สวัสดีค่ะ ตั้งกระทู้นี้มาเพื่อระบายนะคะ ตอนนี้เราอายุ 26 ปัจจุบันอยู่กับแม่ พ่อเพิ่งเสียไปเมื่อปลายปีที่แล้ว
เข้าเรื่องเลยนะคะ อยากระบายมากเลย เราเป็นลูกคนเดียว ตอนนี้อยู่กับแม่แค่ 2 คน โดยมีญาติๆ อยู่บ้านระแวกเดียวกัน
พักหลังๆ รู้สึกว่าแม่เวลาโมโห หรือไม่พอใจอะไร จะค่อนข้างใช้คำพูดรุนแรงมาก โดนเฉพาะช่วงอายุหลังจากเข้าสู่วัยทอง 50 กว่าๆ ปกติโดยนิสัยของแม่
เขาเป็นคนชอบช่วยเหลือ ชอบคุย อัธยาศัยดี ใครมาขอให้ช่วยอะไรจะรีบวางสิ่งที่ตัวเองทำแล้วไปช่วยเขาทันที เช่น วันนี้นัดกันกับแม่ว่าจะไปซื้อของที่ห้าง
แต่คนรู้จักแถวบ้านขอให้ไปช่วยยกของ แม่ก็จะไม่ไปซื้อของ เลือกที่จะไปช่วยยกของแทนทันที เป็นแบบนี้มาตลอด ปัญหาของเราช่วงนี้ที่เจอบ่อยๆคือ
ถ้าเราไปตลาด ไม่ได้ซื้อของกลับมาฝากใคร ถามแล้วว่าใครจะเอาอะไรไหม ไม่มีใครสั่งอะไร ถ้าแม่รู้แม่ก็จะว่าเราเห็นแก่ตัว ไม่มีน้ำใจ
พูดในทำนองว่า คนอื่นไปไหนเขายังซื้อของมาฝาก ทำไมไม่มีน้ำใจซื้อมาให้คนอื่นบ้าง หรือ เวลามีคนโทรมาหาแม่ โทรศัพท์มือถือแม่ แล้วเราไม่ได้รับสาย
แม่ก็จะว่าเรา หาว่าเราไม่เอาใคร รับโทรศัพท์หน่อยไม่ได้ จะตายหรือไง ล่าสุดคือ เราทานข้าวอยู่ ลูกพี่ลูกน้องที่อยู่คนละบ้านแต่บ้านอยู่ซอยเดียวกัน
โทรมาให้เราขับรถออกไปส่งเขาขึ้นรถเมล์หน่อย เราเลยบอกของทานข้าวก่อนได้ไหม แต่เขารีบมาก เขาไม่รอเลยออกไปก่อน พอแม่เรารู้แม่เลย
ใช้คำพูดเดิมๆ พูดกับเราว่า “ มันเห็นแก่ตัว ไม่เอาใคร อย่าหวังว่าใครจะช่วย คงได้อยู่คนเดียวไม่มีใครเอา “ เราอยากรู้ว่าเราเห็นแก่ตัวมากเลยหรอ
ทุกครั้งที่แม่ว่าเรา เรารู้สึกแย่มาก หลังๆเลยเลือกที่จะเงียบแล้วเดินหนีเข้าห้องนอน สักพักแกก็กลับมาพูดจากับเราปกติ แต่เราลืมคำพูดที่แม่ใช้ด่าเราแต่
ละครั้งไม่ได้เลย คิดตลอดว่าเรามันเห็นแก่ตัวมากเลยหรอ อยากรู้ว่าควรจะปล่อยวางอย่างไรดี หรือใครเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้แล้วมีวิธีช่วยให้ใจสงบได้
บ้างไหมคะ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ
อยากรู้ว่าเราเห็นแก่ตัวจริงๆ หรือนี่คืออาการปกติของคนช่วงอายุวัยทอง ?
เข้าเรื่องเลยนะคะ อยากระบายมากเลย เราเป็นลูกคนเดียว ตอนนี้อยู่กับแม่แค่ 2 คน โดยมีญาติๆ อยู่บ้านระแวกเดียวกัน
พักหลังๆ รู้สึกว่าแม่เวลาโมโห หรือไม่พอใจอะไร จะค่อนข้างใช้คำพูดรุนแรงมาก โดนเฉพาะช่วงอายุหลังจากเข้าสู่วัยทอง 50 กว่าๆ ปกติโดยนิสัยของแม่
เขาเป็นคนชอบช่วยเหลือ ชอบคุย อัธยาศัยดี ใครมาขอให้ช่วยอะไรจะรีบวางสิ่งที่ตัวเองทำแล้วไปช่วยเขาทันที เช่น วันนี้นัดกันกับแม่ว่าจะไปซื้อของที่ห้าง
แต่คนรู้จักแถวบ้านขอให้ไปช่วยยกของ แม่ก็จะไม่ไปซื้อของ เลือกที่จะไปช่วยยกของแทนทันที เป็นแบบนี้มาตลอด ปัญหาของเราช่วงนี้ที่เจอบ่อยๆคือ
ถ้าเราไปตลาด ไม่ได้ซื้อของกลับมาฝากใคร ถามแล้วว่าใครจะเอาอะไรไหม ไม่มีใครสั่งอะไร ถ้าแม่รู้แม่ก็จะว่าเราเห็นแก่ตัว ไม่มีน้ำใจ
พูดในทำนองว่า คนอื่นไปไหนเขายังซื้อของมาฝาก ทำไมไม่มีน้ำใจซื้อมาให้คนอื่นบ้าง หรือ เวลามีคนโทรมาหาแม่ โทรศัพท์มือถือแม่ แล้วเราไม่ได้รับสาย
แม่ก็จะว่าเรา หาว่าเราไม่เอาใคร รับโทรศัพท์หน่อยไม่ได้ จะตายหรือไง ล่าสุดคือ เราทานข้าวอยู่ ลูกพี่ลูกน้องที่อยู่คนละบ้านแต่บ้านอยู่ซอยเดียวกัน
โทรมาให้เราขับรถออกไปส่งเขาขึ้นรถเมล์หน่อย เราเลยบอกของทานข้าวก่อนได้ไหม แต่เขารีบมาก เขาไม่รอเลยออกไปก่อน พอแม่เรารู้แม่เลย
ใช้คำพูดเดิมๆ พูดกับเราว่า “ มันเห็นแก่ตัว ไม่เอาใคร อย่าหวังว่าใครจะช่วย คงได้อยู่คนเดียวไม่มีใครเอา “ เราอยากรู้ว่าเราเห็นแก่ตัวมากเลยหรอ
ทุกครั้งที่แม่ว่าเรา เรารู้สึกแย่มาก หลังๆเลยเลือกที่จะเงียบแล้วเดินหนีเข้าห้องนอน สักพักแกก็กลับมาพูดจากับเราปกติ แต่เราลืมคำพูดที่แม่ใช้ด่าเราแต่
ละครั้งไม่ได้เลย คิดตลอดว่าเรามันเห็นแก่ตัวมากเลยหรอ อยากรู้ว่าควรจะปล่อยวางอย่างไรดี หรือใครเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้แล้วมีวิธีช่วยให้ใจสงบได้
บ้างไหมคะ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ