ถ้าเรารู้สึกไม่ได้อะไรเลยเเม่ผู้ให้กำเนิดจะบาปไหม

... เเรกๆตอนตั้งเเต่จำความได้ เเม่คลอดเรากับพี่สาวฝาเเฝดมา ตอนเเม่อายุ 17 ปี พอเรากับพี่สาวได้ 2 ขวบ พ่อกับเเม่ก็เลิกกัน เพราะพ่อติดทหาร เรากับเลยเเยกกันอยู่ตั้งเเต่เด็ก เราอยู่กับยาย พี่อยู่กับย่า ชีวิตเราก็โตตามประสาเด็กบ้านนอกคนนึงซึ่งมียายที่เราเรียกว่าเเม่ คอยเลี้ยงดูเรามาตลอด จนเราอายุได้ 6 ขวบ เเม่ผู้ให้กำหนดก็คลอดน้องต่างพ่อมา 1 คน ทำให้ยาย ต้องไปทำงานที่กรุงเทพ ตั้งเเต่วันนั้นมา ชีวิตเราเปลี่ยนไปมาก เราที่เคยได้วิ่งเล่นกับเพื่อน ตามประสาเด็ก 6 ขวบ ก็ไม่ได้ไป เพราะ​ตั้งเลี้ยงน้องให้เเม่ เราทำงานบ้านทุกอย่าง ตั้งเเต่ ต้องตื่นมากวาดบ้าน ถูบ้าน ทุกวันเช้าเย็น เเต่ฮัลโหลลล  6 ขวบอ่ะเเกรรร พอเราขึ้น ป.4 แม่ก็มีเเฟนใหม่ ล่ะนางก็ไปอยู่กับเเฟนใหม่ ทิ้งเราอยู่บ้านกับน้าซึงตอนนั้นคนที่เราเรียกว่าน้าอายุห่างกัน4 ปี เรา 10 ปี น้าก็ 14 ปี อ้ะเคร อยู่ด้วยกันได้ อยู่กับน้าสาวได้3 ปีน้าสาวก็เรียนจบม.3ล่ะไปทำงานกรุงเทพ เเล้วเเม่ก็กลับมาอยู่บ้านพร้อมกับเเฟนใหม่นาง เเละมีลูกด้วยกัน1 คน เราก็ทำหน้าที่เลี้ยงน้องคนสุดท้องต่างพ่อไปอีก ไม่เคยใช้ชีวิตตามประสาเด็กอายุ 14  15 เลย  ออกไปหาเพื่อนก็ต้องเอาน้องไปด้วย เเละตอนนี้คือเลวร้ายสำหรับชีวิตเรามากก เเม่เราติดเพื่อนคือติดเพื่อนมาก เเละน้องพึ่งได้ขวบ เราก็เลี้ยงน้อง งานบ้านทุกอย่างเราทำเองหมด ซักผ้าให้คนทั้งบ้าน 5 คน (ซักมือนะคะ)​ กวาดบ้าน ถูบ้าน คือทุกอย่างเราทำหมด  ถ้าวันไหนเราไม่ทำก็โดนตี โดนเอาถ้วยตีหัว โดนโยนไม้กวาดถูกตา โดนด่า เยอะเเยะ ช่างเหอะ ตอนนั่นเราก็ด่าในใจ คือตอนนั้นเกลียดนางมากกกก จนวันนึงมันไม่ไหวจริงๆ เราก็เริ่มแอบไปหาเพื่อนตอนกลางคืนเพื่อไปนอนบ้านเพื่อน กลับบ้านไม่ตรงเวลาบ้าง เพราะอยู่บ้านไม่เคยมีความสุขเลย นางก็เริ่มตัดขาดเรา ไม่ให้เงินไปโรงเรียน เราก็ไปกินข้าวบ้านเพื่อน เริ่มไม่ให้ใช้ของในบ้านด้วย เช่นสบู่ในห้องน้ำำ ก็เก็บไปหมด คือเด็ก14อ่ะเนาะ เงินก็ไม่มีสักบาท บางวันไม่ได้กินข้างเลย เพราะเกรงใจเพื่อน ก็บอกมันเดี๋ยวกูกลับไปกินที่บ้าน เเต่เราไม่ได้กินเพราะเขาไม่ให้เรากิน อยู่เเบบนี้จนเรียนจบม.2 เราจำที่อยู่พ่อได้ เลยเขียนจดหมายไปหาพ่อ ว่ามารับหน่อย พร้อมกับเขียนเบอร์ลงไป พอไม่ถึงอาทิตย์ พ่อโทรมา ว่าปิดเทอมลงมาหาพ่อนะ ซึ่งตอนนั้นเราไม่มีเงินสักบาท เลยขอจากพ่อเลี้ยงได้300 เพื่อมาหาพ่อ.. ขอบคุณที่เราจำบ้านเลขที่พ่อได้ ตั้งเเต่วันนั้นชีวิตเปลี่ยนไปมาก พอเราเรียนจบม.6 ก็มาหาทำงานที่กรุงเทพ เรียนรามไปด้วย ทุกบาททุกสตางค์หาเอง ตั้งเเต่ค่าเทอม ค่าหอ ค่าทุกอย่าง ลำบากมาก กกกกกกก.. มากจริงๆกับการใช้ชีวิตคนเดียวในกรุงเทพ เคยมีเงินติดตัว10 กินมาม่ากับข้าง ลำบากสุด บางวันไม่มีเงินเเต่ต้องไปทำงาน ก็ขโมยกินซูชิที่ร้านนน กว่าจะผ่านวันนั้นมาได้ กว่าจะมีวันนี้ วันที่ลืมตาอ้าปากได้ วันที่มีข้าวกินอิ่มทุกมื่อ ลำบากมากจริงๆ.. 💓เป็นกำลังใจให้ทุกคนค่ะ