สวัสดีครับนี้เป็นกระทู้แรกของผมเลย
ย้อนไปเมื่อ5ปีก่อนผมเคยมีเพื่อนแต่ก็ต้องเสียเพื่อนไปเพราะครอบครัวเพราะเขาไม่อยากให้ผมยุ่งกับใครไม่รู้ว่าเพราะเหตุผลอะไรผมพยายามถามแล้วแต่เขาก็ไม่ตอบพอผ่านมาได้สักเดือนสองเดือนผมมีแฟนคนนึงเราคบกันได้5เดือนแต่ผมไม่กล้าบอกทางครอบครัวผมเพราะกลัวจะเป็นแบบเพื่อนผมอีกพอคบกันเข้าเดือนที่6ทางครอบครัวผมก็รู้แม่ผมก็เลยไปด่าแฟนผมตอนนั้นผมพยายามถามแม่ผมแล้วว่าไปด่าเขาเรื่องอะไรเเต่ก็ไม่ได้คำตอบเหมือนเดิมพอเราเลิกกันผมก็รู้สึกเจ็บมากที่เลิกกันเพราะครอบครัวตัวเองแล้วเค้าต้องมาโดนด่าเพราะอะไรแบบนี้พอผมทำใจได้แม่ผมก็จะส่งผมไปเรียนกฏหมายแต่ผมนั้นอยากเรียนดนตรีมากกว่าสุดท้ายผมก็ทำอะไรไม่ได้อธิบายก็ไม่มีใครฟังพอเรียนไปได้1ปีผมเรียนไม่ไหวผมเลยขอครูดรอปแต่ทางครอบครัวผมก็มาโทษผม
ผมพูดอะไรไม่ได้เลยผ่านมา3ปีตอนนี้ผมไม่เหลือใครแล้วครับผมรู้สึกว่าชีวิตตัวเอง
ไม่มีค่าอะไรเลย... เห้ออ
ชีวิตที่ไม่มีค่า
ย้อนไปเมื่อ5ปีก่อนผมเคยมีเพื่อนแต่ก็ต้องเสียเพื่อนไปเพราะครอบครัวเพราะเขาไม่อยากให้ผมยุ่งกับใครไม่รู้ว่าเพราะเหตุผลอะไรผมพยายามถามแล้วแต่เขาก็ไม่ตอบพอผ่านมาได้สักเดือนสองเดือนผมมีแฟนคนนึงเราคบกันได้5เดือนแต่ผมไม่กล้าบอกทางครอบครัวผมเพราะกลัวจะเป็นแบบเพื่อนผมอีกพอคบกันเข้าเดือนที่6ทางครอบครัวผมก็รู้แม่ผมก็เลยไปด่าแฟนผมตอนนั้นผมพยายามถามแม่ผมแล้วว่าไปด่าเขาเรื่องอะไรเเต่ก็ไม่ได้คำตอบเหมือนเดิมพอเราเลิกกันผมก็รู้สึกเจ็บมากที่เลิกกันเพราะครอบครัวตัวเองแล้วเค้าต้องมาโดนด่าเพราะอะไรแบบนี้พอผมทำใจได้แม่ผมก็จะส่งผมไปเรียนกฏหมายแต่ผมนั้นอยากเรียนดนตรีมากกว่าสุดท้ายผมก็ทำอะไรไม่ได้อธิบายก็ไม่มีใครฟังพอเรียนไปได้1ปีผมเรียนไม่ไหวผมเลยขอครูดรอปแต่ทางครอบครัวผมก็มาโทษผม
ผมพูดอะไรไม่ได้เลยผ่านมา3ปีตอนนี้ผมไม่เหลือใครแล้วครับผมรู้สึกว่าชีวิตตัวเอง