เรื่องมันมีอยู่ว่าเราเป็นเพื่อนกันที่อยู่คนละห้องเเล้วมารู้จักกันได้เพราะเป็นเพื่อนของเเฟนเพื่อนเราก็มีโอกาสได้คุยกันในเเชทเเต่มันก็เป็นเเค่ช่วงเวลาสั้นๆเขาบอกเราว่าคุยในเเชทไม่สนุกเท่าคุยตัวจริงเเละเราสองคนมีโอกาศได้ไปสมัครค่ายที่เดียวกันเเละเราก็ได้ทำงานร่วมกันเห็นกันบ่อยขึ้นคุยกันมากขึ้นเเต่ก็ต้องมารู้อีกที่หลังว่าเขามีเเฟนวันที่เราไปบอกชอบเขาพอดีเราก็ได้เเต่มองอยู่ห่างๆพอผ่านไปเกือบปีเขาก็เลิกกับเเฟนหลังจากนั้นมาเขาก็เปลี่ยนไปเขาดูเเลเอาใจใส่เราตอนที่เราไม่สบายเขาก็ไปหายามาให้โทรให้มาหาที่โรงพยาบาลบอกให้มารับเขาก็มา
บอกให้ไปส่งที่เรียนพิเศษเขาก็ไปส่งเเต่ก่อนเขาไม่เเม้ที่จะมาเดินใกล้เราบอกให้เราเดินไปไกลๆอย่ามาใกล้ทำเหมือนรังเกียจเราพอตอนนี้เขาเริ่มที่จะให้เราได้เดินใกล้ๆเขาได้ไปไหนมาไหนกับเขาก็ไม่มีท่าที่รังเกียจหรืออาย เหมือนเมื่อก่อนเเละฉันก็เริ่มกลับมารู้สึกดีอีกครั้งเเละฉันก็จับได้ว่าเขาเเอบคุยกับน้องคนหนึ่งไม่รู้อะไรที่ทำให้เราถามเขาไปตรงๆว่าเเกคุยกับน้องเขาจริงๆหรอวะเขาก็อธิบายมาว่าใช่เเล้วเเกชอบน้องเขาไหมเขาตอบว่าไม่รู้เเล้วอยู่ดิดีดขาก็พูดออกมาว่าเเกไม่อยากให้เรามีใครใช่ไหมเราเลยตอบไปว่าเออ หลังจากนั้นเขาก็ถามว่าเเกชอบเราเพราะอะไรเราไม่หล่อนะ เราตอบไปชอบเเกที่เป็นเเกเเค่อยากทำให้เเกยิ้ม มีความสุขเเล้วเราก็ถามเขาไปว่าเเกชอบเราไหมถามอยู่3รอบเขาตอบว่าท่าไม่รู้สึกคงไม่ทำเเบบนี้ หลังจากนั้นเขาก็เลิกคุยกับน้องคนนั้นไปตามที่เคยได้คุยกับเราไว้เเล้วเขาก็บอกว่าเป็นเพื่อนกันมันก็ดีเเล้วเเกนะควรตั้งใจเรียนเป็นอันดับหนึ่ง
#มันเลยทำให้เราสับสนว่าเเท้จริงเเล้วเราควรยืนอยู่ตรงไหนเราควรจะชอบเพื่อนคนนี้ต่อไปดีไหม