มีห้องส่วนตัวแต่เหมือนไม่มี

คือ เราเป็นวัยรุ่นค่ะ มีห้องส่วนตัว เราค่อนข้างที่จะหวงห้องมากๆ เพราะเราหมดไปเยอะ แต่งห้องบ่อย ของในห้องคือมีแต่ลูกรัก เราอยู่ภาคอีสาน แถวบ้านจะเป็นชนบท ร้อนมาก เราป่วยด้วยเป็นโรคแพ้แดด แพ้อากาศร้อน ช่วงปลายเดือนพ่อติดแอร์ให้(ไปกู้เงินมา)คือเราป่วยมา4ปีแล้ว พึ่งจะได้ติด แต่ก่อนก็ทนร้อนเอา เข้าเรื่องเลยค่ะ ไม่ใช่ว่ามีปัญหาแค่ตอนติดแอร์นะคะ คือ ตั้งแต่ทำห้องมาเลย ห้องเราเนี่ย มันไม่ส่วนตัวซะเลย คือ เราทำงาน ทำการบ้านเนี่ย จะมีคนในบ้านอยู่ๆก็เปิดประตูเข้ามา บางคนก็เปิดมาด่าว่าเรียกก็ไม่ได้ยิน คือห้องเรามันเก็บเสียงได้ระดับนึงเลย บางทีล็อคไว้ ก็เอากุญแจมาเปิด เราล็อคข้างใน ก็ทุบประตู คือ เราโมโหมาก แต่ด่าแรงก็ไม่ได้ เค้าเป็นผู้ใหญ่ เราก็ได้แต่บ่น คือ บางทีนอนๆอยู่ เปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่งี้ มันก็ไม่ได้มั้ยเนี่ย  เวลามีญาตมาก็แชร์ห้องค่ะ ยายให้มานอนกะเรา โอเคเราไม่ซี แต่เรานอนดึกไม่ได้ เกรงใจ น้องเราเนี่ย ชอบกวนมากค่ะ เราไม่เปิดให้คนเล็กก็ร้องไห้ (ไม่ใช่น้องแท้ๆ)ฟ้องยาย ฟ้องแม่ คนกลางก็ทุบๆๆๆๆๆ (น้องชายเรา)เราจะบ้าตาย ตอนนี้ติดแอร์ยิ่งแล้วใหญ่ค่ะ น้องไม่ไปไหนเลย คนเล็กเปิดแอร์เองเป็นค่ะ เข้ามานี่ห้องเละ เล่นผ้าห่ม ตุ๊กตา เกลื่อนไปหมด เสียงดังมาก มาตีกัน เราด่าได้แป้ปเดียวก็มียก2ตามมา ป้าเราก็มานอนเปิดแอร์เรา เราไม่ซีค่ะ แต่เรากลัวอย่างเดียว กลัวตอนไม่อยู่แล้วมาใช้ ลูกแกเนี่ยดื้อมาก กลัวสุดๆ กลัวมาพังห้อง แกชอบมาใช้ของห้องเรา ล่าสุดขโมยลิปเราไป เราไม่เห็นนะ แต่ถามน้อง น้องบอกว่าป้าเนี่ยเอาไป เราแบบ เฮ้อ ช่างเถอะ จะอ่านหนังสือเนี่ย ก็ไม่ได้อ่านดีเลยจ้า ซักพักข้างบ้านก็ทำกับข้าว (ห้องใกล้รั้วข้างบ้าน) เด็กน้อยข้างบ้านมาเล่นน้ำ เสียงดังมาก เวลากลางวันคือไม่ได้จริงๆ เราค่อนข้างสมาธิสั้น คือ มันไม่ส่วนตัวเลย เราอิจฉาเด็กในเมืองมาก เคยไปถามเค้าว่ามีอะไรทำนองนี้มั้ย เค้าบอกว่า ไม่นะ พ่อแม่เค้ารู้ว่าลูกต้องการเวลาส่วนตัว เราอิจฉามาก เฮ้อออ ได้แต่คิดแล้วก็แอบหวังว่าจะมีเวลาส่วนตัวและห้องส่วนตัวจริงๆ
(ตอนเขียนอยู่คนเล็กก็อยู่นี่ กวนอยู่นี่แหล่ะ ถามๆๆๆๆอยู่นั่น ดีนะมันอ่านหนังสือไม่ออก)