สวัสดีค่ะ คือตามหัวข้อกระทู้เลยนะคะ เราค่อนข้างหนักใจมากๆในเรื่องนี้ เรากับแม่อยู่ด้วนกันมาเรียกได้วาตลอดทั้งชีวิตของเราเลย ปีนี้เราอายุย่าง22แล้ว แต่ยังติดแม่อยู่เลยค่ะ เราหนักใจมาก ตอนแรกที่ไปอยู่หอเราคิดว่าตัวเองเป็นhome sick  ซึ่งจริงๆแล้วไม่ใช่เลย เราแค่คิดถึงแม่มากๆ อยากกลับบ้านอยุ่ตลอดเวลา ยิ่งเวลาอยุ่คนเดียวเราจะรุ้สึกเสร้ามากๆ คิดถึงแม่มากกว่าเดิมอีกค่ะ มันเป็นสิ่งที่แก้ไม่หายจริงๆเพราะแม่ก็ติดเราเหมือนกัน แม่ไม่เคยห้ามแม้กระทั่งรุ้ว่าเราโดดเรียนจากมหาลัยเป้นอาทิตย์เพื่อกลับบ้านเลยด้วยซ้ำ ในบางครั้งที่เราเผลจินตนาการถึงอนาคตที่ไม่มีแม่อยู่ เราจะอดร้องไห้หนักๆออกมาไม่ได้เลยค่ะ เรามักจะคิดเสมอว่าเราอยู่ไม่ได้แน่ๆ ใครเคยมีปัญหานี้บ้างคะ แล้วคุณทำยังไงกันบ้าง มาแชร์เรื่องราวให้เราฟังหน่อยได้ไหมคะ