กระทู้นี้ ไม่ได้ต้องการที่จะระบายความในใจ แต่อยากให้กระทู้นี้เป็นพื้นที่แห่งความทรงจำที่ดีของเราที่มีต่อเค้า
หากใครเคยอ่านกระทู้แรกของเรา จะทราบว่าเรามีแฟนแล้ว แต่เราหมดรักแฟน เราจึงพยามหาโอกาสทำความรู้จักกับคนอื่นอยู่เสมอ วิธีการที่ง่ายที่สุดก็คือการโหลดแอพหาคู่ เราก็เล่นแอพนั้นมาหลายปี เล่นตอนไม่อยู่กับแฟน พอแฟนมาก็ลบแอพนั้นทิ้ง
จนโชคชะตานำพาให้เราได้รู้จักกับผู้ชายคนนึง อายุมากกว่าเรา แต่พักอยู่ใกล้ๆกับที่เราอยู่ เราก็ทักทายคุยกันตามประสาคนเพิ่งจะรู้จักกันใหม่ๆ จนมีอยู่วันนึงเราไปกินข้าวเย็นด้วยกัน ครั้งแรกที่เราได้เห็นรูปร่าง บุคลิก กิริยา วาจานั้น เป็น First Impression ที่โคตรจะดีที่สุดในชีวิต เราประทับใจเค้ามากๆ สเปคเราคือชอบผู้ชายตี๋ ขาว อวบๆมีน้ำมีเนื้อ จ้ำม่ำ เค้าตรงสเปคเราทุกอย่าง เพียงแค่เห็นบุลิกภาพ รู้ได้เลยว่าผู้ชายคนนี้เป็นผู้ชายอบอุ่น สามารถปกป้องเราได้แน่นอน เราก็ไปนั่งทานก๋วยเตี๋ยวข้างทาง ง่ายๆ กินอิ่มเค้าก็ไปส่งเรากลับห้อง ในระหว่างที่เดินทางกลับเค้าก็บอกว่า เราเป็นผู้หญิงที่เรียบง่ายจัง สบายๆ ไม่เฟค ไม่เหมือนผู้หญิงที่เค้าเคยไปกินข้าวด้วย ที่จะต้องไปนั่งร้านหรูๆ กินอาการแพงๆ แต่งตัวจัดเต็ม แต่เราตรงกันข้ามเราแต่งตัวสบายๆ ในสไตล์ของเรา เราก็ได้มีการแลกไลน์ไว้คุยกัน ก็มีโอกาสได้เจอกันอีก ครั้งนั้นเค้าพาเราไปเดินเล่นที่ตลาดนัดกลางคืน เดินเล่นกินขนม เราจำได้เลยว่าเราป้อนเครปญี่ปุ่นเค้าระหว่างที่เดินชมของ เราอยากจะหยุดเวลาไว้ที่ตรงนั้นเหลือเกิน เราอยากจะใช้ช่วงเวลากับเค้าให้มากที่สุด คืนนั้นก็เป็นคืนแรกที่เรามีอะไรกัน เรารู้สึกอยากจะเลิกกับแฟน เพื่อมาคบกับเค้า แต่เราต้องตื่นจากฝันนั้นเพื่อเผชิญกับความจริง เราก็แยกย้ายกัน
เมื่อแฟนกลับมาเราก็บล๊อคไลน์ทิ้งไป แต่เราดันลืมว่าเราล็อคอินไลน์ไว้ในไอแพดด้วย แฟนจึงรู้ว่าเรานอกใจ ก็เกิดการทะเลาะกันตามเคย แต่สุดท้ายก็เคลียร์ได้ ก็ยังไม่ได้เลิกกัน
มีอยู่ช่วงนึงเราทะเลาะกับแฟนหนัก เราจึงย้ายไปอยู่กับเค้าเป็นเวลา 1 สัปดาห์ เราก็ไปเรียนตามปกติก็เจอแฟนปกติแต่ไม่คุยด้วย แต่สุดท้ายเราก็จำเป็นที่จะต้องเลือกกลับไปคบกับแฟน เพราะหน้าที่ที่ต้องพึ่งพาอาศัยกัน
ในช่วงเวลา 1 สัปดาห์นั้น เรารู้สึกว่าหัวใจของเรามันไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานตั้งแต่คบกะแฟนคนนี้ เค้าทำให้เรารู้สึกเหมือนมีแฟนครั้งใหม่ เราอยากจะนอนกอดเค้าจนหลับไปทุกคืนแบบนั้น เราเลิกคุยกะทุกคน ไม่เล่นแอพหาคู่อีกเลยเพราะเรารู้สึกว่าเราเจอคนที่ใช่แล้ว แต่ทำไมโชคชะตาถึงกลั่นแกล้งเราจัง ช่วงนั้นเราเพิ่งกลับมาเรียนได้ประมาณ 1 เดือน (ประมาณเดือนก.พ.)เราก็ไม่ค่อยได้ทักเค้าไปหรอก มีโอกาสก็แอบทักไปบ้าง แต่ทุกครั้งที่ทักไปเค้าจะตอบกลับมาเสมอ ครั้งนั้นเราทักไปหลายวันเค้าไม่ยอมตอบ ตอนแรกก็คิดว่าเค้าคงยุ่งๆกับงาน จนผ่านไปประมาณ 2 สัปดาห์เค้าก็ยังไม่ตอบข้อความเรา เราเริ่มรู้สึกแปลกๆแล้ว เพราะปกติเค้าจะตอบเราตลอด แต่เราก็ยังไม่ได้คิดถึงไปไหนไกล ก็คิดแค่ว่าคงทำงานยุ่งไม่มีเวลาตอบ จนเวลาผ่านไปอีกร่วมสัปดาห์เราตัดสินใจเข้าไปส่อง IGของเค้า ก็ไม่ได้มีโพสต์ล่าสุดอะไร แต่เราไปอ่านคอมเม้นท์ มีเม้นท์ว่า คิดถึงน้องชาย เราก็กดเข้าไปในโปร์ไฟล์ของคนที่เม้น จึงรู้ว่าเป็นพี่สาวเค้า พี่สาวเค้าโพสต์รูปของเค้า แล้วมีแคปชั่นว่า คิดถึงน้องชายเราก็เริ่มตะหงิดใจ จึงไปหาเฟสก็สุ่มพิมพ์ชื่อไปเรื่อยๆ ก็เจอเฟสของเค้า วินาทีนั้นมันเหมือนเราฝันไป มีการแชร์โพสของหน่วยกู้ภัยว่ามีผู้ประสบอุบัติเหตุ เราเห็นภาพนั้นแล้วเราไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เค้านอนเลือดอาบไปทั้งตัว เค้าขี่รถบิ๊คไบค์แล้วชนกับรถยนต์ เสียชีวิต ตั้งแต่ต้นเดือนมกราคมแล้ว วันที่เค้าประสบอุบัติเหตุเป็นวันเปิดเทอมของเราวันแรก เรานึกขึ้นได้ทันทีว่าในคืนนั้นเราฝันเห็นเค้า ตอนนั้นเราช็อคมาก ไม่อยากเชื่อสายตา แล้วน้ำตามันก็ไหลออกมา เราเสียใจมากๆเรายังไม่ได้บอกลา ทุกอย่างมันเหมือนกับฝัน แล้วคืนนั้นแฟนเราก็มา เราต้องกั้นน้ำตาไม่ไหลให้ออกมา เราพูดกับใครไม่ได้ ทำได้เพียงแค่นอนคิดถึงเค้าในใจ ใส่บาตรให้เค้า ทำบุญก็อุทิศให้เค้าเสมอ
สุดท้ายเราอยากจะบอกให้เค้ารับรู้ว่า หนูยังรักและคิดถึงพี่เสมอนะคะ พี่จะอยู่ในความทรงจำของหนูตลอดไป เราคงมีวาสนาต่อกันแค่นี้จริงๆ
รู้สึกดีกับคนที่ไม่ใช่แฟน จนอยากจะเลิกกับแฟนแล้วไปคบกับคนใหม่ แต่เค้ามาเสียชีวิตซะก่อน TT
หากใครเคยอ่านกระทู้แรกของเรา จะทราบว่าเรามีแฟนแล้ว แต่เราหมดรักแฟน เราจึงพยามหาโอกาสทำความรู้จักกับคนอื่นอยู่เสมอ วิธีการที่ง่ายที่สุดก็คือการโหลดแอพหาคู่ เราก็เล่นแอพนั้นมาหลายปี เล่นตอนไม่อยู่กับแฟน พอแฟนมาก็ลบแอพนั้นทิ้ง
จนโชคชะตานำพาให้เราได้รู้จักกับผู้ชายคนนึง อายุมากกว่าเรา แต่พักอยู่ใกล้ๆกับที่เราอยู่ เราก็ทักทายคุยกันตามประสาคนเพิ่งจะรู้จักกันใหม่ๆ จนมีอยู่วันนึงเราไปกินข้าวเย็นด้วยกัน ครั้งแรกที่เราได้เห็นรูปร่าง บุคลิก กิริยา วาจานั้น เป็น First Impression ที่โคตรจะดีที่สุดในชีวิต เราประทับใจเค้ามากๆ สเปคเราคือชอบผู้ชายตี๋ ขาว อวบๆมีน้ำมีเนื้อ จ้ำม่ำ เค้าตรงสเปคเราทุกอย่าง เพียงแค่เห็นบุลิกภาพ รู้ได้เลยว่าผู้ชายคนนี้เป็นผู้ชายอบอุ่น สามารถปกป้องเราได้แน่นอน เราก็ไปนั่งทานก๋วยเตี๋ยวข้างทาง ง่ายๆ กินอิ่มเค้าก็ไปส่งเรากลับห้อง ในระหว่างที่เดินทางกลับเค้าก็บอกว่า เราเป็นผู้หญิงที่เรียบง่ายจัง สบายๆ ไม่เฟค ไม่เหมือนผู้หญิงที่เค้าเคยไปกินข้าวด้วย ที่จะต้องไปนั่งร้านหรูๆ กินอาการแพงๆ แต่งตัวจัดเต็ม แต่เราตรงกันข้ามเราแต่งตัวสบายๆ ในสไตล์ของเรา เราก็ได้มีการแลกไลน์ไว้คุยกัน ก็มีโอกาสได้เจอกันอีก ครั้งนั้นเค้าพาเราไปเดินเล่นที่ตลาดนัดกลางคืน เดินเล่นกินขนม เราจำได้เลยว่าเราป้อนเครปญี่ปุ่นเค้าระหว่างที่เดินชมของ เราอยากจะหยุดเวลาไว้ที่ตรงนั้นเหลือเกิน เราอยากจะใช้ช่วงเวลากับเค้าให้มากที่สุด คืนนั้นก็เป็นคืนแรกที่เรามีอะไรกัน เรารู้สึกอยากจะเลิกกับแฟน เพื่อมาคบกับเค้า แต่เราต้องตื่นจากฝันนั้นเพื่อเผชิญกับความจริง เราก็แยกย้ายกัน
เมื่อแฟนกลับมาเราก็บล๊อคไลน์ทิ้งไป แต่เราดันลืมว่าเราล็อคอินไลน์ไว้ในไอแพดด้วย แฟนจึงรู้ว่าเรานอกใจ ก็เกิดการทะเลาะกันตามเคย แต่สุดท้ายก็เคลียร์ได้ ก็ยังไม่ได้เลิกกัน
มีอยู่ช่วงนึงเราทะเลาะกับแฟนหนัก เราจึงย้ายไปอยู่กับเค้าเป็นเวลา 1 สัปดาห์ เราก็ไปเรียนตามปกติก็เจอแฟนปกติแต่ไม่คุยด้วย แต่สุดท้ายเราก็จำเป็นที่จะต้องเลือกกลับไปคบกับแฟน เพราะหน้าที่ที่ต้องพึ่งพาอาศัยกัน
ในช่วงเวลา 1 สัปดาห์นั้น เรารู้สึกว่าหัวใจของเรามันไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานตั้งแต่คบกะแฟนคนนี้ เค้าทำให้เรารู้สึกเหมือนมีแฟนครั้งใหม่ เราอยากจะนอนกอดเค้าจนหลับไปทุกคืนแบบนั้น เราเลิกคุยกะทุกคน ไม่เล่นแอพหาคู่อีกเลยเพราะเรารู้สึกว่าเราเจอคนที่ใช่แล้ว แต่ทำไมโชคชะตาถึงกลั่นแกล้งเราจัง ช่วงนั้นเราเพิ่งกลับมาเรียนได้ประมาณ 1 เดือน (ประมาณเดือนก.พ.)เราก็ไม่ค่อยได้ทักเค้าไปหรอก มีโอกาสก็แอบทักไปบ้าง แต่ทุกครั้งที่ทักไปเค้าจะตอบกลับมาเสมอ ครั้งนั้นเราทักไปหลายวันเค้าไม่ยอมตอบ ตอนแรกก็คิดว่าเค้าคงยุ่งๆกับงาน จนผ่านไปประมาณ 2 สัปดาห์เค้าก็ยังไม่ตอบข้อความเรา เราเริ่มรู้สึกแปลกๆแล้ว เพราะปกติเค้าจะตอบเราตลอด แต่เราก็ยังไม่ได้คิดถึงไปไหนไกล ก็คิดแค่ว่าคงทำงานยุ่งไม่มีเวลาตอบ จนเวลาผ่านไปอีกร่วมสัปดาห์เราตัดสินใจเข้าไปส่อง IGของเค้า ก็ไม่ได้มีโพสต์ล่าสุดอะไร แต่เราไปอ่านคอมเม้นท์ มีเม้นท์ว่า คิดถึงน้องชาย เราก็กดเข้าไปในโปร์ไฟล์ของคนที่เม้น จึงรู้ว่าเป็นพี่สาวเค้า พี่สาวเค้าโพสต์รูปของเค้า แล้วมีแคปชั่นว่า คิดถึงน้องชายเราก็เริ่มตะหงิดใจ จึงไปหาเฟสก็สุ่มพิมพ์ชื่อไปเรื่อยๆ ก็เจอเฟสของเค้า วินาทีนั้นมันเหมือนเราฝันไป มีการแชร์โพสของหน่วยกู้ภัยว่ามีผู้ประสบอุบัติเหตุ เราเห็นภาพนั้นแล้วเราไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เค้านอนเลือดอาบไปทั้งตัว เค้าขี่รถบิ๊คไบค์แล้วชนกับรถยนต์ เสียชีวิต ตั้งแต่ต้นเดือนมกราคมแล้ว วันที่เค้าประสบอุบัติเหตุเป็นวันเปิดเทอมของเราวันแรก เรานึกขึ้นได้ทันทีว่าในคืนนั้นเราฝันเห็นเค้า ตอนนั้นเราช็อคมาก ไม่อยากเชื่อสายตา แล้วน้ำตามันก็ไหลออกมา เราเสียใจมากๆเรายังไม่ได้บอกลา ทุกอย่างมันเหมือนกับฝัน แล้วคืนนั้นแฟนเราก็มา เราต้องกั้นน้ำตาไม่ไหลให้ออกมา เราพูดกับใครไม่ได้ ทำได้เพียงแค่นอนคิดถึงเค้าในใจ ใส่บาตรให้เค้า ทำบุญก็อุทิศให้เค้าเสมอ
สุดท้ายเราอยากจะบอกให้เค้ารับรู้ว่า หนูยังรักและคิดถึงพี่เสมอนะคะ พี่จะอยู่ในความทรงจำของหนูตลอดไป เราคงมีวาสนาต่อกันแค่นี้จริงๆ