สวัสดีค่ะ ขอแนะนำนิดนึงก่อน เจ้าของกระทู้แก่กับแฟนตัวเอง2ปี เรากำลังจะขึ้นปี3 ส่วนเขากำลังจะเข้ามหาลัย
เราคบกันมาเกือบจะ2ปีแล้วค่ะ เป็นคนกรุงเทพเหมือนกัน ไปเที่ยว ทานข้าว ดูหนัง เดินห้าง กิจกรรมบลาๆ ตามคู่รักทั่วไปค่ะ
แต่พอถึงตอนที่เขาจะเข้ามหาลัย แม่ของเขาให้แค่2ตัวเลือกว่าจะเป็นที่ธรรมศาสตร์ หรือ แม่ฟ้าหลวง ตัวเขาเองก็อยากเรียนมธ. แต่คะแนนขาดไปนิดหน่อย เลยไปติดรอบ3ที่มฟล. (เชียงราย) แทน
//ที่มีแค่2ตัวเลือกก็เพราะเหตุผลทางครอบครัวเขาค่ะ แม่เขาเป็นคนเชียงราย ย้ายไปทำงานที่นั่น2-3ปีแล้ว พอเขาจะเข้ามหาลัยก็ตั้งใจให้ไปอยู่ด้วยกัน พ่อเขาเองก็จะย้ายไปทำงานสาขาที่นั่นค่ะ อารมณ์ประมาณว่าไม่อยากทิ้งลูกเรียนไกลๆคนเดียว (แฟนเราเป็นลูกคนเดียวค่ะ) พ่อแม่เขาห่วงใย และใส่ใจมาก ตรงนี้ก็เข้าใจแม่เขานะคะ
และนี่เป็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดกับเราและแฟนค่ะ จากคนรักที่คบกันใกล้ๆ กลายเป็นคนไกล เพราะต้องไปทำหน้าที่ของตัวเอง
แม่ของเขาบอกว่า ถ้าเรียนจบแล้วจะไปทำงานที่กทม.หรือที่ไหนก็ได้ แต่เรียนอยู่ที่นี่ให้จบก่อนค่ะ
ปล. เราเองก็ไม่ได้เรียนในมหาลัยที่กรุงเทพนะคะ แต่ปี1-2ที่ผ่านมา เราก็กลับมาหาเขาทุกอาทิตย์ที่กทม. ไปเที่ยว มาใช้เวลาอยู่ด้วยกันอะไรปกติ เลยรู้สึกว่าไม่ห่างกันเท่าไหร่ อย่างน้อยเราก็รู้ว่าวันศุกร์ตอนเย็นจะได้เจอกัน
ปลล. แต่พอเป็นในกรณีของเขาแล้ว นอกจากเขาหรือเราปิดเทอม ก็ไม่รู้จะเจอกันอีกเมื่อไหร่
ปลลล. ตอนนี้แฟนเราก็ไม่ได้อยู่กทม.แล้วค่ะ เดือนมีนาคมที่ผ่านมาที่แม่เขามาเที่ยวกทม. พอตอนจะกลับเชียงราย หลังจากแฟนเราสอบ9วิชาสามัญเสร็จพอดี ก็พากลับเชียงรายด้วยเลย ไปทำงานpart-time ในบริษัทที่แม่เขาเป็นพนักงานค่ะ (เราไม่ได้เจอแฟนมาเกือบ3เดือนแล้วค่ะ เป็นครั้งแรกเลยที่ห่างกันนานขนาดนี้ ปกติตัวติดกันแทบตลอด) T_________T
เรากลัวอ่ะ คืออยู่ไกลแล้ว ยังเจออะไรใหม่ๆอีก สังคมใหม่ เพื่อนใหม่ กลัวว่าเขาจะเปลี่ยนไป และอีกหลายๆอย่าง
ถึงแม้จะสัญญาอะไรกันไว้ เราก็เชื่อนะ แต่ในใจมันก็กลัวอยู่ดี ไม่อยากคิดมากเลย :'(
มีใครเคยมีประสบการณ์แบบนี้ไหมคะ?
รบกวนรีวิวหน่อยค่ะ
**เขียนอะไรผิดพลาดตรงไหนขออภัยนะคะ ไม่เคยตั้งกระทู้ แค่อยากได้ความเห็นค่ะ ช่วยแนะนำด้วยนะคะ TT **
จากคนใกล้กลายเป็นคนไกล จะไปกันรอดไหมคะ? รบกวนแชร์ประสบการณ์+คำแนะนำหน่อยค่ะTT
แต่พอถึงตอนที่เขาจะเข้ามหาลัย แม่ของเขาให้แค่2ตัวเลือกว่าจะเป็นที่ธรรมศาสตร์ หรือ แม่ฟ้าหลวง ตัวเขาเองก็อยากเรียนมธ. แต่คะแนนขาดไปนิดหน่อย เลยไปติดรอบ3ที่มฟล. (เชียงราย) แทน
//ที่มีแค่2ตัวเลือกก็เพราะเหตุผลทางครอบครัวเขาค่ะ แม่เขาเป็นคนเชียงราย ย้ายไปทำงานที่นั่น2-3ปีแล้ว พอเขาจะเข้ามหาลัยก็ตั้งใจให้ไปอยู่ด้วยกัน พ่อเขาเองก็จะย้ายไปทำงานสาขาที่นั่นค่ะ อารมณ์ประมาณว่าไม่อยากทิ้งลูกเรียนไกลๆคนเดียว (แฟนเราเป็นลูกคนเดียวค่ะ) พ่อแม่เขาห่วงใย และใส่ใจมาก ตรงนี้ก็เข้าใจแม่เขานะคะ
และนี่เป็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดกับเราและแฟนค่ะ จากคนรักที่คบกันใกล้ๆ กลายเป็นคนไกล เพราะต้องไปทำหน้าที่ของตัวเอง
แม่ของเขาบอกว่า ถ้าเรียนจบแล้วจะไปทำงานที่กทม.หรือที่ไหนก็ได้ แต่เรียนอยู่ที่นี่ให้จบก่อนค่ะ
ปล. เราเองก็ไม่ได้เรียนในมหาลัยที่กรุงเทพนะคะ แต่ปี1-2ที่ผ่านมา เราก็กลับมาหาเขาทุกอาทิตย์ที่กทม. ไปเที่ยว มาใช้เวลาอยู่ด้วยกันอะไรปกติ เลยรู้สึกว่าไม่ห่างกันเท่าไหร่ อย่างน้อยเราก็รู้ว่าวันศุกร์ตอนเย็นจะได้เจอกัน
ปลล. แต่พอเป็นในกรณีของเขาแล้ว นอกจากเขาหรือเราปิดเทอม ก็ไม่รู้จะเจอกันอีกเมื่อไหร่
ปลลล. ตอนนี้แฟนเราก็ไม่ได้อยู่กทม.แล้วค่ะ เดือนมีนาคมที่ผ่านมาที่แม่เขามาเที่ยวกทม. พอตอนจะกลับเชียงราย หลังจากแฟนเราสอบ9วิชาสามัญเสร็จพอดี ก็พากลับเชียงรายด้วยเลย ไปทำงานpart-time ในบริษัทที่แม่เขาเป็นพนักงานค่ะ (เราไม่ได้เจอแฟนมาเกือบ3เดือนแล้วค่ะ เป็นครั้งแรกเลยที่ห่างกันนานขนาดนี้ ปกติตัวติดกันแทบตลอด) T_________T
เรากลัวอ่ะ คืออยู่ไกลแล้ว ยังเจออะไรใหม่ๆอีก สังคมใหม่ เพื่อนใหม่ กลัวว่าเขาจะเปลี่ยนไป และอีกหลายๆอย่าง
ถึงแม้จะสัญญาอะไรกันไว้ เราก็เชื่อนะ แต่ในใจมันก็กลัวอยู่ดี ไม่อยากคิดมากเลย :'(
มีใครเคยมีประสบการณ์แบบนี้ไหมคะ?
รบกวนรีวิวหน่อยค่ะ