แชร์ประสบการณ์ความรักครับ >>ไม่อยากผิดพลาดแบบผมอ่านได้ครับ<< คุณอาจจะไม่ได้โชคดีแบบผม

สวัสดีครับวันนี้ผมจะมาแชร์ประสบการณ์ชีวิตคู่ของผมครับเป็นแนวทางให้ชีวิตคู่บางคู่ไม่ทะเลาะกันหรือเลิกกันครับถ้าใครอ่านแล้วก็ร่วมมาแชร์ประสบการณ์กันได้นะครับ…ย้อนไปตั้งแต่สมัยมัธยมครับผมมีแฟนทั้งหมด 6 คนครับไม่นับคนที่คบอยู่ปัจจุบันครับตั้งแต่ผมคบกับแฟนมากับผมยอมรับว่าผมเป็นแฟนที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ไม่ค่อยใส่ใจในเรื่องชีวิตคู่ครับทำไมหน่ะหรอครับ…ผมเป็นคนเบื่อง่ายครับคบอย่างมากไม่เกิน 4 เดือนครับเลิกพอเลิกก็หาแฟนใหม่ได้ทันทีครับเป็นแบบนี้เรื่อยๆแล้วก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนผมได้สักคนครับแล้วมีอยู่ปีหนึ่งผมไปเรียนซัมเมอร์ที่อังกฤษแล้วได้เจอกับผู้หญิงคนหนึ่งครับมันเป็นประมาณแบบ first impression ครับในความคิดตอนนั้นคือผมต้องจีบให้ได้ครับแต่ที่ยากคือเมื่อก่อนผมไม่เคยจีบผู้หญิงครับส่วนใหญ่ผู้หญิงจะเข้าหาครับผมไม่ได้เล่นของนะครับ555+ใช่ครับผมจีบผู้หญิงไม่เป็นครับแต่ผมก็ไม่รู้จะจีบยังไงครับคือเราเดินทางไปต่างประเทศบ่อยครับทำให้เราติดนิสัยแบบ Lady first ผมจะให้ผู้หญิงก่อนเสมอครับผมก็เลยทำอย่างงี้กับผู้หญิงคนที่ผมจบจีบครับผมก็ทำงี้ไปเรื่อยๆครับจนวันหนึ่งผมก็ได้ครอบครองเค้าครับใช้เวลาประมาณ 6 เดือนสำหรับผมถือว่านานครับเพราะว่าความอดทนต่ำ 555 แล้วผมก็กลับไทยครับก็อยู่กันไกลมากแทบไม่ได้เจอกันครับอาจจะเจอกันปีละ 1-2 ครั้งครับผมเลยกลัวว่าเค้าจะทิ้งผมหลังจากนั้นผมก็ขอเค้าเป็นแฟนครับแรกๆก็ดีครับพอเริ่มคบกันแรกๆครับผมก็ต้องทำงานเพื่อสังคมตลอดครับตั้งแต่ไปสร้างศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบริจาคสิ่งของนู่นนี่นั่นเลยไม่ค่อยมีเวลาให้สักเท่าไหร่บวกกับความรู้สึกเบื่อในชีวิตคู่ครับแต่ก็ไม่ได้อะไรบวกกับเค้าก็ไปเป็นหลีดของโรงเรียนทั้งๆที่ผมบอกไม่ให้เค้าเป็นครับเพราะกลัวเหนื่อยแล้วพอเป็นเค้าก็มาบ่นกับผมว่าเหนื่อยแต่ผมเลยดุเค้าไปว่างี่เง่า (ผมเฬวมาก) พอเข้าเดือนที่ 3,4 ผมเบื่อแล้วครับผมเลยโกหกเขาสารพัดเพราะไม่อยากคุยก็ไม่ได้คุยกันนานพอควรครับคือผมจะบอกเลิกแล้วครับแต่ผมบอกเลยว่าแฟนผมไม่ยอมเลิกครับแฟนผมทนผมมาหลายเดือนครับแต่ความรู้สึกดีๆของผมกับเค้ามันหมดไปแล้วครับแต่เค้าก็ยังทนกับผมที่ไม่ได้ชอบเค้าแล้วทำให้ผมอยากจะนัดเจอเขาครับเผื่อว่าความรู้สึกดีๆจะกลับมาบ้างพอเจอกันครับ……ความรู้สึกดีๆมันก็เริ่มกลับมาหลังจากนั้นผมก็เปลี่ยนเป็นคนละคนเลยครับพอช่วงนั้นเราก็กลับมาคุยกันเหมือนเดิมครับพอคุยกันได้สักพักทางครอบครัวของแฟนไม่อยากให้มีแฟนครับทำให้เราต้องแอบคุยกันครับเราก็ทำอย่างงี้ไปเรื่อยๆครับช่วงนั้นผมก็มีงานมีอะไรเยอะแยะไปหมดแต่ผมก็แบ่วเวลามาให้เค้าครับเค้าจะคอยสนับสนุนผมทุกเรื่องจริงๆครับเขาจะเป็นคนที่ผมระบายได้ทุกเรื่องครับเขาคอยให้กำลังใจผมตลอดในวันที่ผมล้มหรือไม่เหลือใครแต่เค้าก็ไม่เคยทิ้งผมไปไหนเลยครับพอมาช่วงหลังก็เริ่มทะเลาะกันครับผมนี่แหละชวนทะเลาะเรื่องเวลาครับแบบไม่ค่อยมีให้กันสักเท่าไหร่ครับแล้วเป็นแบบนี้บ่อยๆเค้าก็ต้องง้อผมตลอดครับง้อทุกครั้งจริงๆแล้วพอเค้างอนมั่งผมก็ดันไม่ไปง้อเขาเขาเลยต้องหายเองช่วงหลังๆทะเลาะกันบ่อยครับผมก็ไม่ค่อยมีเหตุผลด้วยครับไม่เปลี่ยนตัวเองเพื่อใครไม่แคร์ความรู้สึกแฟนพูดจาไม่ดีใส่บ้างชอบตัดสายตลอดหาเรื่องโกดไม่สนใจพอเค้าบอกกะเราผมก็งอนใส่มันเลยทำให้แฟนมีไรแล้วไม่อยากบอกครับเพราะกลัวว่าผมจะทิ้งเค้าไปแล้วแฟนผมก็ทนอยู่หลายเดือนครับจนเราได้นัดเจอกันอีกครั้งครับทำให้ผมได้เข้าใจอะไรหลายๆอย่างมากขึ้นได้คุยกันทำให้ผมในวันนี้ผมขอโทษแฟนแบบจริงจังเป็นครั้งแรกครับแล้วทำให้ผมเข้าใจว่าเค้ารักผมมากขนาดไหนทำให้ผมรับฟังเค้ามากขึ้นและตอนนี้ชีวิตคู่ของเราทั้งสองคนก็มีความสุขมากครับอาจจะผ่านอะไรมายังไม่มาก (ความจริงปัญหาเยอะกว่านี้แต่เดี๋ยวยาวครับปัญหาเล็กๆน้อยๆ55 ) แต่ว่าต่อไปถ้าเจอปัญหาเราก็พร้อมที่จะจับมือแล้วสู้กับมันครับก็ผมแค่อยากเล่าให้ทุกคนฟังครับหวังว่ากระทู้นี้คงจะเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่มีแฟน,กำลังจะมีแฟนหรือกำลังหาแฟนดีๆเอาเก้บไสัเป็นความคิดครับผมไม่อยากให้ทุกคนต้องผิดพลาดเหมือนผมเพราะผู้หญิงเค้าอาจจะไม่ได้ทนเรขนาดนี้ครับถ้าทุกคนมีปัญหาอะไรในชีวิตคู่ก็พิมพ์มาข้างล่างได้นะครับถ้าผมช่วยได้จะให้คำแนะนำนะครับขอบคุณที่เสียสละเวลามาอ่านครับ
ปล.ทุกคนคิดว่าแฟนแบบแฟนผมนี่หายากไหมครับ?