เรื่องมีอยู่ว่าผมอยากออกห่างจากเพื่อนคนนี้เพราะรับพฤติกรรมเห็นแก่ตัวมันไม่ได้จริงๆ ทั้งที่ผมแฟร์และใจสุดๆกับเพื่อนคนนี้ เราสนิทกันแต่เด็กเพราะอยู่หมู่บ้านเดียวกัน ผมเลือกมองข้ามมาตลอดแต่พอเจอเหตุการณ์ที่มันทำตัวไม่น่ารักทีไรมันยิ่งทดความเจ็บช้ำน้ำใจของผมขึ้นไปเสมอ
พฤติกรรมที่จะว่าอาจจะเป็นเรื่องเล็กน้อยมากๆสำหรับบางคน แต่สำหรับผมไม่น้อยเลยครับ(แบกไม่ไหวจนต้องมาระบายลงพันทิป) ใครจะว่าผมคิดเล็กคิดน้อยก็ช่าง
ความเห็นแก่ตัวของมันคือ เมื่อก่อนผมเปิดร้านPS2 มันมาเล่นฟรีแทบทุกวัน(เวลาลูกค้าเล่นหมดเวลาเครื่องมันยังไม่ดับ เพียงแค่หน้าจอล็อกเฉยๆ)มันก็มักจะพูดว่าขอเล่นหน่อยล็อกหน้าจอไว้ก็เสียไฟเหมือนกัน จนแม่ผมถามเพื่อนคนนี้รักกันจริงรึเปล่าทำไมไม่สนับสนุนธุรกิจของเพื่อนกันเลย ผมได้แต่บอกแม่ว่าไม่เป็นไร
เรื่องยืมของ ด้วยความบ้านไม่ไกลกันมากหมอนี่ยืมผมแทบทุกอย่างที่จะยืมได้ เสือหมอบ กีต้าร์กับแอมป์ โน๊ตบุ๊ค เครื่องปริ้นท์ PS4 สตั๊ด กล้องพ่อผมผมยังกล้าไปยืมท่านให้ หลายครั้งของในห้องผมถ้าผมไม่อยู่แต่มันอยากยืมผมให้เข้าไปหยิบได้เลย บอกด้วยว่ากุญแจบ้านอยู่ใต้กระถางต้นไม้ต้นไหน คือผมก็ว่าผมให้ใจสุดๆนะ
แต่ที่ผมเฟลสุดๆและคิดว่ามันเห็นแก่ตัวเลยคือมีสองครั้ง สองครั้งเท่านั้นที่ผมยืมของมันจนจำได้ฝังใจและผมไม่ยืมอะไรอีกเลย
ครั้งแรก เตะบอลหญ้าเทียมรองเท้าผมแตกผมเลยออกมาจะยืมรองเท้ามันเปลี่ยน(ตอนนั้นมันเล่นจนเหนื่อยและบอกว่าวันนี้พอแล้วเเละขอออกมานั่ง)พอผมบอกยืมรองเท้าหน่อยของกูแตก มันบอกใส่ไม่ได้หรอก(เฮ้ยเราใส่รองเท้าไซส์เดียวกันป่ะเพื่อนไม่งั้นจะยืมของกูไปใส่หรอ)
ครั้งที่สอง วันนั้นรุ่นน้องผมวานให้ลงโปรแกรมให้แต่PCเครื่องนั้นมันไม่มีDVD-ROMผมเลยบึ่งจักรยานกะจะไปยืมDVD-ROMในตัวคอมที่เสียแล้วของเพื่อนรักซะหน่อย ไปถึงพอเอ่ยขอยืม คำตอบที่ได้คือ"ของถอดไปก็ยิ่งจะพัง อีกอย่างกูจะเอาไปซ่อมมาใช้อยู่"ผมหน้าชาเลยทั้งที่คอมเครื่องนั้นเวลาเจ๊งก็เป็นผมนี่แหล่ะที่ซ่อมให้หนำซ้ำไอ้DVD-ROMก็ลูกผีลูกคนไม่รู้เอามาแล้วจะใช้ได้หรือเปล่า
เรื่องรถอีกเรื่อง ไปไหนมาไหนด้วยกันรัศมีเกิน5กิโลรถผมตลอดไอ้รถยนต์ไม่เท่าไหร่ แต่มอไซค์นี่คิดดูรถผม3-4คันแต่ละคันใช้งานมา6ปีขึ้น บางคันเป็น10กว่าปี ขณะที่รถมันบางคันพึ่งซื้อไม่ถึงปี ถ้าเอ่ยว่าไปรถนะ เอาละ อ้างสารพัด ยางไม่ดีมั่ง แม่จะใช้มั่ง โช๊คมันอ่อนมั่ง นู่นนี่นั่นจนผมตัดบทเออๆไปรถกูนี่แหล่ะ ถ้าไม่ขี่รอบหมู่บ้านก็คงไม่ได้ใช้รถมันไปไหนมาไหนด้วยกันครับคิดดู
เฮ้อ ที่เล่ามาเพราะเจ็บใจครับ ผมให้ได้แทบทุกอยากแต่ทำไมเวลาของๆเค้ายืมนิดหน่อยกลับหวงแถมพูดไม่รักษาน้ำใจกันมั่งเลย
ยังมียิบย่อยอีกเยอะครับแต่ไม่เจ็บกระดองใจเท่าที่เล่ามาข้างต้น มันมาหาแทบทุกวันไม่รู้จะสลัดยังไง บางวันหิวข้าวยังไม่กล้าออกไปซื้อกับข้าวเลย กลัวเจอหน้ามัน555
ใครมีวิธีดีๆที่ไม่โผงผางแนะนำทีครับ
อยากตีตัวออกห่างจากเพื่อนสนิททำยังไงดี
พฤติกรรมที่จะว่าอาจจะเป็นเรื่องเล็กน้อยมากๆสำหรับบางคน แต่สำหรับผมไม่น้อยเลยครับ(แบกไม่ไหวจนต้องมาระบายลงพันทิป) ใครจะว่าผมคิดเล็กคิดน้อยก็ช่าง
ความเห็นแก่ตัวของมันคือ เมื่อก่อนผมเปิดร้านPS2 มันมาเล่นฟรีแทบทุกวัน(เวลาลูกค้าเล่นหมดเวลาเครื่องมันยังไม่ดับ เพียงแค่หน้าจอล็อกเฉยๆ)มันก็มักจะพูดว่าขอเล่นหน่อยล็อกหน้าจอไว้ก็เสียไฟเหมือนกัน จนแม่ผมถามเพื่อนคนนี้รักกันจริงรึเปล่าทำไมไม่สนับสนุนธุรกิจของเพื่อนกันเลย ผมได้แต่บอกแม่ว่าไม่เป็นไร
เรื่องยืมของ ด้วยความบ้านไม่ไกลกันมากหมอนี่ยืมผมแทบทุกอย่างที่จะยืมได้ เสือหมอบ กีต้าร์กับแอมป์ โน๊ตบุ๊ค เครื่องปริ้นท์ PS4 สตั๊ด กล้องพ่อผมผมยังกล้าไปยืมท่านให้ หลายครั้งของในห้องผมถ้าผมไม่อยู่แต่มันอยากยืมผมให้เข้าไปหยิบได้เลย บอกด้วยว่ากุญแจบ้านอยู่ใต้กระถางต้นไม้ต้นไหน คือผมก็ว่าผมให้ใจสุดๆนะ
แต่ที่ผมเฟลสุดๆและคิดว่ามันเห็นแก่ตัวเลยคือมีสองครั้ง สองครั้งเท่านั้นที่ผมยืมของมันจนจำได้ฝังใจและผมไม่ยืมอะไรอีกเลย
ครั้งแรก เตะบอลหญ้าเทียมรองเท้าผมแตกผมเลยออกมาจะยืมรองเท้ามันเปลี่ยน(ตอนนั้นมันเล่นจนเหนื่อยและบอกว่าวันนี้พอแล้วเเละขอออกมานั่ง)พอผมบอกยืมรองเท้าหน่อยของกูแตก มันบอกใส่ไม่ได้หรอก(เฮ้ยเราใส่รองเท้าไซส์เดียวกันป่ะเพื่อนไม่งั้นจะยืมของกูไปใส่หรอ)
ครั้งที่สอง วันนั้นรุ่นน้องผมวานให้ลงโปรแกรมให้แต่PCเครื่องนั้นมันไม่มีDVD-ROMผมเลยบึ่งจักรยานกะจะไปยืมDVD-ROMในตัวคอมที่เสียแล้วของเพื่อนรักซะหน่อย ไปถึงพอเอ่ยขอยืม คำตอบที่ได้คือ"ของถอดไปก็ยิ่งจะพัง อีกอย่างกูจะเอาไปซ่อมมาใช้อยู่"ผมหน้าชาเลยทั้งที่คอมเครื่องนั้นเวลาเจ๊งก็เป็นผมนี่แหล่ะที่ซ่อมให้หนำซ้ำไอ้DVD-ROMก็ลูกผีลูกคนไม่รู้เอามาแล้วจะใช้ได้หรือเปล่า
เรื่องรถอีกเรื่อง ไปไหนมาไหนด้วยกันรัศมีเกิน5กิโลรถผมตลอดไอ้รถยนต์ไม่เท่าไหร่ แต่มอไซค์นี่คิดดูรถผม3-4คันแต่ละคันใช้งานมา6ปีขึ้น บางคันเป็น10กว่าปี ขณะที่รถมันบางคันพึ่งซื้อไม่ถึงปี ถ้าเอ่ยว่าไปรถนะ เอาละ อ้างสารพัด ยางไม่ดีมั่ง แม่จะใช้มั่ง โช๊คมันอ่อนมั่ง นู่นนี่นั่นจนผมตัดบทเออๆไปรถกูนี่แหล่ะ ถ้าไม่ขี่รอบหมู่บ้านก็คงไม่ได้ใช้รถมันไปไหนมาไหนด้วยกันครับคิดดู
เฮ้อ ที่เล่ามาเพราะเจ็บใจครับ ผมให้ได้แทบทุกอยากแต่ทำไมเวลาของๆเค้ายืมนิดหน่อยกลับหวงแถมพูดไม่รักษาน้ำใจกันมั่งเลย
ยังมียิบย่อยอีกเยอะครับแต่ไม่เจ็บกระดองใจเท่าที่เล่ามาข้างต้น มันมาหาแทบทุกวันไม่รู้จะสลัดยังไง บางวันหิวข้าวยังไม่กล้าออกไปซื้อกับข้าวเลย กลัวเจอหน้ามัน555
ใครมีวิธีดีๆที่ไม่โผงผางแนะนำทีครับ