สวัสดีค่ะ วันนี้อยากมาระบายให้ชาวพันทิปอ่านเกี่ยวกับครอบครัวตัวเองที่อยู่ไปแล้วไม่มีความสุข
เริ่มจากพ่อแม่เราหย่าร้างกันตั้งแต่เรา1ขวบ(เนื่องจากแม่มีชู้และปัจจุบันอยู่กินกับชู้อยู่) เราได้อยู่กับฝั่งพ่อ พี่อีก2คนได้อยู่กับแม่แต่แม่ไม่ยอม ทุบตีเราไม่ให้เราไป บังคับให้เราเลือกแม่ ตีเราที่เรียกแฟนใหม่พ่อว่าแม่ จนบางทีพ่อก็ลักพาตัวเราไปอยู่ด้วย แล้วแม่ก็อาศัยตอนเราไปโรงเรียนแอบมารับกลับไป แน่นอนว่าโดนตี ที่ไปอยู่กับพ่อตอนนั้นอยู่ป.1 ตั้งแต่เล็กจนโตชีวิตเราก็มีค่าแค่เป็นที่ระบายให้แม่ทุบตีตอนแม่เครียด (บางทีก็คิดว่าแม่ควรไปบำบัด) พอมารับกลับก็ให้ไปอยู่กับยาย แต่ก็เศร้าเพราะยายรักพี่มากกว่า ถึงขนาดแบ่งแยกห้องน้ำเรากับพี่ (ห้องน้ำพี่มีน้ำอุ่น) ถ้าเราแอบเข้าห้องน้ำพี่ก็จะโดนพี่ต่อยเวลาไปเที่ยวตลาดก็จะโกหกว่าพี่เราหนีไปจะไปตามกลับมาแต่จริงๆให้พี่แอบอยู่ข้างๆแล้วก็ไปกัน 2 คน เจ็บดีเพิ่งมารู้ตอนโต โดนพี่แกล้งใช้งานตลอด พี่เราค่อนข้างบ้าอำนาจเปิดประตูบ้านเองไม่ได้ต้องกดออดให้เราเปิด เราเถียง=โดนต่อย เราไม่ไปหยิบน้ำให้=โดนต่อย คือโดนตบหัวจนเหมือนจะเป็นบ้าเลย สวรรค์เข้าข้าง พอพี่อยู่ป.5 ก็ได้ไปอยู่กับแม่ที่กรุงเทพ เราจะโดนเปรียบเทียบกับพี่ตลอดเลย(เราเหมือนพ่อ พี่เหมือนแม่ แม่สวยขาว พ่อไม่หล่อดำ) พอปิดเทอมก็จะขึ้นมากรุงเทพมาอยู่กับแม่ แม่มีชู้2คน (คนนึงคือคนที่ทำให้หย่าร้างกัน อีกคนนึงเอาไว้ดูดทรัพย์) เราต้องทำความรู้จักกับ2คนนี้ และห้ามพูดชื่อของชู้อีกคนผิด แต่ละคืนก็จะนอนสลับบ้านกันไป แต่เราเข้าได้ดีกับทุกคน จากนั้นก็มาเรียนป.6ที่กรุงเทพ มีความสุขดีเฉพาะกับเพื่อนแต่เราไม่รู้ว่าเลยว่าเราเริ่มไม่ยิ้มไม่สนุกกับคนที่บ้านตั้งแต่ตอนไหน สาเหตุก็เพราะเราไม่มีความสุขที่จะอยู่กับแม่ เพราะเราโดนตีตลอด โดนเปรียบเทียบ ไม่ได้รับความรัก เราไม่สวย ผิวดำ โดนหาว่าสกปรก ทั้งๆที่อาบน้ำ มีครั้งนึงจำขึ้นใจที่แม่จะชวนให้พี่เราไปนั่งเฝ้าร้านเป็นเพื่อนเพราะกลัวผี พี่ไม่ไปแต่เราอาสาจะไปเองแต่เค้าทำสานตามองเราแล้วเงียบ มันเลยเริ่มทำให้ความสัมพันธ์ห่าง เราเริ่มหลบหน้าเค้าทุกครั้งที่เค้ากลับมา เราสนิทกับลูกน้องที่ร้านมากกว่าแม่ตัวเอง สนิทกับพ่อเลี้ยงมากๆเพราะคุยสนุกตลก พี่เราก็สนิทเหมือนกัน พอเริ่มโตเราโดนด่าโดนตีเพราะไปเกาะแกะกับพ่อเลี้ยงตัวเองมากเกินไปแต่ตอนนั้นก็ยังป.6อยู่ ก็คนมันไม่ได้คิดอะไรอะจำความได้ก็อยู่ด้วยกันแล้ว ก็อยู่ๆไปถามว่าโมเม้นที่ดีมีไหมก็มีแต่มีน้อยค่ะ ป.6เทอมแรกเกือบไม่ได้สอบเพราะแม่ไม่จ่ายค่าเทอมโทรหาใครก็ไม่มีใครรับ เพราะก่อนหน้านี้ก็มีทวงบอกแม่แล้วเค้าก็ฟังแต่ไม่พูดอะไร อาจารย์โทรไปแจ้งแล้วเค้าก็บอกวันจริงจะมาจ่าย สุดท้ายโทรหาพ่อแท้ตัวเอง เค้าก็มาจ่ายให้เลยได้สอบ ชีวิตตั้งใจไว้ว่าจะเข้าโรงเรียนรัฐบาลจะได้ค่าเทอมถูกๆ เพราะความรู้สึกเวลาครูทวง ไม่ให้เข้าสอบมันทรมานมาก จริงๆรายรับแม่เราเยอะมากแต่เค้าบริหารไม่เป็นไม่มีบ้านเป็นของตัวเองเช่าทุกอย่าง ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย ไม่ยอมจ่ายค่าเทอมอ้างว่าเอาไว้หมุน ไม่ยอมเก็บเงิน พอเหนื่อยจากธุรกิจก็มาตีเรา พอเทอมสุดท้าย วันสอบแม่ก็ไม่จ่ายค่าเทอมเหมือนเดิมโทรหาพ่อพ่อก็ไม่มีเงิน เราเลยไม่ไปโรงเรียน จนครูมาตามถึงบ้านให้ไปสอบ (คุณครูน่ารักมากเลย ขอบคุณนะคะ) พอใกล้จบเค้ามีปัจฉิมเราไปซ้อมปัจฉิมนะ555แต่วันจริงไม่ได้ไปเพราะไม่มีใครไปด้วยกลายเป็นมีเราคนเดียวในรุ่นที่ไม่ได้ไป พ่อแท้ๆเราช่วยวางแผนการเข้าโรงเรียนรัฐบาลพ่อบอกว่าถ้ารัฐบาลพ่อช่วยจ่ายได้ แต่เอกชนพ่อไม่ไหว จนถึงวันสมัครวันสุดท้ายเราบอกพ่อว่าแม่ไม่พาไปจนพ่อมาด่าแม่ แม่ถึงพาไปแต่เรายังไม่ได้ถ่ายรูป ยังไม่ได้จ่ายค่าเทอม มันไม่มีเกรดไม่มีหลักฐานไปสมัครคือแม่พาเราเข้าไปสมัครแบบส่งๆ เรารู้อยู่แล้วว่าเค้าแค่พาเราไปแบบส่งๆแล้วกลับมา แม่เราขี้โกหก ชอบแก้ผ้าเอาหน้ารอด แม่เราไปขอครูว่าเดี๋ยวจะเอาหลักฐานมาให้แต่เค้าไม่รับ มัน4โมงเย็นแล้ว ระหว่างทางเราโดนแม่ด่าว่าทำไมไม่เตรียมเอกสารไม่ถ่ายรูป (ก็มันไม่ได้จ่ายค่าเทอมหนิจะเอาเอกสารมาจากไหน เราก็ไม่พูดอะไรเพราะเค้ารู้อยู่แก่ใจแต่แค่โกรธเพราะพ่อมาด่า) สุดท้ายเราก็ได้เรียนโรงเรียนเอกชนที่นึงค่าเทอม3หมื่นเท่าเดิม เราเพิ่งได้เรียนหลังจากเลย1อาทิตย์ที่เค้าเปิดเทอม (มาสมัครแล้วก็เรียนเลย) ตอนนั้นรู้เลยว่าชะตากรรมต้องเจอแบบตอนป.6แน่ๆ แล้วมันก็จริง ระหว่างนี้เราก็โดนทุบตีทำร้ายร่างกายตลอด ออกไปไหนไม่ได้ ต้องเริ่มเรียนรู้กิจการที่บ้าน ได้รู้สาเหตุของการไม่พัฒนาของกิจการ เราจ่ายค่าเช่าเดือนละ1แสนเพราะเช่าหลายห้อง แม่เราชอบคิดว่าห้องถูกเสียดายจะเช่าไว้พูดง่ายๆคือใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายมาก แต่สิ่งที่แย่คือหลายสิบปีแล้วที่แม่เราจะร้องไห้ขอเงินจากชู้คนที่2ทุกเดือนมาจ่ายค่าแรงลูกน้อง กับค่าเช่า ทำให้เค้าชอบดูถูกเรา ตอนแรกไม่รู้เรื่องนี้เลยตอนแรกชู่คนที่2แม่ทำดีกับเรามากๆ ตอนจะขึ้นม.4เค้าจ่ายค่าเทอมที่แม่ค้างไว้ 9หมื่นบาท เราขอบคุณเค้ามาก เพราะชีวิตเราสิ่งที่เราแคร์มากสุดคือโรงเรียน เราตั้งใจที่จะเรียนให้จบ เข้ามหาลัยรัฐ ออกมาอยู่หอ ทำงานพาร์ทไทม์กู้กยศ.ส่งตัวเองเรียน เอาง่ายๆคืออยากอยู่คนเดียวไม่อยากอยู่กับแม่เพราะโดนดูถูกทุกวัน ด่าว่าเราเห็นแก้ตัวเพราะเอาแต่เรียนหนังสือ แต่จริงๆเราก็ช่วยแต่มันคงจะให้มาช่วยจนถึงดึกก็ไม่ได้ หน้าที่เด็กมันก็ต้องเรียนอะช่วยเท่าที่ช่วยได้เราคิดว่ามันโอเคแล้ว เพราะบ้านไม่ได้ขัดสน ขาดคน มีลูกน้องบริวารเยอะแยะ บางทียังแอบอิจฉาเพื่อนเลยที่ไม่ต้องทำงานอะไรเลยพ่อแม่ให้ตั้งใจเรียน แต่บ้านเราไม่สนับสนุนให้เรียนชอบพูดกรอกหูว่าบางคนจบปริญญาตรียังไม่มีงานทำ เรียนแต่โง่การใช้ชีวิตก็มี แต่คือเราไม่ใช่คนประเภทนั้นไง จนตอนโตขึ้นๆโดนด่าโดนตบปากตบบ้องหูตลอด เพราะเราเสียงแข็ง เค้าหาว่าเราพูดแก่แดด ทำตัวเป็นผู้ใหญ่ ทั้งๆที่เราไม่ได้แต่งหน้าทาปาก ไม่หวีผม ไม่ทาแป้ง ไม่แต่งตัว คือเราคิดว่าไม่ใช่ความผิดของเราเพราะมันเป็นเรื่องธรรมดามาก เราไม่ได้พูดคำหยาบในบ้านด้วยซ้ำ ช่วงเวลาที่เรามีความสุขคืออยู่โรงเรียน เล่นกับเพื่อน มีช่วงนึงที่ทะเลาะกับเพื่อน เราร้องไห้แม่ก็มาถามด้วยความเป็นห่วง แต่พอหลังจากนั้นเวลาเราทำผิดก็จะเอาเรื่องนี้มาพูดว่านั่นไงถึงไม่มีเพื่อนดูแบบพี่สิมีแต่เพื่อนเค้ารัก เค้าเอาเรื่องนี่มาพูดบ่อยมาก ทั้งๆที่เราดีกับเพื่อนแล้ว แล้วเรื่องที่โกรธทะเลาะกันเพราะมีการเข้าใจผิด เราเคยเครียดเรื่องค่าเทอมจนร้องไห้เราพยายามไม่บอกแม่เพราะรายจ่ายที่บ้านก็เยอะมาก แต่พอแม่เรามาเห็นก็มาตี กระชากหัวเราว่าจะร้องทำไม เรียกร้องความสงสาร ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเราเป็นคนหน้านิ่งไม่ค่อยยิ้ม เค้าก็จะด่าเราว่าเป็น
ไรอีกแล้วก็ตี คือเราแค่ไม่สวยอะถ้าหน้านิ่งจะดูหน้าบึ้งมาก เรายอมรับว่าทุกวันนี้เรามีเรื่องเครียดในใจเลยทำให้ไม่ค่อยมีความสุขกับชีวิต เวลาหน้าเราร้องไห้แม่ก็จะหาว่ามีแฟนแฟนบอกเลิกเลยเสียใจ จะชอบคิดว่าเราไม่ปกติเคยฝังใจกับอะไรบางอย่าง จะชอบเค้นเราให้ได้ แต่ความจริงคือคนที่ทำให้เสียใจอะคือแม่ ไม่ใช่คนอื่นคนไกล เพราะกับคนอื่นความสัมพันธ์ดีหมด มีแต่แค่กับแม่ พอเราบอกว่าไปสาเหตุอะคือเค้า แม่ก็จะไม่เชื่อ เราคิดว่าแม่เรารักเรานะ แต่รักน้อยชู้ตัวเองคนแรก มีครั้งนึงเราไปกินข้าวห้องพ่อเลี้ยง เค้าเข้ามาเห็น คือด่าว่าเราเป็น
นี่มัน
จริงๆ
ตีเราด่าเราสารพัดถามว่าทำอะไรกัน เราโกรธมากที่คิดอะไรต่ำๆ เราก็ด่าแม่ไปว่าจิตใจสกปรกคิดอะไรต่ำทรามใครจะไปเอาคนแก่ แต่ที่เจ็บสุดไม่ใช่คำด่าแม่นะแต่เป็นการกระทำของแม่ที่ไม่ว่าผัวใหม่ตัวเองเลย แต่ว่าลูกในไส้ตัวเอง เห้ออ ก็มีปัญหาหลายๆอย่าง ข้ามมาปัจจุบันเลยละกัน ปัจจุบันแม่เอาลูกของลูกน้องมาเลี้ยงตั้งแต่เกิดจนตอนนี้ได้2ขวบแล้ว จัดงานวันเกิดให้2ปีแล้ว แต่ลูกตัวเองไม่มีแม้แต่อวยพร ซื้อของนู่นนี่ตามใจทุกอย่างประคบประงมดีจริงๆ ถือว่าเป็นบุญของเด็ก พี่เราก็เรียนไม่จบม.6 วุฒิอยู่แค่ป.5 เพราะแม่ไม่จ่ายค่าเทอมมันอายจนไม่กล้าไปโรงเรียน แต่มันเรียนถึงม.6แล้วแค่ไม่มีวุฒิ เอามันไปทำงานจนมีเมีย ที่เบาตอนนี้ขัดสนมากมายเพราะแม่ดูดทรัพย์ชู้คนที่2จนถังแตกแล้ว ชู้คนที่1,2สนิทกันเฉย บางทีชู้คนที่2มาด่าเรากับพี่ด้วยซ้ำหาว่าไม่ทำงานขี้เกียจ เอาแต่นอน มั้งๆที่มันเป็นเวลาพัก งงดิ แต่ไม่แปลกใจเพราะแม่ชอบเอาเรากับพี่ไปเผาให้ดูแย่ อารมณ์ประมาณว่าชั้นทำงานคนเดียวลูกไม่ช่วย แต่จริงๆตัวเองบริหารไม่เป็น หลาย10ปีที่ขอเงินมาแต่ร้านไม่พัฒนา ที่ร้านไม่มีรายรับรายจ่าย ไม่วางแผน เอาแต่เช่า ไม่มีอะไรเป็นชื่อตัวเอง ชอบกู้เงินนอกระบบเป็น10เจ้า (ปล.ชู้คนที่2 แก่แล้วเป็นต่างชาติ) ตอนนี้พี่เราใกล้จะอายุ20ละ มันก็มีเมีย ตัวมันก็ต้องมาเป็นหมาให้แม่จูง เพราะแม่จะเอาชื่อมันเข้ากู้เงินธนาคาร เอาชื่อมันกู้นอกระบบ บัตรประชาชนมันก็ไม่เคยได้พกเอง ถึงเราจะไม่สนิทกับมันแต่เราก็รักมันนะ สายเลือดอะ ตอนนี้เรากำลังจะเรียนม.6 กำลังคิดว่าความหน้าด้านเรียนทั้งๆที่ไม่จ่ายค่าเทอมรวมเกือบ 2 แสนจนถึงม.6 สุดท้ายแม่จะจ่ายค่าเทอมให้ไหม ตอนนี้แม่เรามีหนี้เยอะมาก แต่ยังไม่คิดที่จะปรับปรุงการใช้เงิน อะไรที่ลดก็ไม่ลด สุดท้ายต้องขอบคุณโรงเรียนนี้มากที่ยังใจดีให้เรียนอยู่ แต่ถ้าแม่ไม่จ่ายค่าเทอมให้เราจริงๆอนาคตเราอาจจะเป็นแบบพี่เรา ความฝันเราคือเรียนจบ แยกอยู่เพราะรู้สึกว่าดสงไม่ถูกกัน หางาน ส่งเงินให้แม่ เพราะพี่เราก็เรียนไม่จบทำงานกับแม่ ก็จะหาเงินได้ช่องทางเดียวแล้วเงินก็จะเข้าแม่หมด แล้วเราก็จะเอาไปซื้อความสุขส่วนตัว หรือแบ่งไว้ยามฉุกเฉิน ต่อยอดตัวเราต่างๆไม่ได้ เรียกง่ายๆคือถ้าชู้คนที่2ของแม่ตาย แม่จะไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าเรียกง่ายๆเจ๊งแน่นอนเพราะทุกวันนี้แม่ต้องร้องไห้ขอเงินทุกเดือนมาจ่าย ขอบอกไว้ก่อนว่าแม่เราไม่ยอมฟังคำแนะนำจากใครเลย แต่แม่เราเก่งมากที่เลี้ยงลูกแล้วทำงานด้วยต้วคนเดียวได้ แต่จริงๆสิ่งที่ลูกต้องการคือความรักมากกว่าเงินทอง ไม่ใช่หาเรื่องสับโขก ตินู่นนี่ หาเรื่องด่าเพราะเหนื่อยจากงานหนี้สิน (ลูกน้องแม่เราโดนจนร้องไห้ ออกจากงาน มาร้องไห้เล่าให้เราฟังเพราะแม่ปฏิบัติไม่เท่ากันกับลูกน้องคนอื่น ไม่คำพูดไม่ศักดิ์สิทธ์ ให้เงินเดือนช้า) ใช้อำนาจข่มขู่ (ขู่ตลอดว่าจะไม่ให้เราเรียน) แต่เราก็รู้ตัวเลยว่ายังไงแม่ก็ไม่จ่ายค่าเทอมให้ เพราะเราต่อต้านแม่ ตอนนี้ได้แต่ปลงค่ะ แต่ถ้าคนในpantipใจดีขอยืมสัก2แสนได้ไหมคะ5555555ล้อเล่นค่ะ แต่จริงๆก็แอบหวัง55555
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ เราพยายามไม่ร้องไห้ เข้มแข็ง ให้มันผ่านๆพ้นๆไป เคยคิดฆ่าตัวตายหลายครั้งแต่กลัว แต่ถ้าม.6นี้ไม่จ่ายจริงๆคงจะต้องไปจริงๆแล้วเพราะอยากทำงานที่อื่นค่ะ ไม่อยากทำกับแม่ (ผนงรจตกห)
ปัญหาครอบครัว
เริ่มจากพ่อแม่เราหย่าร้างกันตั้งแต่เรา1ขวบ(เนื่องจากแม่มีชู้และปัจจุบันอยู่กินกับชู้อยู่) เราได้อยู่กับฝั่งพ่อ พี่อีก2คนได้อยู่กับแม่แต่แม่ไม่ยอม ทุบตีเราไม่ให้เราไป บังคับให้เราเลือกแม่ ตีเราที่เรียกแฟนใหม่พ่อว่าแม่ จนบางทีพ่อก็ลักพาตัวเราไปอยู่ด้วย แล้วแม่ก็อาศัยตอนเราไปโรงเรียนแอบมารับกลับไป แน่นอนว่าโดนตี ที่ไปอยู่กับพ่อตอนนั้นอยู่ป.1 ตั้งแต่เล็กจนโตชีวิตเราก็มีค่าแค่เป็นที่ระบายให้แม่ทุบตีตอนแม่เครียด (บางทีก็คิดว่าแม่ควรไปบำบัด) พอมารับกลับก็ให้ไปอยู่กับยาย แต่ก็เศร้าเพราะยายรักพี่มากกว่า ถึงขนาดแบ่งแยกห้องน้ำเรากับพี่ (ห้องน้ำพี่มีน้ำอุ่น) ถ้าเราแอบเข้าห้องน้ำพี่ก็จะโดนพี่ต่อยเวลาไปเที่ยวตลาดก็จะโกหกว่าพี่เราหนีไปจะไปตามกลับมาแต่จริงๆให้พี่แอบอยู่ข้างๆแล้วก็ไปกัน 2 คน เจ็บดีเพิ่งมารู้ตอนโต โดนพี่แกล้งใช้งานตลอด พี่เราค่อนข้างบ้าอำนาจเปิดประตูบ้านเองไม่ได้ต้องกดออดให้เราเปิด เราเถียง=โดนต่อย เราไม่ไปหยิบน้ำให้=โดนต่อย คือโดนตบหัวจนเหมือนจะเป็นบ้าเลย สวรรค์เข้าข้าง พอพี่อยู่ป.5 ก็ได้ไปอยู่กับแม่ที่กรุงเทพ เราจะโดนเปรียบเทียบกับพี่ตลอดเลย(เราเหมือนพ่อ พี่เหมือนแม่ แม่สวยขาว พ่อไม่หล่อดำ) พอปิดเทอมก็จะขึ้นมากรุงเทพมาอยู่กับแม่ แม่มีชู้2คน (คนนึงคือคนที่ทำให้หย่าร้างกัน อีกคนนึงเอาไว้ดูดทรัพย์) เราต้องทำความรู้จักกับ2คนนี้ และห้ามพูดชื่อของชู้อีกคนผิด แต่ละคืนก็จะนอนสลับบ้านกันไป แต่เราเข้าได้ดีกับทุกคน จากนั้นก็มาเรียนป.6ที่กรุงเทพ มีความสุขดีเฉพาะกับเพื่อนแต่เราไม่รู้ว่าเลยว่าเราเริ่มไม่ยิ้มไม่สนุกกับคนที่บ้านตั้งแต่ตอนไหน สาเหตุก็เพราะเราไม่มีความสุขที่จะอยู่กับแม่ เพราะเราโดนตีตลอด โดนเปรียบเทียบ ไม่ได้รับความรัก เราไม่สวย ผิวดำ โดนหาว่าสกปรก ทั้งๆที่อาบน้ำ มีครั้งนึงจำขึ้นใจที่แม่จะชวนให้พี่เราไปนั่งเฝ้าร้านเป็นเพื่อนเพราะกลัวผี พี่ไม่ไปแต่เราอาสาจะไปเองแต่เค้าทำสานตามองเราแล้วเงียบ มันเลยเริ่มทำให้ความสัมพันธ์ห่าง เราเริ่มหลบหน้าเค้าทุกครั้งที่เค้ากลับมา เราสนิทกับลูกน้องที่ร้านมากกว่าแม่ตัวเอง สนิทกับพ่อเลี้ยงมากๆเพราะคุยสนุกตลก พี่เราก็สนิทเหมือนกัน พอเริ่มโตเราโดนด่าโดนตีเพราะไปเกาะแกะกับพ่อเลี้ยงตัวเองมากเกินไปแต่ตอนนั้นก็ยังป.6อยู่ ก็คนมันไม่ได้คิดอะไรอะจำความได้ก็อยู่ด้วยกันแล้ว ก็อยู่ๆไปถามว่าโมเม้นที่ดีมีไหมก็มีแต่มีน้อยค่ะ ป.6เทอมแรกเกือบไม่ได้สอบเพราะแม่ไม่จ่ายค่าเทอมโทรหาใครก็ไม่มีใครรับ เพราะก่อนหน้านี้ก็มีทวงบอกแม่แล้วเค้าก็ฟังแต่ไม่พูดอะไร อาจารย์โทรไปแจ้งแล้วเค้าก็บอกวันจริงจะมาจ่าย สุดท้ายโทรหาพ่อแท้ตัวเอง เค้าก็มาจ่ายให้เลยได้สอบ ชีวิตตั้งใจไว้ว่าจะเข้าโรงเรียนรัฐบาลจะได้ค่าเทอมถูกๆ เพราะความรู้สึกเวลาครูทวง ไม่ให้เข้าสอบมันทรมานมาก จริงๆรายรับแม่เราเยอะมากแต่เค้าบริหารไม่เป็นไม่มีบ้านเป็นของตัวเองเช่าทุกอย่าง ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย ไม่ยอมจ่ายค่าเทอมอ้างว่าเอาไว้หมุน ไม่ยอมเก็บเงิน พอเหนื่อยจากธุรกิจก็มาตีเรา พอเทอมสุดท้าย วันสอบแม่ก็ไม่จ่ายค่าเทอมเหมือนเดิมโทรหาพ่อพ่อก็ไม่มีเงิน เราเลยไม่ไปโรงเรียน จนครูมาตามถึงบ้านให้ไปสอบ (คุณครูน่ารักมากเลย ขอบคุณนะคะ) พอใกล้จบเค้ามีปัจฉิมเราไปซ้อมปัจฉิมนะ555แต่วันจริงไม่ได้ไปเพราะไม่มีใครไปด้วยกลายเป็นมีเราคนเดียวในรุ่นที่ไม่ได้ไป พ่อแท้ๆเราช่วยวางแผนการเข้าโรงเรียนรัฐบาลพ่อบอกว่าถ้ารัฐบาลพ่อช่วยจ่ายได้ แต่เอกชนพ่อไม่ไหว จนถึงวันสมัครวันสุดท้ายเราบอกพ่อว่าแม่ไม่พาไปจนพ่อมาด่าแม่ แม่ถึงพาไปแต่เรายังไม่ได้ถ่ายรูป ยังไม่ได้จ่ายค่าเทอม มันไม่มีเกรดไม่มีหลักฐานไปสมัครคือแม่พาเราเข้าไปสมัครแบบส่งๆ เรารู้อยู่แล้วว่าเค้าแค่พาเราไปแบบส่งๆแล้วกลับมา แม่เราขี้โกหก ชอบแก้ผ้าเอาหน้ารอด แม่เราไปขอครูว่าเดี๋ยวจะเอาหลักฐานมาให้แต่เค้าไม่รับ มัน4โมงเย็นแล้ว ระหว่างทางเราโดนแม่ด่าว่าทำไมไม่เตรียมเอกสารไม่ถ่ายรูป (ก็มันไม่ได้จ่ายค่าเทอมหนิจะเอาเอกสารมาจากไหน เราก็ไม่พูดอะไรเพราะเค้ารู้อยู่แก่ใจแต่แค่โกรธเพราะพ่อมาด่า) สุดท้ายเราก็ได้เรียนโรงเรียนเอกชนที่นึงค่าเทอม3หมื่นเท่าเดิม เราเพิ่งได้เรียนหลังจากเลย1อาทิตย์ที่เค้าเปิดเทอม (มาสมัครแล้วก็เรียนเลย) ตอนนั้นรู้เลยว่าชะตากรรมต้องเจอแบบตอนป.6แน่ๆ แล้วมันก็จริง ระหว่างนี้เราก็โดนทุบตีทำร้ายร่างกายตลอด ออกไปไหนไม่ได้ ต้องเริ่มเรียนรู้กิจการที่บ้าน ได้รู้สาเหตุของการไม่พัฒนาของกิจการ เราจ่ายค่าเช่าเดือนละ1แสนเพราะเช่าหลายห้อง แม่เราชอบคิดว่าห้องถูกเสียดายจะเช่าไว้พูดง่ายๆคือใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายมาก แต่สิ่งที่แย่คือหลายสิบปีแล้วที่แม่เราจะร้องไห้ขอเงินจากชู้คนที่2ทุกเดือนมาจ่ายค่าแรงลูกน้อง กับค่าเช่า ทำให้เค้าชอบดูถูกเรา ตอนแรกไม่รู้เรื่องนี้เลยตอนแรกชู่คนที่2แม่ทำดีกับเรามากๆ ตอนจะขึ้นม.4เค้าจ่ายค่าเทอมที่แม่ค้างไว้ 9หมื่นบาท เราขอบคุณเค้ามาก เพราะชีวิตเราสิ่งที่เราแคร์มากสุดคือโรงเรียน เราตั้งใจที่จะเรียนให้จบ เข้ามหาลัยรัฐ ออกมาอยู่หอ ทำงานพาร์ทไทม์กู้กยศ.ส่งตัวเองเรียน เอาง่ายๆคืออยากอยู่คนเดียวไม่อยากอยู่กับแม่เพราะโดนดูถูกทุกวัน ด่าว่าเราเห็นแก้ตัวเพราะเอาแต่เรียนหนังสือ แต่จริงๆเราก็ช่วยแต่มันคงจะให้มาช่วยจนถึงดึกก็ไม่ได้ หน้าที่เด็กมันก็ต้องเรียนอะช่วยเท่าที่ช่วยได้เราคิดว่ามันโอเคแล้ว เพราะบ้านไม่ได้ขัดสน ขาดคน มีลูกน้องบริวารเยอะแยะ บางทียังแอบอิจฉาเพื่อนเลยที่ไม่ต้องทำงานอะไรเลยพ่อแม่ให้ตั้งใจเรียน แต่บ้านเราไม่สนับสนุนให้เรียนชอบพูดกรอกหูว่าบางคนจบปริญญาตรียังไม่มีงานทำ เรียนแต่โง่การใช้ชีวิตก็มี แต่คือเราไม่ใช่คนประเภทนั้นไง จนตอนโตขึ้นๆโดนด่าโดนตบปากตบบ้องหูตลอด เพราะเราเสียงแข็ง เค้าหาว่าเราพูดแก่แดด ทำตัวเป็นผู้ใหญ่ ทั้งๆที่เราไม่ได้แต่งหน้าทาปาก ไม่หวีผม ไม่ทาแป้ง ไม่แต่งตัว คือเราคิดว่าไม่ใช่ความผิดของเราเพราะมันเป็นเรื่องธรรมดามาก เราไม่ได้พูดคำหยาบในบ้านด้วยซ้ำ ช่วงเวลาที่เรามีความสุขคืออยู่โรงเรียน เล่นกับเพื่อน มีช่วงนึงที่ทะเลาะกับเพื่อน เราร้องไห้แม่ก็มาถามด้วยความเป็นห่วง แต่พอหลังจากนั้นเวลาเราทำผิดก็จะเอาเรื่องนี้มาพูดว่านั่นไงถึงไม่มีเพื่อนดูแบบพี่สิมีแต่เพื่อนเค้ารัก เค้าเอาเรื่องนี่มาพูดบ่อยมาก ทั้งๆที่เราดีกับเพื่อนแล้ว แล้วเรื่องที่โกรธทะเลาะกันเพราะมีการเข้าใจผิด เราเคยเครียดเรื่องค่าเทอมจนร้องไห้เราพยายามไม่บอกแม่เพราะรายจ่ายที่บ้านก็เยอะมาก แต่พอแม่เรามาเห็นก็มาตี กระชากหัวเราว่าจะร้องทำไม เรียกร้องความสงสาร ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเราเป็นคนหน้านิ่งไม่ค่อยยิ้ม เค้าก็จะด่าเราว่าเป็น
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ เราพยายามไม่ร้องไห้ เข้มแข็ง ให้มันผ่านๆพ้นๆไป เคยคิดฆ่าตัวตายหลายครั้งแต่กลัว แต่ถ้าม.6นี้ไม่จ่ายจริงๆคงจะต้องไปจริงๆแล้วเพราะอยากทำงานที่อื่นค่ะ ไม่อยากทำกับแม่ (ผนงรจตกห)