เรื่องค่อนข้างยาวนะคะ เพราะมีหลายปัญหารวมกัน รบกวนเพื่อนๆช่วยอ่านและให้คำปรึกษาเราทีนะคะ
เราอายุ 22 ปี มีแฟนอายุ 27 ปี คบกันมา 4 ปีตั้งแต่เราอายุ 18 เรียนมหาลัยด้วยกัน อยู่หอด้วยกัน ใช้ชีวิตด้วยกันทุกวันในตลอดระยะเวลา 4 ปีที่ผ่านมา เราเรียนไปทำงานไป อาชีพเราคือขายเสื้อผ้าออนไลน์ 2-3 ปี ที่ผ่านมายอดขายเราดีมาก ทำให้เราเก็บเงินได้เยอะค่ะ เพราะเราเป็นคนไม่เที่ยว ไม่เข้าสังคม แฟนเราก็นิสัยเหมือนกันเลยค่ะ แต่ไม่เหมือนกันอยู่อย่างนึงคือเค้าเป็นคนไม่ค่อยขยัน ไม่เป็นผู้นำ จะทำอะไรเราต้องคอยไกด์ไลน์ให้ ช่วงปีแรกที่เราขายเสื้อผ้าเค้าให้เราทำคนเดียว นั่งเรือไปรับเสื้อผ้า แบกของ ยกของ แพ็คของ ส่งของ ทำเองหมด แต่เงินเรากลับใช้ด้วยกัน แล้วก็ต้องลงทะเบียนเรียนให้เค้าทุกเทอม เพราะเค้ายังเรียนไม่จบ จนเรารู้สึกทนไม่ไหวเพราะเหมือนตัวเองกำลังทำงานเลี้ยงผช.อยู่ ซึ่งมันไม่ใช่นิสัยเรา เราก็เลยขอเลิกกับเค้า เค้าก็ขอเลยโอกาสที่จะปรับปรุงตัว จากนั้นเค้าก็ช่วยงานเรามาตลอด แต่เราก็มองว่าเค้าอายุเยอะแล้ว น่าจะมีงานที่เป็นของตัวเอง เราจะได้มีรายรับ 2 ทาง จะได้สร้างตัวกันได้ไวๆ ด้วยความที่เรามีเงินเก็บ เราก็เลยลองเสนอให้เค้าว่า ไปเรียนตัดผมไหม เดี๋ยวเราส่งไปเรียน แล้วมาเปิดร้านกัน เค้าก็ไม่เอา บอกไม่ชอบ เวลาผ่านมาเราก็ลองเสนอใหม่ว่าไปเรียนซ่อมคอมไหม เเล้วมาเปิดร้านกัน เพราะเค้าเก่งคอม ก็ไม่เอาบอกไม่ชอบอีก เราก็เลยเสนอใหม่ว่างั้นขับแกร็ปไหม เรามีรถ เค้าก็ไม่เอาบอกกลัวมีปัญหากับวิน เราก็เลยเสนอให้เค้าขับแกร็ปฟู้ดส์ เค้าก็ไม่เอา จนมันทำให้เรารู้ว่าปัญหามันไม่ได้อยู่ที่งาน แต่ปัญหามันอยู่ที่เค้าเอง เราก็เลยเปลี่ยนคำถามใหม่เป็นการถามเค้าว่าอยากเป็นอะไร เค้าบอกอยากเป็นนักฟุตบอล แต่เค้าก็ไม่เคยไปฝึก ไปเตะอะไรที่เป็นเรื่องเป็นราว เราไม่เคยดูถูกความฝันเค้าเลย แต่ความฝันกับสิ่งที่จะล่อเลี้ยงชีวิตเราได้ในปัจจุบันมันคนละอย่างกัน เราควรที่จะทำงานที่เลี้ยงชีวิตและความฝันที่หล่อเลี้ยงใจไปพร้อมกันได้ แต่เค้าเอาแต่ตามตูดเรา นี่คือข้อเสียของเค้านะคะ
และนี้ข้อดีของเค้า เค้าดูแลเราดีทุกอย่างในชีวิตประจำวัน ไม่เที่ยว ไม่ดูดบุหรี่ ไม่กินเหล้า ไม่เจ้าชู้ ไม่ฟุ่มเฟื่อย ใจเย็น ใส่ใจเรากับเรื่องเล็กน้อย เราสัมผัสได้ว่าเค้ารักมาก เค้าเป็นความสบายใจ ต่อให้พรุ่งนี้เราตื่นมาแล้วตาบอด เราก็มั่นใจว่าเค้าจะยังอยู่ไม่ไปไหน ถึงเวลาไปเติมเสื้อผ้าเค้าก็ตื่นโดยไม่ต้องปลุก เราตื่นมาก็มีข้าวกิน เค้าซักผ้า กวาดห้อง กรอกน้ำ ล้างจาน งานบ้านคือเราไม่ต้องทำอะไรเลย เสียสละให้เรา เราไม่เคยเจอผช.ที่ดูแลเราดีขนาดนี้ และก่อนที่เราจะขายเสื้อผ้ามีเงิน เราเคยไม่มีเงินมาก่อน เริ่มต้นด้วยการเป็นนักศึกษาด้วยกันทั้งคู่ บ้านเรามีปัญหาเรื่องฐานะการเงิน เราเลยต้องเริ่มทำงาน เงินที่เราเอามาลงทุนขายเสื้อผ้า ก็เป็นเงินเค้าที่ไปขอพ่อเค้ามาให้เรา 5,000 ค่ะ และช่วงนั้นวันเกิดเค้าพ่อเค้าให้อีก 3,000 เค้าก็เอามาให้เราหมดเลย เอาไว้ให้เราทำทุน ทำให้เรามีทุกวันนี้ได้ เราเลยค่อนข้างมั่นใจในตัวเค้าว่าต่อให้วันนึงเราล้มหรือลำบากเค้าก็ไม่ทิ้งเรา แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ก็อยู่ข้างๆแบบนี้ค่ะ
และสิ่งที่เรากำลังสับสนในตอนนี้คือ เรารู้ตัวแล้วว่าชีวิตคู่ของเรา 2 คนเป้าหมายในชีวิตไม่ตรงกัน เค้าไม่มีเป้าหมาย ไม่วางแผนอะไร แต่เรากำลังเรียนภาษาเพื่อที่จะเตรียมสอบแอร์ฯ เราเลยคิดว่าจะเลิก เพราะไม่อยากเสียเวลาอยู่กับสิ่งที่ไม่ใช่ และไม่อยากเสียโอกาสเวลามีคนเข้ามาจีบ เพราะเราก็อยากเปิดใจใหม่ (เราหน้าตาพอใช้ได้ แต่งตัวเก่ง พูดเก่งค่ะเลยมีคนเข้าหาเยอะ แต่เราไม่เคยไปไหน) แต่อีกใจเราก็ลังเลกลัวจะหาคนที่ดูแลและใส่ใจเราได้ดีเท่าเค้าไม่ได้อีกแล้ว เพราะเค้าดูแลเราดีจริงๆ แต่ดูแลไปวันๆ แบบไม่มีอนาคตค่ะ
และปัญหาอีกอย่างคือ เราไม่ค่อยลงรอยกับแม่เค้าค่ะ ช่วง 2 ปีแรกปกติดีนะคะ เรากลับบ้านกับเค้าทุกเทศกาล แต่ไม่นานแม่เค้ามายืมเงินเราค่ะ ก้อนแรกยืม 100,000 บอกเราว่า 7 วันคืน ถึงเวลาก็เงียบหายไป ไม่โทรบอกเหตุผล จนเราต้องติดต่อไปเองหลังจากเวลานัดเกือบ 2 เดือน ถึงบอกเราว่ามีปัญหา ก็ขอเลื่อนไปอีก ไม่นานก็มายืมอีก 2 รอบ คือ 30,000 กับ 20,000 ค่ะ บอกว่าเดือดร้อน รวมยอดยืมทั้งหมด150,000 ค่ะ ทุกครั้งที่มายืมนัดวันคืนหมด แต่ถึงเวลาก็เงียบหาย พอเราถามก็ว่าเราทวง บอกว่ามีเดี๋ยวคืนเอง ไม่โกง จนตอนนี้ผ่านมาปีครึ่งแล้วค่ะ เราไม่อยากให้ยืมนะคะเพราะรู้ว่าจะต้องมีปัญหากัน แต่ก็ต้องจำใจให้เพราะลูกชายเค้าก็ช่วยงานเราทำงาน แม่มีปัญหาเรารู้ว่าเค้าก็คงอยากช่วยแม่ เราเหมือนน้ำท่วมปาก ทวงจนตอนนี้เรากับแม่เค้าไม่คุยกันแล้วค่ะ ไม่รู้ว่าจะคืนเมื่อไหร่
และสิ่งที่เป็นปัญหาในตอนนี้ก็คือ เศรษฐกิจไม่ดี+โควิด19 เราขายของไม่ค่อยได้ จนทำให้ต้องเอาเงินเก็บเก่าออกมาใช้ทุกเดือนเป็นเวลาเกือบปีแล้ว จนเงินใกล้หมดแล้ว เราก็คุยกับเค้าเรื่องเงิน ว่าถ้าเงินหมดเราจะหาได้จากไหน เพราะเราไม่มีคนซัพพอร์ต เราต้องส่งเงินให้พ่อทุกเดือน ส่งรถให้พ่อ ค่าหอ ค่ากินอยู่ ค่าจิปาถะแต่ละเดือน เพื่อหวังว่าจะเค้าจะลุกขึ้นมาทำงานแยกจากเรา หรือไปคุยกับแม่เรื่องเงินว่าให้ผ่อนบ้าง แต่เปล่าเลยผลเหมือนเดิมเค้านิ่งเฉย อยู่เหมือนเดิมไม่ทำอะไร
รบกวนขอคำปรึกษาหน่อยนะคะ ถ้าเป็นเพื่อนๆจะเลิกดีไหมคะ ตอนนี้ใจเราไปทางเลิก แต่อีกใจก็กลัวว่าจะมาเสียใจทีหลัง จะมาคิดถึงเค้าเวลาเราเจอคนไม่ดี เค้าดูแลดีจริงๆ ยอมรับจากใจ
ปล.เรารักเค้านะคะ แต่ถ้ารู้ว่าเค้าไม่ใช่เรายอมเลิกได้ ยอมรักแบบไม่ครอบครองได้ เพราะเราเองก็อยากคบกับคนที่มองเห็นอนาคตว่าเราจะสร้างครอบครัวด้วยกันได้ค่ะ
ไม่ค่อยลงรอยกับแม่แฟน มีแฟนดีแต่ไม่ขยัน ทำยังไงดี?
เราอายุ 22 ปี มีแฟนอายุ 27 ปี คบกันมา 4 ปีตั้งแต่เราอายุ 18 เรียนมหาลัยด้วยกัน อยู่หอด้วยกัน ใช้ชีวิตด้วยกันทุกวันในตลอดระยะเวลา 4 ปีที่ผ่านมา เราเรียนไปทำงานไป อาชีพเราคือขายเสื้อผ้าออนไลน์ 2-3 ปี ที่ผ่านมายอดขายเราดีมาก ทำให้เราเก็บเงินได้เยอะค่ะ เพราะเราเป็นคนไม่เที่ยว ไม่เข้าสังคม แฟนเราก็นิสัยเหมือนกันเลยค่ะ แต่ไม่เหมือนกันอยู่อย่างนึงคือเค้าเป็นคนไม่ค่อยขยัน ไม่เป็นผู้นำ จะทำอะไรเราต้องคอยไกด์ไลน์ให้ ช่วงปีแรกที่เราขายเสื้อผ้าเค้าให้เราทำคนเดียว นั่งเรือไปรับเสื้อผ้า แบกของ ยกของ แพ็คของ ส่งของ ทำเองหมด แต่เงินเรากลับใช้ด้วยกัน แล้วก็ต้องลงทะเบียนเรียนให้เค้าทุกเทอม เพราะเค้ายังเรียนไม่จบ จนเรารู้สึกทนไม่ไหวเพราะเหมือนตัวเองกำลังทำงานเลี้ยงผช.อยู่ ซึ่งมันไม่ใช่นิสัยเรา เราก็เลยขอเลิกกับเค้า เค้าก็ขอเลยโอกาสที่จะปรับปรุงตัว จากนั้นเค้าก็ช่วยงานเรามาตลอด แต่เราก็มองว่าเค้าอายุเยอะแล้ว น่าจะมีงานที่เป็นของตัวเอง เราจะได้มีรายรับ 2 ทาง จะได้สร้างตัวกันได้ไวๆ ด้วยความที่เรามีเงินเก็บ เราก็เลยลองเสนอให้เค้าว่า ไปเรียนตัดผมไหม เดี๋ยวเราส่งไปเรียน แล้วมาเปิดร้านกัน เค้าก็ไม่เอา บอกไม่ชอบ เวลาผ่านมาเราก็ลองเสนอใหม่ว่าไปเรียนซ่อมคอมไหม เเล้วมาเปิดร้านกัน เพราะเค้าเก่งคอม ก็ไม่เอาบอกไม่ชอบอีก เราก็เลยเสนอใหม่ว่างั้นขับแกร็ปไหม เรามีรถ เค้าก็ไม่เอาบอกกลัวมีปัญหากับวิน เราก็เลยเสนอให้เค้าขับแกร็ปฟู้ดส์ เค้าก็ไม่เอา จนมันทำให้เรารู้ว่าปัญหามันไม่ได้อยู่ที่งาน แต่ปัญหามันอยู่ที่เค้าเอง เราก็เลยเปลี่ยนคำถามใหม่เป็นการถามเค้าว่าอยากเป็นอะไร เค้าบอกอยากเป็นนักฟุตบอล แต่เค้าก็ไม่เคยไปฝึก ไปเตะอะไรที่เป็นเรื่องเป็นราว เราไม่เคยดูถูกความฝันเค้าเลย แต่ความฝันกับสิ่งที่จะล่อเลี้ยงชีวิตเราได้ในปัจจุบันมันคนละอย่างกัน เราควรที่จะทำงานที่เลี้ยงชีวิตและความฝันที่หล่อเลี้ยงใจไปพร้อมกันได้ แต่เค้าเอาแต่ตามตูดเรา นี่คือข้อเสียของเค้านะคะ
และนี้ข้อดีของเค้า เค้าดูแลเราดีทุกอย่างในชีวิตประจำวัน ไม่เที่ยว ไม่ดูดบุหรี่ ไม่กินเหล้า ไม่เจ้าชู้ ไม่ฟุ่มเฟื่อย ใจเย็น ใส่ใจเรากับเรื่องเล็กน้อย เราสัมผัสได้ว่าเค้ารักมาก เค้าเป็นความสบายใจ ต่อให้พรุ่งนี้เราตื่นมาแล้วตาบอด เราก็มั่นใจว่าเค้าจะยังอยู่ไม่ไปไหน ถึงเวลาไปเติมเสื้อผ้าเค้าก็ตื่นโดยไม่ต้องปลุก เราตื่นมาก็มีข้าวกิน เค้าซักผ้า กวาดห้อง กรอกน้ำ ล้างจาน งานบ้านคือเราไม่ต้องทำอะไรเลย เสียสละให้เรา เราไม่เคยเจอผช.ที่ดูแลเราดีขนาดนี้ และก่อนที่เราจะขายเสื้อผ้ามีเงิน เราเคยไม่มีเงินมาก่อน เริ่มต้นด้วยการเป็นนักศึกษาด้วยกันทั้งคู่ บ้านเรามีปัญหาเรื่องฐานะการเงิน เราเลยต้องเริ่มทำงาน เงินที่เราเอามาลงทุนขายเสื้อผ้า ก็เป็นเงินเค้าที่ไปขอพ่อเค้ามาให้เรา 5,000 ค่ะ และช่วงนั้นวันเกิดเค้าพ่อเค้าให้อีก 3,000 เค้าก็เอามาให้เราหมดเลย เอาไว้ให้เราทำทุน ทำให้เรามีทุกวันนี้ได้ เราเลยค่อนข้างมั่นใจในตัวเค้าว่าต่อให้วันนึงเราล้มหรือลำบากเค้าก็ไม่ทิ้งเรา แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ก็อยู่ข้างๆแบบนี้ค่ะ
และสิ่งที่เรากำลังสับสนในตอนนี้คือ เรารู้ตัวแล้วว่าชีวิตคู่ของเรา 2 คนเป้าหมายในชีวิตไม่ตรงกัน เค้าไม่มีเป้าหมาย ไม่วางแผนอะไร แต่เรากำลังเรียนภาษาเพื่อที่จะเตรียมสอบแอร์ฯ เราเลยคิดว่าจะเลิก เพราะไม่อยากเสียเวลาอยู่กับสิ่งที่ไม่ใช่ และไม่อยากเสียโอกาสเวลามีคนเข้ามาจีบ เพราะเราก็อยากเปิดใจใหม่ (เราหน้าตาพอใช้ได้ แต่งตัวเก่ง พูดเก่งค่ะเลยมีคนเข้าหาเยอะ แต่เราไม่เคยไปไหน) แต่อีกใจเราก็ลังเลกลัวจะหาคนที่ดูแลและใส่ใจเราได้ดีเท่าเค้าไม่ได้อีกแล้ว เพราะเค้าดูแลเราดีจริงๆ แต่ดูแลไปวันๆ แบบไม่มีอนาคตค่ะ
และปัญหาอีกอย่างคือ เราไม่ค่อยลงรอยกับแม่เค้าค่ะ ช่วง 2 ปีแรกปกติดีนะคะ เรากลับบ้านกับเค้าทุกเทศกาล แต่ไม่นานแม่เค้ามายืมเงินเราค่ะ ก้อนแรกยืม 100,000 บอกเราว่า 7 วันคืน ถึงเวลาก็เงียบหายไป ไม่โทรบอกเหตุผล จนเราต้องติดต่อไปเองหลังจากเวลานัดเกือบ 2 เดือน ถึงบอกเราว่ามีปัญหา ก็ขอเลื่อนไปอีก ไม่นานก็มายืมอีก 2 รอบ คือ 30,000 กับ 20,000 ค่ะ บอกว่าเดือดร้อน รวมยอดยืมทั้งหมด150,000 ค่ะ ทุกครั้งที่มายืมนัดวันคืนหมด แต่ถึงเวลาก็เงียบหาย พอเราถามก็ว่าเราทวง บอกว่ามีเดี๋ยวคืนเอง ไม่โกง จนตอนนี้ผ่านมาปีครึ่งแล้วค่ะ เราไม่อยากให้ยืมนะคะเพราะรู้ว่าจะต้องมีปัญหากัน แต่ก็ต้องจำใจให้เพราะลูกชายเค้าก็ช่วยงานเราทำงาน แม่มีปัญหาเรารู้ว่าเค้าก็คงอยากช่วยแม่ เราเหมือนน้ำท่วมปาก ทวงจนตอนนี้เรากับแม่เค้าไม่คุยกันแล้วค่ะ ไม่รู้ว่าจะคืนเมื่อไหร่
และสิ่งที่เป็นปัญหาในตอนนี้ก็คือ เศรษฐกิจไม่ดี+โควิด19 เราขายของไม่ค่อยได้ จนทำให้ต้องเอาเงินเก็บเก่าออกมาใช้ทุกเดือนเป็นเวลาเกือบปีแล้ว จนเงินใกล้หมดแล้ว เราก็คุยกับเค้าเรื่องเงิน ว่าถ้าเงินหมดเราจะหาได้จากไหน เพราะเราไม่มีคนซัพพอร์ต เราต้องส่งเงินให้พ่อทุกเดือน ส่งรถให้พ่อ ค่าหอ ค่ากินอยู่ ค่าจิปาถะแต่ละเดือน เพื่อหวังว่าจะเค้าจะลุกขึ้นมาทำงานแยกจากเรา หรือไปคุยกับแม่เรื่องเงินว่าให้ผ่อนบ้าง แต่เปล่าเลยผลเหมือนเดิมเค้านิ่งเฉย อยู่เหมือนเดิมไม่ทำอะไร
รบกวนขอคำปรึกษาหน่อยนะคะ ถ้าเป็นเพื่อนๆจะเลิกดีไหมคะ ตอนนี้ใจเราไปทางเลิก แต่อีกใจก็กลัวว่าจะมาเสียใจทีหลัง จะมาคิดถึงเค้าเวลาเราเจอคนไม่ดี เค้าดูแลดีจริงๆ ยอมรับจากใจ
ปล.เรารักเค้านะคะ แต่ถ้ารู้ว่าเค้าไม่ใช่เรายอมเลิกได้ ยอมรักแบบไม่ครอบครองได้ เพราะเราเองก็อยากคบกับคนที่มองเห็นอนาคตว่าเราจะสร้างครอบครัวด้วยกันได้ค่ะ