เป็นกระทู้ที่ไม่เคยคิดจะมาตั้ง แต่วันนี้ไม่ไหวจริง ๆ ทั้งจิตใจและร่างกาย เลยอยากจะคุยและขอความเห็นจากเพื่อน ๆ ในนี้นะครับ จะด่าจะสมน้ำหน้าหรือจะอะไรก็แล้วแต่สะดวกเลย..

เรื่องนี้ โดยสรุปก็เริ่มจากเรื่องบนเตียง..เปลี่ยนไปเพราะการลา..แล้วจบด้วยความรัก.. แต่ที่ไม่จบคือผมที่จิตดิ่งลงเหวไปแล้ว..

เรื่องมีอยู่ว่าผมได้เล่น social network ที่หนี่งด้วยชื่อ, อายุ, และรูปที่ไม่จริง คือแก่เกินตัวไปมาก ซึ่งทุกคนเห็นคงดูออกอยู่แล้ว ก็ใช้ในการแซวๆ ด่าๆ หยาบๆ ไปตามเรื่อง เพื่อความสนุก

ก็มีน้องผู้หญิงคนนึงเริ่มมาคอมเม้นท์มาแซว ก็ไปๆมาๆ กันอยู่หลายเดือน จนที่สุดวันหนึ่งเธอก็แมสเซจเข้ามาเลย ตกใจนิดนึงเพราะไม่เคยมีใครส่งข้อความมา เธอมาด้วยคำถามแรกที่ชัดเจนคือ โสดใช่ไม๊ คุยได้ไม๊ ผมก็เซ็งๆ ก็เลยคุยด้วยอยู่นานหลายวัน รู้สึกว่าน้องจะสนุกมากทุกครั้งที่ได้คุยกับผม

สุดท้ายผมก็ใจอ่อนยอมส่งรูปตัวเองให้น้องเค้าดู ซึ่งน้องเค้าโชว์รูปตัวเองมาตั้งแต่แรกแล้ว และน้องก็แสดงออกมาว่าเค้ากรี๊ดหนักมากที่เจอคนหน้าตาดีเข้าให้ แถมเอาไปโม้กับกลุ่มเพื่อนๆด้วย

ตัวผมเองติดที่มีลูกถึงสองคนที่ต้องผลัดกับแม่เค้าเลี้ยง (ผมเลิกกับแฟนแล้ว) ซึ่งก็บอกน้องเค้าตามตรง น้องอายุ 20 ส่วนผม 40 แต่เราก็คุยกันได้ถูกคอ และคุยเรื่องใต้เข็มขัดกันซะมาก จนน้องรบเร้าไปผมหาที่ที่เธอทำงานอยู่

พอเจอกัน น้องก็ดูเป็นเด็กเรียบร้อยน่ารักครับ เราใกล้ชิดและกอดกันทั้งที่เจอกันวันแรก แต่เพราะคุยมาหลายเดือน เราสนิทกันจนผมเข้าไปนอนเล่นในห้องนอนเธอ แต่วันแรกก็กลับบ้านนะ ไม่มีอะไร แต่ในส่วนวันต่อๆมาก็.. ไม่เหลือครับ แถมโดนชวนถี่ขึ้นมากกว่าเดิม

หลังจากผ่านไปสองครั้ง เธอก็เริ่มขอให้ผมซื้อโทรศัพท์ให้ ซึ่งดูแล้วน้องเป็นคนที่ไม่ค่อยมีเงิน ครอบครัวซับซ้อน หรือจะเรียกว่าไม่มีครอบครัวดี และไม่ได้เรียนในระบบ ซึ่งผมตอนนั้นก็ไม่ได้อยากสนใจเรื่องส่วนตัวพวกนี้มาก แต่เมื่อซื้อโทรศัพท์ให้น้องก็ดีใจแบบสุดๆในชีวิตแล้ว 

ขั้นต่อมาเธอขอให้ผมพาออกไปเที่ยวบ้าง ซึ่งติดที่ผมไม่มีเวลาที่สะดวก เพราะต้องให้เวลากับงาน และทำกิจกรรมกับลูกในวันหยุด ก็ปัดๆไป ทำได้แค่ไปนอนค้าง ซึ่งผมก็ไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกน้องเค้านัก

แต่สิ่งที่ทำให้ผมหลงน้องมากคือ การที่น้องเป็นคนที่มีความต้องการสูง มันช่างเติมเต็มสิ่งที่ผมขาดมานานแสนนาน เราทำกันแบบสุดเหวี่ยง คุยกันแบบตรงๆ คำพูดแต่ละอย่างของน้องทำให้ผมแทบจะพุ่ง!!!

แต่สุดท้ายโควิดก็ทำให้ทุกอย่างต้องหยุดพักครับ ผมอยู่บ้าน น้องย้ายห้อง กิจการที่น้องเป็นลูกจ้างก็ปิดตัวลง ทำให้น้องเริ่มเรียกร้อง อยากมาอยู่กับผม ซึ่งผมก็ตอบตรงๆว่าไม่ได้ เพราะผมยังไม่พร้อม นั่นก็คงเป็นจุดที่พีคที่สุดแล้ว

เพราะหลังจากนั้นเราก็คุยกันเหมือนปกติ แต่น้องก็แสดงให้เห็นหลายครั้งว่าไม่โอเคแล้วอยากให้ผมมาช่วยพาออกไป ซึ่งผมก็ไม่สามารถช่วยได้ซักครั้ง จนเมื่อวันที่จะคลายล็อคดาวน์ เธอก็ไม่ตอบแช็ท ณ จุดๆนั้นผมยังไม่ได้มีความรู้สึกอะไรมากมาย แต่พอเริ่มเห็นจากการสืบจากที่ต่างๆ ทำให้เห็นว่าน้องย้ายไปคอนโดซักที่ แล้วก็เริ่มมีของมีค่า ผมเริ่มใจไม่ดี

ที่สุดน้องก็ยอมตอบแช็ทผม ว่าเธอเจอกับแฟนที่รู้จักกันมานาน แล้วก็ย้ายมาอยู่ด้วยแล้ว น้องบอกว่ารักผมแต่ไม่สามารถให้อนาคตเธอได้ ณ จุดๆนั้นผมยินดีกับน้องเค้ามาก และก็คุยจบกันไปด้วยดีในไม่กี่ประโยค แต่อีกแค่ไม่กี่นาที จิตใจผมมันห่อเหี่ยวอย่างเหลือเชื่อ

ผมอยากเจอหน้าน้องเค้าอีกครั้ง เพราะไม่ได้เจอมาหลายเดือนมาก อยากคุยอยากรู้ความเป็นไป อยากเผือกไปหมด และก็ยอมรับสภาพแล้วว่ามันจะไม่มีเรื่องที่เคยทำกันอีกแล้ว แต่แล้ว จู่ๆน้องก็หายไปดื้อๆอีก มันทำให้ผมเจ็บและจิตตกถึงขั้นกินไม่ได้นอนไม่หลับไปหลายวัน วันๆนั่งส่องน้องเค้าชั่วโมงละหลายๆรอบ อยากรู้อยากเห็นไปหมดว่าน้องเค้าทำอะไร แฟนเค้าคือใคร ฯลฯ

สิ่งต่างๆที่ผมไม่เคยสนใจ กลายเป็นของมีค่าทันที รูปถ่าย ข้อความต่างๆ ผมนั่งไล่ดูไล่อ่าน แล้วก็อมยิ้มอยู่คนเดียว มันเป็นความทรงจำที่ไม่เคยมีค่าจนกระทั่งผมรู้ตัวว่าเสียน้องเค้าไป และตอนนี้ผมกลับเห็นใจและรักน้องเค้าอยู่ข้างเดียวอย่างสุดหัวใจ

และสุดท้าย ผมไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกแบบนี้ให้ดีได้อย่างไร มันเป็นความรู้สึกดีๆ ที่กลับมาทำร้ายเราได้อย่างเจ็บแสบ ผมไม่เคยรักใครมานาน ชีวิตช่วงนั้นก็ปกติสุขดี แต่พอมาเจอเรื่องแบบนี้ มันทำให้ผมห่อเหี่ยว ทำงานไม่ได้ ไม่มีเรี่ยวแรง และน้องคงไม่มารับรู้อะไรด้วยแล้ว ผมจะเลิกพยายามติดต่อน้องแล้วครับ เพราะน้องเงียบไป ใจนึงอยากลืม แต่อีกใจก็ยังนึกถึงความสุขที่ผมไม่เคยได้จากใคร ขอสติผมกลับมาด้วยครับ ทุกท่าน..