ฉันและแฟนเก่า ทำไมเราไปกันไม่รอด

เค้าเป็นคนเข้ามาจีบฉันก่อน มาคุย มาทัก
เค้าชอบเล่นมุกบ้าๆบอๆ ฉันคิดว่ามันน่ารักดี
เราเริ่มคุยกัน ก็จีบกันนั่นแหละ ผลัดกันทักกันไป ทักกันมา
ฉันก็เริ่มชอบขึ้นมาตามลำดับแหละนะ
ไม่งั้นจะไปคุยทำไมเนอะ

สุดท้าย
.
.
.
.
.
.
.
.
เราก็ตกลงเป็นแฟนกัน

ตอนที่เราเริ่มคุยกัน เราเข้าหากันในฐานะของเพื่อน 
เราคุยกันถูกคอ เค้าเป็นคนน่ารัก ชอบทำเรื่องที่(ฉันคิดว่า)น่ารัก(ณ ตอนนั้น)
แต่
พอเอาเข้าจริงๆ เราคบกันมาสักพัก
แค่สองหรือสามอาทิตย์
เค้าก็เริ่มเผยนิสัยส่วนตัวที่เหลือออกมา
มันไม่ใช่เรื่องเลวร้าย แค่ฉันรับไม่ได้

ไม่อาบน้ำ ไม่สระผมก่อนมาเจอกัน
เคี้ยวข้าวด้วยหน้าตาประหลาด
เคี้ยวข้าวมีเสียงจ๊อบแจ๊บ
ชอบดูถูกแบบไม่รู้ตัว
ใช้คำพูดที่ไม่มีการไตร่ตรอง เป็นเหตุให้ผู้ฟังรู้สึกแย่
ขี้งอน ไม่ค่อยมีเหตุผล

ตอนแรกฉันก็คิดนะว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องที่ถ้าคุยกัน มันจะเปลี่ยนไปได้
ฉันจะลองแก้ไขมันดู เพราะเราเป็นแฟนกัน เรารักกัน เราต้องเข้าใจซึ่งกันและกัน

แต่เปล่าเลย
ฉันเดินเข้าไปคุยกับเค้า 
เอ่อ หมายถึงรอจังหวะนะ
ก็พยายามเอาเรื่องพวกนี้มาแทรกๆระหว่างบทสนทนาบ้าง
พูดลอยๆถึงคนอื่นบ้าง แต่ไม่ค่ะ เขาไม่เข้าใจสิ่งที่ฉันต้องการจะสื่อ

บางเรื่อง เช่น เคี้ยวข้าวมีเสียงจ๊อบแจ๊บ
มันทำให้ฉันรู้สึกประสาทเสียมากๆ
เพราะในหนึ่งวัน อย่างน้อยเราจะกินข้าวด้วยกัน 1 มื้อ
ฉันทนเรื่องพวกนี้มาอยู๋ประมาณสองเดือนได้

จนฉันได้มีเวลาอยู่ห่างจากเค้าประมาณ 2 อาทิตย์แบบไม่เจอกันเลย
เพราะต้องไปแข่งที่ต่างประเทศ โทรและแชทหากันได้เท่านั้น
ระหว่างที่ไปก็คิดถึงเขานะ บอกเขาตลอด
จนมีครั้งนึง ฉันก็บอกคิดถึงตามปกติ 
แต่
เขาดันตอบกลับมาว่า
ฉัน หมก มุ่น

เห้ย ฉันหน้าแบบ ชา น้ำตาไหล ไม่รู้ตัวเลย
ในใจนี่พังไปแล้ว แต่ตอนนั้นอยู๋ในหอแสดงดนตรี
ก็ค่อนข้างเงียบน่ะนะ 
ฉันต้องรีบวิ่งไปปล่อยโฮในห้องน้ำ
พอไปถึง ฉันวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ นั่งร้องไห้แบบกลั้นเสียงไว้
คิดก่อนเลยว่า นี่มันมากเกินไปหรอ
ก็เราไม่ได้เจอกันตั้งสองอาทิตย์
คำว่า คิดถึง มันมากไปหรอ

เรื่องนั้นก็ผ่านไป
ฉันก็พูดกับเขานะ ว่าถ้าไม่ชอบ จะไม่พูดอีก
เขาบอกว่า พูด เล่น 
โอโห มันน่ามั้ย
มันน่าพูดมั้ย
แต่ทำไงได้ ฉันเสียใจไปแล้วนี่
แล้วฉันก็เป็นคนที่เจ็บแล้วจำซะด้วย

หลังจากนั้นเราก็คุยแชทกันปกติ
มีวีดิโอคอลหากันทุกคืน
แต่เค้าเริ่มไม่เหมือนเดิม 
คำพูดหวานๆเริ่มหายไป 
ก็แน่ล่ะ ฉันไม่ได้คาดหวังให้มันอยู่ตลอดไปหรอก
แต่มันก็หายไป และฉันก็สังเกตุได้

จนล่วงเวลาที่ฉันต้องเดินทางกลับประเทศ
ระหว่างที่ฉันนั่งเครื่องบิน
ฉันก็เลื่อนดูแชทที่เราเคยคุยกัน

เห้ย

มันเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะ

ฉันก็กลับมานั่งคิดว่า
แล้วฉันล่ะ ความรู้สึกชั้นล่ะ 
เหมือนเดิมรึเปล่า
หรือเป็นฉันเองรึเปล่าที่เปลี่ยนไป

กลับมานั่งคิดทบทวน 
ฉันเริ่มชอบเขาจากตรงไหน
ก็คิด คิด แล้วก็คิด
ฉันก็ได้คำตอบว่า
ฉันชอบการกระทำที่เขาทำให้ฉันต่างหาก
ฉัน ไม่ได้ชอบ เขา
แม้แต่น้อย
นิสัยจริงๆของเขาไม่ถูกใจฉันสักอย่าง
ไม่ว่าจะเป็น
อาหารการกิน
รสนิยมการแต่งตัว
การเงิน
เพลงที่ฟัง
ทัศนคติที่มีต่อสิ่งเดียวกัน
ไม่เหมือนหรือเข้ากันได้แม้แต่น้อย

สุดท้ายฉันก็เป็นคนขอเลิกกับเขา
โดยมันก็มีอีกหลายอย่างที่ทำให้ฉันตัดสินใจแบบนั้น

นี่ฉันผิดพลาดตรงไหนไปรึเปล่า
เหตุผลที่เลิกกันแบบนี้ มันน้อยนิดไปมั้ย

?
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่