ผมไม่อยากเครียดกว่านี้ ผมจะจัดการกับตัวเองอย่างไรดีครับ

ผมขอระบายสิ่งที่ทำให้ผมเครียดแบบสรุปนะครับ
ที่บ้านเป็นครอบครัวที่ไม่ได้เป็นครอบครัวเลยอยู่กันเพียงเพราะให้ครบพ่อแม่ลูก พ่อแม่ที่แทบจะไม่คุยกันเลยคุยทีไรก็ขึ้นเสียงใส่กัน แม่ที่พูดเพราะกับทุกคนแต่พูดคำหยาบขึ้นกูกับลูกตัวเอง คอยพูดเรื่องแย่ๆของพ่อคอยนินทาคนอื่นให้ลูกฟัง พ่อที่คุยกับลูกแค่ตอนที่มีเรื่องจำเป็น ทุกคนใช้ชีวิตในส่วนของตัวเอง และผมอยู่บ้านที่ไม่มีแม้แต่เพื่อนสักคนแถวนี้ ไม่ได้ออกไปไหน ไม่ได้พูดคุยกับใครเลย เห็นเพื่อนๆที่ออกไปเที่ยว ไปกินของที่น่ากิน ไปถ่ายรูป ทำกิจกรรมกับครอบครัว ได้เจอเพื่อนๆ เป็นอะไรเล็กๆที่ผมอยากมีบ้างครับ ไม่คิดว่าอยู่คนเดียวจะทำให้รู้สึกแย่ขนาดนี้  ชีวิตผมเคยมีเพื่อนเยอะมาก มีสังคมดีๆ มีการวางแพลนชีวิต มีคอนเนคชั่นดีๆ แต่ทุกอย่างพังตั้งแต่พ่อแม่บงการชีวิตครับ ยกตัวอย่างสิ่งที่พ่อแม่ทำกับผมแบบที่ผมไม่ลืมแน่ๆครับ คือ ช่วงมอปลายผมเรียนสายวิทย์แล้วรู้ตัวเลยว่าไม่ใช่ทางแล้ว ทำให้ผมหาแพชชั่นจนได้เริ่มเตรียมตัวกับการเข้าสายศิลป์ครับผมเรียนพิเศษเป็นปีๆ หาข้อมูล หาเพื่อนหาคอนเนคชั่นหาสังคมดีๆ จนม6ที่เค้าไม่บอกว่าไม่สนับสนุนเรา สายงานเราไม่มีอนาคต ช่วงนั้นผมเคว้งครับ ไม่มีไฟอะไรซักอย่าง จะสู้ก็ไม่รู้จะสู้ทำไม ทุกอย่างพังหมดครับจนมาวันนี้ช่วงโควิดยิ่งทำให้ผมเครียดครับ ปิดเทอมที่ผมอยู่เฉยๆ จากสภาพแวดล้อมที่บ้านที่ไม่สนับสนุนอะไรผมเลย มีครั้งนึงที่พ่อแม่ทำอะไรให้ผมคิดหนักๆ จนตอนนั้นเกิดความคิดอยากรมควันตัวเองให้จบๆเลยครับผมไม่อยากมีความคิดแย่ๆแบบนี้ ไม่ได้อยากซึมเศร้า แต่พอมีอะไรที่ทำให้ผมอารมณ์ไม่ดีขึ้นมา เรื่องแย่ๆทุกเรื่องในชีวิตของผมมันจะผุดขึ้นมาตลอดครับ มันไม่เคยหายไปเลย ทุกวันนี้ขอแค่วันนึงผ่านไปแบบไม่มีอะไรก็พอ ความรู้สึกคือชีวิตเรามันจะต้องการอะไรอีก อะไรที่ผมอยากได้เคยฝันไว้ตอนนี้ทิ้งไปหมดแล้วครับ ผมขอแค่ความสุขผมคืนมาแค่นั้นเองครับ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ชีวิตผมไม่ขาดอะไรแล้วครับตอนนี้ ขาดแค่อย่างเดียวคือความสุขครับ......