฝันร้าย บางวันทักมาถามถึงน้องมันที่เป็นเพื่อนเรา เราไม่ได้ชอบมัน เพราะเราก็มีแฟน ที่ผ่านมาที่มันหายไป แต่เราไม่คิดว่ามันจะกลับมาในวันที่เราไม่มีใคร ไม่อยากพูดหรอกว่าชอบ แต่เราทำได้แค่ชอบจริงๆ เราทำได้แค่นี้ ถ้าหากว่าย้อนเวลากลับไปได้เราไม่ควรรู้จักกันหรอก เราน่าจะมารู้จักกันตอนที่โตกว่านี้ ตอนนี้เราอยู่ม.5 ละนะ ت︎