คนส่วนใหญ่ทำงาน ใช้ชีวิตกันเพื่อแสวงหาความสุข แต่จริงๆแล้วความสุขมัน overrated หรือเปล่า

มาคิดย้อนดูช่วงที่มีปัญหา ต้องทำงานแข่งกับเวลา ปั่นเล่มเทซิสให้จบ ล่าลายเซ็น สอบสามบท สอบห้าบท อ่านหนังสือสอบไม่ให้ตก ผลงานวิจัยไม่ออกต้องแก้ใหม่ ทำใหม่ ส่งเปเปอร์ไปวารสาร ลุ้นรอตีพิมพ์ หรือทำงานโปรเจคยากๆ ช่วงนั้นชีวิตเครียดมากแต่คิดดูดีๆมันก็สนุก มีสีสันมากเช่นกัน พอชีวิตลงตัวมีความสุขแล้ว กลับน่าเบื่อ

การแบ่งชีวิตว่าสุขหรือทุกข์มันดูผิดฝาผิดตัว ช่วงที่ทำงานมันมีทั้งสุขและทุกข์คละๆกันไปน่าจะแบ่งว่า fulfilled กับ unfullfilled มากกว่า ชีวิตทำงานมีเป้าหมาย บางทีแม้จะทุกข์เครียดแต่โดยรวมแล้วมันก็เป็นชีวิตที่ fullfilled 

จริงๆแล้วความสุขมัน overrated หรือเปล่า

Life is not measured by the number of breaths we take, but by the moments that take our breath away.