สวัสดีค่ะเนื่องจากเป็นกระทู้แรกของเราอาจจะมีการเขียนที่แปลกๆการใช้ภาษาหรือการเว้นวรรคที่ไม่ถูกต้องต้องขออภัยมาณที่นี้ด้วยค่ะ
คือเรื่องมันเกิดจากพ่อเราเขาด่าเราแทบทุกวันเลยค่ะเข้าใจว่าท่านอาจจะเป็นห่วงเราแต่เรื่องที่ด่าเรานั้นมันไม่มีสาระใจความใดๆที่จะต้องมาบ่นมาว่าให้เป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โตเลย
ยิ่งตอนที่เราขึ้นมัธยมปลายมา(ตอนนี้เจ้าของกระทู้พึ่งขึ้นม.6ค่ะ) ยิ่งบ่นเรามากขึ้นเรื่อยๆทั้งๆที่เรื่องส่วนใหญ่มันไม่มีเหตุผลเลยด้วยซ้ำหากเราทำผิดพลาดบางอย่างเพียงเล็กน้อยก็หาว่าเราไม่ใส่ใจไม่ทำด้วยความเต็มใจแล้ว
เราไม่เข้าใจเลยว่าการที่เราทำผิดเพียงเล็กน้อยนั้นจำเป็นจะต้องด่าว่าเราจนข้ามคืนเลยหรือคะแล้วช่วงนี้เราก็เครียดมากเพราะเราต้องเตรียมตัวสอบแล้วแต่ก็ยังต้องมารับทั้งแรงกดดันทุกๆด้าน
เข้าใจนะคะว่าพ่อแม่ทุกคนอยากให้ลูกได้ดีแต่บางอย่างมันไม่ใช่การติเพื่อก่อหรือการกระทำเพราะความเป็นห่วงแต่เป็นเรื่องของทัศนคติที่ไม่ตรงกับคนในครอบครัวการเห็นต่างในทุกๆเรื่องที่เราไม่ได้คิดเหมือนพ่อ
หากเราแสดงความคิดเห็นออกมาพ่อก็จะชอบบอกว่าเราเป็นแค่เด็กไม่สามารถแสดงเห็นได้ให้เก็บไว้ในใจเท่านั้นหรือบางทีก็บอกว่าเราเถียงทั้งๆที่เราไม่มีเจตนาแบบนั้นแม้แต่นิด
จนช่วงปิดเทอมนี้ที่มีการเลื่อนเปิดเทอมออกไปทำให้เราต้องอยู่บ้านทั้งวันมีอยู่อาทิตย์นึงเราแอบร้องไห้ทั้งอาทิตย์เพราะเราไม่สามารถรับถ้อยคำพวกนั้นได้แล้วรู้สึกแย่ถึงขั้นอยากหนีออกจากบ้านเลยค่ะแต่ก็ไม่ได้หนีจริงๆนะคะเพราะยังไงไม่ถึงปีก็จะจบม.6แล้วจะได้ไปเรียนต่างจังหวัดอย่างน้อยก็ไม่ต้องมารับอารมณ์ของพ่อแล้ว
จนถึงตอนนี้ทุกอย่างแย่ลงเรื่อยๆมีแต่การด่ากันผ่านไปไม่ถึงวันก็มีเรื่องมาด่าเราแล้วพอพ่อรู้ว่าเราแอบร้องไห้ก็หาว่าเราดราม่ามันยิ่งทำให้เรารู้สึกแย่ลงเรื่อยๆทั้งเรื่องการเข้ามหาวิทยาลัยเรื่องพ่อแม่เรื่องปัญหาส่วนตัวมันแย่มากๆค่ะเราควรจะทำยังไงดีคะอยากไปปรึกษาจิตแพทย์แต่พ่อกับแม่คงไม่ให้ไปแน่ๆอยากได้วิธีจัดการกับความรู้สึกหน่อยค่ะอย่างน้อยก็ให้ชินหรือปรับตัวได้ก็ยังดี
พ่อด่าเราแทบทุกวันเลย ควรจะทำยังไงดีคะ
คือเรื่องมันเกิดจากพ่อเราเขาด่าเราแทบทุกวันเลยค่ะเข้าใจว่าท่านอาจจะเป็นห่วงเราแต่เรื่องที่ด่าเรานั้นมันไม่มีสาระใจความใดๆที่จะต้องมาบ่นมาว่าให้เป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โตเลย
ยิ่งตอนที่เราขึ้นมัธยมปลายมา(ตอนนี้เจ้าของกระทู้พึ่งขึ้นม.6ค่ะ) ยิ่งบ่นเรามากขึ้นเรื่อยๆทั้งๆที่เรื่องส่วนใหญ่มันไม่มีเหตุผลเลยด้วยซ้ำหากเราทำผิดพลาดบางอย่างเพียงเล็กน้อยก็หาว่าเราไม่ใส่ใจไม่ทำด้วยความเต็มใจแล้ว
เราไม่เข้าใจเลยว่าการที่เราทำผิดเพียงเล็กน้อยนั้นจำเป็นจะต้องด่าว่าเราจนข้ามคืนเลยหรือคะแล้วช่วงนี้เราก็เครียดมากเพราะเราต้องเตรียมตัวสอบแล้วแต่ก็ยังต้องมารับทั้งแรงกดดันทุกๆด้าน
เข้าใจนะคะว่าพ่อแม่ทุกคนอยากให้ลูกได้ดีแต่บางอย่างมันไม่ใช่การติเพื่อก่อหรือการกระทำเพราะความเป็นห่วงแต่เป็นเรื่องของทัศนคติที่ไม่ตรงกับคนในครอบครัวการเห็นต่างในทุกๆเรื่องที่เราไม่ได้คิดเหมือนพ่อ
หากเราแสดงความคิดเห็นออกมาพ่อก็จะชอบบอกว่าเราเป็นแค่เด็กไม่สามารถแสดงเห็นได้ให้เก็บไว้ในใจเท่านั้นหรือบางทีก็บอกว่าเราเถียงทั้งๆที่เราไม่มีเจตนาแบบนั้นแม้แต่นิด
จนช่วงปิดเทอมนี้ที่มีการเลื่อนเปิดเทอมออกไปทำให้เราต้องอยู่บ้านทั้งวันมีอยู่อาทิตย์นึงเราแอบร้องไห้ทั้งอาทิตย์เพราะเราไม่สามารถรับถ้อยคำพวกนั้นได้แล้วรู้สึกแย่ถึงขั้นอยากหนีออกจากบ้านเลยค่ะแต่ก็ไม่ได้หนีจริงๆนะคะเพราะยังไงไม่ถึงปีก็จะจบม.6แล้วจะได้ไปเรียนต่างจังหวัดอย่างน้อยก็ไม่ต้องมารับอารมณ์ของพ่อแล้ว
จนถึงตอนนี้ทุกอย่างแย่ลงเรื่อยๆมีแต่การด่ากันผ่านไปไม่ถึงวันก็มีเรื่องมาด่าเราแล้วพอพ่อรู้ว่าเราแอบร้องไห้ก็หาว่าเราดราม่ามันยิ่งทำให้เรารู้สึกแย่ลงเรื่อยๆทั้งเรื่องการเข้ามหาวิทยาลัยเรื่องพ่อแม่เรื่องปัญหาส่วนตัวมันแย่มากๆค่ะเราควรจะทำยังไงดีคะอยากไปปรึกษาจิตแพทย์แต่พ่อกับแม่คงไม่ให้ไปแน่ๆอยากได้วิธีจัดการกับความรู้สึกหน่อยค่ะอย่างน้อยก็ให้ชินหรือปรับตัวได้ก็ยังดี