เริ่มจากเดือนที่เเล้วเป็นเดือนเกิดเราค่ะ..พ่อเราถามว่าเราอยากได้อะไรที่จริงเเล้วก่อนหน้านี้ท่านจะซื้อกระเป๋าอดิดาสให้เเต่กลัวเราไม่ชอบก็เลยกลับมาถามเราว่าของขวัญวันเกิดเราอยากได้อะไร  
เรา:อยากได้โทรสับใหม่เพราะเครื่องนี้มันใช้มาหลายปีเเล้ว(เครื่องนี้เราซื้อเอง5000กว่าบาท)

พ่อ:ยี่ห้ออะไร(เราเเอบดีใจขึ้นมานิดนึงค่ะ)

เรา: ลูกอยากได้i8+(ประมาณ15000+)

พ่อ:สิ่งที่พ่อจะให้ได้ต้องเอาไปใช้ประโยชน์สูงสุดด้วยนะ   มันดียังไง?

เเล้วเราก็อธิบายไปตามรีวิวที่ดูในยูปทูปนั่นเเหละค่ะเรารู้อยู่เเล้วเเหละค่ะว่าท่านคงไม่ซื้อให้เเน่ๆ เพราะเขาจะไม่ยอมซื้ออะไรเเบบนี้ให้อยู่เเล้ว  เพราะทุกครั้งที่ท่านถามว่าอยากได้อะไรเราตอบไปทุกรอบท่านก็อ้างเเบบนี้ทุกครั้ง จนเราหมดกำลังใจ เเละไม่เคยมีความหวังอะไรจากท่านอีก เรามองว่าเขาเอามันมาเป็นข้ออ้างหรอคะ  คือเราไม่เข้าใจเรามองสองมุมคือมุมที่1  เขาถามเพราะเเค่อยากรู้ว่าเราอยากได้อะไรเเค่นั้นเองหรอ  คือถามเเค่ให้รู้ว่าอยากได้อะไร  กับอีกมุมนึงคือ  รู้ว่าตัวเองไม่มีกำลังทรัพย์ที่จะซื้อให้ตั้งเเต่เเรกอยู่เเล้ว เเล้วจะมาถามเราทำไมพอเราตอบเขาก็เอาคำว่า  "ต้องใช้ประโยชน์ใช้สูงสุด"มาพูดทุกครั้งจนเราท้อ  หมดกำลังใจ จนไม่มีความหวังความผูกพันธ์อะไรกับเขาอีกเลยค่ะ
     เเต่กลับอาเเละคนอื่นๆในบ้านเขาซื้อให้เราเเบบไม่มีข้ออ้างไม่ถามไม่อะไรทั้งนั้นค่ะ ให้เเบบเซอร์ไพรส์ด้วยซ้ำ  เราก็เเอบคิดนะคะว่า เขารักเรารึเปล่าเราไม่เคยได้ของขวัญอะไรจากพ่อเราเลย เราเห็นคนอื่นอยู่กับพ่อเขาเราก็เเอบอิจฉานิดๆ ในมุมของเด็กม.ปลายคนนึง  เขาก็อยากมีโมเมนต์เเบบนั้นสักครั้งนึงในชีวิตบ้าง😞