คุณพ่อเสียไปได้ 2 ปีกว่าแล้วค่ะ อีกไม่กี่เดือนก็ 3 ปีแล้ว ตอนนี้เรายังเดินหน้าต่อไปไม่ได้เลย
ทุกครั้งที่คิดถึง ดูคลิปที่สะเทือนอารมณ์เราจะร้องไห้หนักมากๆ จมอยู่อย่างนั้นนานเลย
เราพยายามไม่อยู่คนเดียว ออกไปหากิจกรรมทำ มันมาดาวน์มากๆช่วงโควิดล่ะมั้งคะ เพราะต้องอยู่คนเดียว ออกไปไหนก็ไม่ได้
เราควรไปพบจิตแพทย์ไหมคะ ก่อนหน้านี้เคยปรึกษาสายด่วนกรมสุขภาพจิตและไปพบจิตแพทย์ที่โรงพยาบาลมาแล้ว
แต่ด้วยความเป็นโรงพยาบาลรัฐบาล คนไข้ค่อนข้างเยอะค่ะ ตรงนี้ก็เข้าใจว่าคุณหมอต้องทำเวลาและได้ยานอนหลับมาบรรเทาอาการในตอนนั้น
อาการเราดูไม่หนักค่ะ นั่นคือความรู้สึกของเรา เรากินข้าว นอนหลับได้
คิดว่าไม่ได้เข้าเกณฑ์ซึมเศร้า
อยากจะสอบถามเพื่อนชาวพันทิปค่ะ เราจะมีวิธีรับมือกับสถานการณ์ของเราตอนนี้ยังไงบ้างคะ
เราไม่สามารถจะยิ้มได้ตอนนีกถึงพ่อ เราเสียใจตลอด
ไม่สามารถคิดให้เราเองสุขใจได้เลย ไม่สามารถปลดล็อคตัวเองจากตรงนั้นเมื่อ 2 ปีก่อนได้เลย
ขอบคุณค่ะ
ต้องทำอย่างไรถึงจะรับมือกับความสูญเสียได้คะ
ทุกครั้งที่คิดถึง ดูคลิปที่สะเทือนอารมณ์เราจะร้องไห้หนักมากๆ จมอยู่อย่างนั้นนานเลย
เราพยายามไม่อยู่คนเดียว ออกไปหากิจกรรมทำ มันมาดาวน์มากๆช่วงโควิดล่ะมั้งคะ เพราะต้องอยู่คนเดียว ออกไปไหนก็ไม่ได้
เราควรไปพบจิตแพทย์ไหมคะ ก่อนหน้านี้เคยปรึกษาสายด่วนกรมสุขภาพจิตและไปพบจิตแพทย์ที่โรงพยาบาลมาแล้ว
แต่ด้วยความเป็นโรงพยาบาลรัฐบาล คนไข้ค่อนข้างเยอะค่ะ ตรงนี้ก็เข้าใจว่าคุณหมอต้องทำเวลาและได้ยานอนหลับมาบรรเทาอาการในตอนนั้น
อาการเราดูไม่หนักค่ะ นั่นคือความรู้สึกของเรา เรากินข้าว นอนหลับได้
คิดว่าไม่ได้เข้าเกณฑ์ซึมเศร้า
อยากจะสอบถามเพื่อนชาวพันทิปค่ะ เราจะมีวิธีรับมือกับสถานการณ์ของเราตอนนี้ยังไงบ้างคะ
เราไม่สามารถจะยิ้มได้ตอนนีกถึงพ่อ เราเสียใจตลอด
ไม่สามารถคิดให้เราเองสุขใจได้เลย ไม่สามารถปลดล็อคตัวเองจากตรงนั้นเมื่อ 2 ปีก่อนได้เลย
ขอบคุณค่ะ